+عه اَن میلر توش بازی میکنه.
-کیه؟
+من رزیتاشونو میشناسم، پورن استاره
@abitpsycho

میگفت روی پای خودت وایسادی
نشد توضیح بدم که همچین "ایستادن" هم نیست، نهایتا روی پای خودم 4زانو نشسته باشم
@abitpsycho

نویز داره لعنتی. نویز داره.
@abitpsycho

ساعت 6 تصمیم بگیرید برید سفر، ساعت 9 راه بیفتید.
@aabitpsycho

تنکابن قشنگ بود.
@abitpsycho

سفر نیم روزه مان به تنکابن:

ساعت حدود ۳: چهارنفر در خانه ی دوستی مهمان بودند. دو نفر قصد سفر به شیراز داشتند. یکی از آن دو پیشنهاد داد که در راه شیراز توقفی در اصفهان داشته باشیم.
2نفر در این مورد که چه ساعتی به سوی اصفهان حرکت کنند و چه زمانی از آن جا خارج شوند، صحبت میکردند.

ساعت ۵ : هر چهار نفر درمورد سفر به شمال کشور در روزهای آینده صحبت میکنند.
توافق دارند که شب را در جاده باشند و نزدیک صبح به مقصد برسند.
فقط میدانند، مقصد بندری در شمال کشور است.

ساعت ۷: چهار نفر تصمیم میگیرند که همان شب راهی شمال شوند.

ساعت 10: چهار نفر در جستجوی بلیت به بندر تنکابن

ساعت 12:در میان مسافران، چهار نفر جوان در اتوبوس، کمی عجیب بنظر میرسند.

ساعت 5: چهار جوان عجیب، به سوی ساحل خیابان ها را طی میکنند

ساعت 9: سه پسر و یک دختر عجیب وارد کافه ای میشوند.
زن میانسالی، از پشت صندوق به سمت آن ها میاید. بابت گرمی هوا از آن ها عذرخواهی میکند و توضیح میدهد که کولر، بعد از مدت کوتاهی خود به خود فیوز را میپراند و خاموش میشود.

چهار جوان آن جا مینشینند.
گرسنه بنظر میرسند: بعد از پرسیدن چند سوال، و پاسخگویی با حوصله و با احترام زنِ میانسالِ محلی، نیمی از منوی صبحانه را سفارش میدهند.

زن میانسال، مشغول به پخت و پز میشود. دخترش در کافه حضور دارد. از جوان ها خواهش میکند تا تلاشی برای روشن ماندن کولر انجام دهند.
جوان ها بعد از کمی ور رفتن با فیوز ها و کنترلر کولر، آن را روشن میکنند.
هوای کافه کم کم خنک میشود.
صبحانه آماده شده است و مشغول به خوردن میشوند.
هرکس در آن کافه حضور دارد حس رضایت در چهره اش دیده میشود.

کم کم سر و کله ی مشتری های دیگر هم پیدا میشود. (عموما محلی اند)

ساعت 10:30: جوان ها کافه را ترک میکنند. و بعد از قدم زدن در شهر با جهت یابی، سعی میکنند کوچه یا خیابانی را به سوی ساحل پیدا کنند.

در انتهای کوچه ای طولانی، با یک دیوار رو به رو میشوند.
هوا گرم شده است و 4جوان تمایلی به بازگشتن مسیر ندارند. از دیوار بالا میروند و پا به ساحل میگذارند.

ساعت 1: بعد از 2-3 ساعت وقت گذراندن در دریا و ساحل، مواجه با چند "مار" در مرز آب و خشکی، جوان ها آماده ی رفتن میشوند.

ساعت 2: 4 جوان وارد رستورانی در حومه ی شهر میشوند.
سختگیر بنظر نمیرسند.
رستوران تنها "اکبرجوجه" دارد.
همان را سفارش میدهند و پس از ساعتی از آن جا خارج میشوند.

ساعت 9 شب: چهار جوان، در غرب تهران با هم دست میدهند.
هر کدام به سویی روانه میشود.

