"کوریولانوس" یکی از آخرین تراژدی‌های شکسپیر است که در حدود سال‌های 1605-1608 نوشته شده و در روم باستان جریان دارد و داستان زندگی و سقوط کایوس مارتیوس کوریولانوس، جنگجوی نامدار رومی که به دلیل جاه‌طلبی سیاسی و ناتوانی در سازگاری با وفاداری‌های متغیر مردم به سرنوشت غم‌انگیزی دچار می‌شود، را روایت می‌کند. شکسپیر با الهام از "زندگی‌ها" نوشته پلوتارک، نمایشنامه‌ای خلق کرد که رابطه پرتنش میان حاکمان، مردم، و مفهوم شرافت شخصی را بررسی می‌کند.
توضیح مترجم: متن رو بر اساسِ ترجمه‌ی علاءالدین پازارگادی کار کردم. یه جاهایی هم یه نگاهی به ترجمه‌ی مهران صفوی داشتم. ولی کلیت براساس کارِ پازارگادی انجام شده. خیلی جاها اجرا با متن اصلی تفاوت داشت و خیلی جاها ترجمه‌ی این دونفر با متن اصلی هم تفاوت داشت. سعی کردم زبانش رو هم ساده‌تر کنم، نه اونجوری که شاعرانگی شکسپیر از بین بره ولی کلمات خیلی سنگین رو با کلمات یه کم روان‌تر جایگزین کردم.

این مستند به زندگی و آثار هایائو میازاکی، انیماتور برجسته ژاپنی و بنیان‌گذار استودیو جیبلی، می‌پردازد و با نگاهی به زندگی میازاکی از کودکی در دوران جنگ تا تبدیل شدن به یک اسطوره انیمیشن سازی، سفری از تاریکی به روشنایی را ترسیم می‌کند و روش کار غریزی او را که بدون برنامه‌ریزی دقیق و با تکیه بر رویاهایش شکل می‌گیرد، نشان می‌دهد.

این مستند با استفاده از تصاویر آرشیوی دیده‌نشده، اجراهای کمیاب و مصاحبه‌های جدید با سه عضو زنده گروه (پیج، پلنت و جونز) و همچنین مصاحبه‌ای صوتی که پیش‌تر منتشر نشده بود از جان بونهام فقید، داستان گروه را روایت می‌کند. تمرکز اصلی مستند بر سال‌های ابتدایی گروه است، از ملاقات آن‌ها در تابستان ۱۹۶۸ تا اوج‌گیری سریعشان در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰، زمانی که به بزرگ‌ترین گروه راک جهان تبدیل شدند.جیمی پیج در مورد این مستند گفته که پیشنهادهای قبلی برای ساخت مستند درباره گروه را رد کرده بود، چون معمولاً روی جنبه‌های غیرموسیقیایی تمرکز داشتند، اما این پروژه به‌خاطر تمرکز عمیقش روی موسیقی و داستان واقعی گروه مورد تأیید او قرار گرفت.
این مستند در ابتدا در جشنواره فیلم ونیز به‌صورت نسخه‌ای ناتمام به نمایش درآمد و با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد و نسخه نهایی آن در فوریه ۲۰۲۵ اکران شد.

این مستند از یک تجربه‌ی شخصی سرچشمه می‌گیرد: در نمایشگاه کریس مارکر در سینماتک فرانسه در سال 2018، ژان-هنری، پسرعموی کارگردان (دومینیک کابررا)، خود را در یکی از تصاویر فیلم La Jetée تشخیص می‌دهد. این تصویر، که پنجمین پلان فیلم است، او را به همراه والدینش از پشت سر در تراس تماشای فرودگاه اورلی نشان می‌دهد. این کشف، کابررا را به کاوش در تاریخچه‌ی خانوادگی‌اش سوق می‌دهد، به‌ویژه اینکه خانواده‌اش در سال ۱۹۶۲ از الجزایر به فرودگاه اورلی در فرانسه مهاجرت کرده بودند.
لذا، مستند ذکر شده نه‌تنها یک سفر شخصی است، بلکه به موضوعات گسترده‌تری مانند حافظه جمعی، تأثیر تصاویر سینمایی بر زندگی واقعی و ارتباط بین تاریخ فردی و تاریخ سینما می‌پردازد. کابررا از این پلان به‌عنوان کلیدی برای باز کردن مسیرهای مخفی در داستان خانواده‌اش و همچنین بازاندیشی در میراث فیلم مارکر استفاده می‌کند.