این فیلم که به‌نوعی مانند پتکی بر سیستم قضایی مردسالار ژاپن است، داستانی تأثیرگذار از تلاش شیوری ایتو برای رسیدن به حقیقت است. ایتو خبرنگار موفقی است که در سال ۲۰۱۵، توسط رئیسش، نوریوکی یاماگوچی، رئیس سابق دفتر واشنگتن شبکه پخش توکیو مورد تجاوز قرار گرفت.
ایتو در سال ۲۰۱۶ شکایتی به پلیس ارائه داد و در سال ۲۰۱۷ دعوایی مدنی علیه او مطرح کرد. هر دو تلاش با ناکامی مواجه شد. برای محافظت از خود، ایتو شروع به ضبط مکالماتش با دادستان‌ها و پلیس کرد. این فایل‌های صوتی، همراه با واکنش‌های فرهنگی و رسانه‌ای زن‌ستیزانه به پرونده او، ستون فقرات مستندی جامع را تشکیل می‌دهند که نه تنها تعصب سیستماتیک علیه بازماندگان خشونت جنسی را نشان می‌دهد، بلکه عزم ایتو برای سکوت نکردن را نیز به تصویر می‌کشد.

پالکو ده ساله به تازگی از برلین به بوداپست نقل مکان کرده است و نظام آموزشی قدیمی و منسوخ شده مدرسه ابتدایی مجارستانی او را گیچ و درمانده کرده است. معلم جوانیکه تازه در مدرسه شروع به کار کرده تنها کسی است که پالکو را درک می کند و به دنبال به چالش کشیدن این نظام معیوب و منسوخ شده است.

گزیده‌‌ای از نوشته‌ها، تصاویر و دیدگاه‌‌های گدار در سینما که نگاهی اجمالی از شمایل، تکنیک‌ها و نگاه منحصربه‌فرد او را برای بیننده در معرض نمایش قرار می‌دهد. مستند، کنجکاوی‌هایش، آزمایش‌های بی‌وقفه‌اش در سینما و ماهیت ساختاری سینما از نگاه گدار را به نمایش می‌گذارد.

در دیداری بین دو شخصیت برجسته‌ی سینما، یکی در مراحل اولیه کارش و دیگری تقریبا در پایان عمرش ویلیام فریدکین و فریتس لانگ در مورد هنر، فیلمسازی، گوبلز و فرار لانگ از آلمانِ نازی صحبت می‌کنند. این مصاحبه در سال 1975 انجام شده و لانگ تقریبا دو سال بعد از فیلمبرداری مصاحبه از دنیا میرود.