@abitpsycho

اینچنین.
@abitpsycho

خانه جاییست که اینترنتش خوب باشد.
@abitpsycho

عشق یعنی اون جایی که یه نفر تو زندگیت هست که جوری با بودنش خوشحالی که هیچوقت، با هیچکس دیگه اونجوری نتونستی و نمیتونی خوشحال باشی.
@abitpsycho

ولی شخصا میشناسم آدمی رو که اگه یک دست جام باده و یک دست زلفِ یار باشه و مامور بیاد بالای سرش و بخوان بگیرنش، بتونه توی همون شرایط مامور رو قانع کنه که در اینجا شراب، به معنای شراب روحانی و منظور از یار، خداوند است.
@abitpsycho

بله. اون روز ساعت ۵-۶ صبح رسیدم خونه و خوابیدم تا ساعت ۲-۳ که مامانم صدام کرد واسه ناهار.
با هزار بدبختی در حالتی که هنوز خواب بودم و لود نشده بودم تونستم توضیح بدم که مادرم، تاج سرم، نمیخوام ناهار بخورم. صرفا میخوام بخوابم تا زمانی که خودم خسته شم از خوابیدن و بیدار شم!
در حالتی که هنوز لود نشده بودم خیلی سخت بود توضیح بدم که بعد از یه مدت طولانی که مجبور بودم یه ساعتی بیدار شم یا کسی بیدارم کرده، میخوام یه بار با خیال راحت بخوابم و کسی بیدارم نکنه.

نتیجتا این که دو ساعت بعد دوباره مادر گرامی اومد بالای سرم که بیدارم کنه و فهمیدم که توضیحاتم کارگر نیفتاده بوده است.

بیدار شدم.

.@abitpsycho

او که تک پسر خانواده است، به شهود معتقد است. اعلام گزاره میکند اما استدلالی برای آن ندارد.
@abitpsycho

شیرینی زندگی همون توت سرخیه که دستت میرسه از درخت بچینیش. حتی اگه ترش باشه...
@abitpsycho

مردم ساده میپذیرند. هنر این است که احمقانه ترین کارها را هم اگر انجام میدهی، بنظر برسد دلیل یا هدف با ارزشی داری.
پسری که با شورت به خیابان می آید میتواند ضد اجتماعی، دیوانه، منحرف یا فعال اجتماعی باشد.

در حالت ساده تر و شخصی تر همین که اطرافیانت و دوستانت را قانع کنی که کارهایت دلیل دارند کفایت میکند. ولو احمقانه باشند. همانچه را درمورد تو تحسین میکنند ممکن است در دیگری تمسخر کنند.

خواه ریش یا مویی دارای مدل و رنگ خاص باشد، لباس پوشیدن یا آرایش باشد یا در پیش گرفتن مسلکی متفاوت در زندگی.

گاه نبوغ کافکایی میخوانندش.

زمانی که در دسته ای متفاوت قرار گرفتی، خواه روشن فکر، خواه دیوانه یا هر چیز دیگر. با همان نگاه دیگر رفتارهایت را هم تحلیل میکنند. اگر روشنفکر بدانندت، خاراندن خشتک در جمع را هم این گونه برداشت میکنند که: احتمالا حرفی در پشت این عملش بود. احتمالا میخواست سوالی ایجاد کند. شاید حرکتی اعتراضی بود.

اند سو آن.
@abitpsycho

رامبد فکر میکرد برابری جنسیتی به ضرر اوست. خود را فمنیست میدانست و این را از خود گذشتگی.
@abitpsycho

من اون جایی از رشته ام ناامید شدم که خالم با ذوق دخترخاله ی 4 ساله ام رو صدا کرد و گفت: بیا، آرشام طراحی صنعتی میخونه. کاغذ و خودکارت رو ببر پیشش بهت نقاشی یاد بده.
@abitpsycho

گفتم ظاهرا امشب طولانی ترین ماه گرفتگی قرنه، یا همچین چیزی.

پوزخندی زد و گفت: کارِ خودشونه.

