این مستند با استفاده از تصاویر آرشیوی دیده‌نشده، اجراهای کمیاب و مصاحبه‌های جدید با سه عضو زنده گروه (پیج، پلنت و جونز) و همچنین مصاحبه‌ای صوتی که پیش‌تر منتشر نشده بود از جان بونهام فقید، داستان گروه را روایت می‌کند. تمرکز اصلی مستند بر سال‌های ابتدایی گروه است، از ملاقات آن‌ها در تابستان ۱۹۶۸ تا اوج‌گیری سریعشان در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰، زمانی که به بزرگ‌ترین گروه راک جهان تبدیل شدند.جیمی پیج در مورد این مستند گفته که پیشنهادهای قبلی برای ساخت مستند درباره گروه را رد کرده بود، چون معمولاً روی جنبه‌های غیرموسیقیایی تمرکز داشتند، اما این پروژه به‌خاطر تمرکز عمیقش روی موسیقی و داستان واقعی گروه مورد تأیید او قرار گرفت.
این مستند در ابتدا در جشنواره فیلم ونیز به‌صورت نسخه‌ای ناتمام به نمایش درآمد و با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد و نسخه نهایی آن در فوریه ۲۰۲۵ اکران شد.

این مستند از یک تجربه‌ی شخصی سرچشمه می‌گیرد: در نمایشگاه کریس مارکر در سینماتک فرانسه در سال 2018، ژان-هنری، پسرعموی کارگردان (دومینیک کابررا)، خود را در یکی از تصاویر فیلم La Jetée تشخیص می‌دهد. این تصویر، که پنجمین پلان فیلم است، او را به همراه والدینش از پشت سر در تراس تماشای فرودگاه اورلی نشان می‌دهد. این کشف، کابررا را به کاوش در تاریخچه‌ی خانوادگی‌اش سوق می‌دهد، به‌ویژه اینکه خانواده‌اش در سال ۱۹۶۲ از الجزایر به فرودگاه اورلی در فرانسه مهاجرت کرده بودند.
لذا، مستند ذکر شده نه‌تنها یک سفر شخصی است، بلکه به موضوعات گسترده‌تری مانند حافظه جمعی، تأثیر تصاویر سینمایی بر زندگی واقعی و ارتباط بین تاریخ فردی و تاریخ سینما می‌پردازد. کابررا از این پلان به‌عنوان کلیدی برای باز کردن مسیرهای مخفی در داستان خانواده‌اش و همچنین بازاندیشی در میراث فیلم مارکر استفاده می‌کند.

نمایش "خوشه های خشم"، اقتباسی از رمان جان اشتاین‌بک، داستان خانواده‌ی «جود» را در بستر رکود بزرگ اقتصادی آمریکا در دهه‌ی ۱۹۳۰ روایت می‌کند.

پل، شخصیت اصلی فیلم، در انزوای خود غرق شده و زندگی‌اش را با روتین‌های روزمره و تنهایی پر کرده است. او که عاشق کتاب "آلیس در سرزمین عجایب" است، در تلاش برای تغییر دنیای خود، راهی غیرمعمول را انتخاب می‌کند: خدمت به زنان سلطه‌جویی که او را برای تمیزکاری خانه‌هایشان استخدام می‌کنند و از این طریق به دنبال امنیت و آرامش است. او همچنین با به اشتراک گذاشتن روتین‌های عجیب و غریبش در شبکه‌های اجتماعی، تلاش می‌کند با احساس تنهایی خود مقابله کند و ارتباطی با دنیای بیرون برقرار سازد. فیلم با نگاهی همدلانه و بی‌قضاوت، پیچیدگی‌های زندگی پل و مسیر غیرمتعارف او برای یافتن معنا را به تصویر می‌کشد.
این فیلم که در هفتاد و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین در فوریه ۲۰۲۵ اکران اولیه خود را تجربه کرد بار دیگر توانایی دنیس کوته را در به تصویر کشیدن زندگی افراد به حاشیه رانده‌شده و نادیده‌گرفته‌شده نشان می‌دهد. این مستند با ترکیبی از طنز ملایم و حس مالیخولیایی، مخاطب را به تأمل در مفاهیمی چون انزوا، هویت، و قدرت نهفته در انتخاب‌های غیرمعمول وا می‌دارد. فیلم‌برداری ساده اما تأثیرگذار و استفاده هوشمندانه از رسانه‌های اجتماعی به‌عنوان بخشی از روایت، به آن عمق و تازگی می‌بخشد.