@abitpsycho

این‌که توقع دارید با آغوش باز پاسخ‌گوی مسیج‌های شما دوستان عزیزی که عکس پروفایل‌تون گل و بوته و باغ و بوستان و سوسمار و تکست‌هایی نظیر چرا رفتی چرا من بی‌قرارم و ای داد باز شب شد دل تنگ شد یار نیومد و من خاصم چون خودم خواسم و تصاویر سلبرتی‌هایی هم‌چون نیوشا ضیغمی و حامد پهلان و کیتاروویچه، و اسم‌تون رو با حروف اسکاندیناویایی تایپ کردین باشم، منطقی نیست حقیقتاً! یه نکته‌ی خیلی واضح و مبرهنی که ظاهراً شما واقف نیستید بهش اینه که رابطه‌ی من با شما کاملاً یک طرفه‌ست؛ شما به واسطه‌ی خوندن نوشته‌های بنده احساس نزدیکی می‌کنید با من، چون خب در جریان امور روزمره‌ی زندگیم و افکارم قرار می‌گیرین کم و بیش و یه شناخت اگر چه به درد نخور، ولی نسبی دارید ازم، ولی من چی؟! من هیچی عزیزانم! من هیچی! هیچ حس و شناخت و زهرماری نسبت به، و از شما ندارم! از این گذشته، اصلاً راحت نیست هم‌کلام شدن با آدمی که نه تنها نمی‌شناسی‌ش، بلکه ابتدایی‌ترین آیتم‌‌های اولیه و حیاتی شناخت رو هم ازت دریغ کرده، مثه اسم و چهره! بنابراین نه! من اصلاً آدم فرندلی و مهربونی نیستم وقتی با یه هویت نامشخص و با یه دلیل نامشخص تشریف میارین پی‌وی! در ادامه باید عرض کنم که بنده در آستانه‌ی سی ساله‌گی هستم و اصول آداب و معاشرتی که باهاش بزرگ شدم بسیار فاصله داره با فضای ذهنی اکثرتون؛ دوم شخص جمع برای من بسیار کاربرد داره هنوز من باب مثال، و استفاده می‌کنم از پس‌وند آقا و خانم! احساس صمیمت دکمه نیست که با فشار ایجاد شه، نیازمند معاشرت بلندمدت و حضوریه به عقیده‌ی حقیر! خواهش می‌کنم، قبل از ارتباط برقرار کردن با هر آدمی، در نظر داشته باشید که احتمال داره اولاً، نخواد باهاتون ارتباط برقرار کنه طرف، دوماً، نحوه‌ی ارتباط برقرار کردن‌ش با نحوه‌ی ارتباط برقرار کردن شما متفاوت باشه خیلی! یه مساله‌ی دیگه رو هم مطرح کنم حالا که سر بحث بازه، من کفتر نامه‌بر نیستم یک، دو، ارغوان و نیما و دوستان دیگر بنده که کانال هم دارن از قضا و آی‌دی نه، اگر می‌خواستن آی‌دی‌شون رو در اختیار شما قرار بدن، می‌دادن؛ خسته‌م از سوراخ ارتباطی شما با باقی دوستان بودن!
این پست اگر حمل بر خودستایی بشه، می‌ذارم‌ش به حساب ذهن ناپخته‌تون و آشنا نبودن با کانسپتی به اسم حریم شخصی! خسته‌م کرده این حجم از مراعات نکردن و بی‌ملاحظه‌گی!

من اگه پستی رو فوروارد میکنم از جایی یا کسی، معنیش این نیست که لزوما با اون فرد دوستم یا رفاقتی دارم یا اون فرد رو تایید میکنم یا هرچی ...
اما قطعا این معنی رو میده که با بخشی یا تمام اون حرف موافقم.
@abitpsycho

بزرگوار نوشته بود:
"خوش‌بختی چیزی نیست جز تماشای لب‌خندهای نشسته بر صورت دختری، که به‌جان دوستش داری. و چه خوش‌بخت است آن که می‌تواند در این بحبوحه اندوه، خنده‌ای بر لب‌های محبوبش بنشاند.
خوش‌بختی، دختری است که می‌خندد؛ و غرور، حس آن لحظه‌ای‌ست که تو لبخندآفرین او باشی."

@abitpsycho