سعدی یه لول از زیبایی رو در معشوق میبینه که استفاده از زیور آلات رو مسخره میدونه برای معشوق.

مثل:
گیسوت عنبرینه گردن تمام بود
معشوق خوبروی چه محتاج زیورست

یا یه لول بالاترش اینه که:

به زیورها بیارایند وقتی خوب رویان را
تو سیمین تن چنان خوبی که زیورها بیارایی!

همون.

@abitpsycho

بله. عرضم به خدمتتون که سعدی در جایی دیگر میفرماید:

عمر من است زلف تو بو که دراز بینمش

جان من است لعل تو بو که به لب رسانمش

@abitpsycho

سنت:
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
که گر وصل نیابم به قدر وسع بکوشم

مدرنیسم:
جان من نقطه ایست گویی راست
زانکه سرگشته تر ز پرگارم

پست مدرنیسم:
‎قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
‎میترسم از آن که بانگ آید روزی
‎کای بیخبران راه نه آنست و نه و نه این

@abitpsycho

توی یه دنیای موازی، من دارم به این خاطر که شب رو تا صبح بیدار موندم و پروژه امو تموم کردم و مستقیم رفتم سر کلاس 8 صبح، بعدشم کلاس تربیت 5 کیلومتر دوییدم و ساعت 1 رفتم کلاس که پروژه رو ارائه بدم و استاد گفته هفته بعد، بهش تجاوز میکنم.
@abitpsycho

تا حالا شده وقتی داری فیلم میبینی یا کتاب میخونی اونقدر غرقش شی که نفهمی چی شد و برگردی از عقب تر بخونی یا ببینی دوباره؟

من بهش میگم سراشیبی.
سرعتت زیاد میشه و میری و میری و دور و برت رو نمیبینی، نمیفهمی مسیری که اومدی چه شکلی بود و برمیگردی نگاه میکنی و میبینی بدون این که متوجه بشی چقدر دور شدی...چقدر حرکت کردی....

سراشیبی زندگی هم همینه.

چشماتو باز میکنی و میبینی که دانشگاهت داره تموم میشه...بزرگ شدی.
حتی پیر شدی...
داری مثل آدم بزرگا زندگی میکنی...
دغدغه ی موقیت اجتماعی و شغلی و کوفت و زهرمار داری و هزاران چیز دیگه...
نصف روز داری به کار و قسمتای جدی زندگی فکر میکنی و نمیفهمی این شوخی بدون خنده ی روزگار چطور تا این حد جدی شد یهویی...
مسیر چجوری به این نقطه رسونده تو رو...

و توی این نقطه از زندگی دیگه نمیتونی زندگیت رو ورق بزنی و برگردی از چند سال قبل دوباره زندگی کنی...

و اینجا تازه جاییه که میفهمی سراشیبی، کجای این زندگی عریض و طویل بوده...

@abitpsycho

یه سری ازین بازی ها هستن که وقتی وقتی استارت زده میشه یه چیزی شروع میکنه به حرکت و یه مسیری رو همین طوری میره. ترمز و گاز اینام نداره. همینجوری داره حرکت میکنه و تو فقط باید بهش جهت بدی که به چیزی برخورد نکنه و تو چاله و بگایی و اینا نیفته. تنها کاری هم که میتونی بکنی هم همینه. جهت دادن و مسیر دادن از لابه لای مسیرها و شرایطی که بازی جلو روت میذاره. نه وایسی نه تند و کند کنی و حتی بخوای بهش پاز بدی.
زندگی هم همین شکلیه.

#گرفتار_بُبُستیم
@giraffe_the_bozorgavar

شهر را در و دیوار و درخت و ساختمان نمیسازند...
آدم هایش به آن رنگ و بو میدهند...
@abitpsycho

آی دو.
@abitpsycho

بله. شب هايي رو ميگذرونم كه با خاموش شدن چراغ و اقدام بع خواب، افكاري شروع ميشه و انقدر ادامه پيدا ميكنه تا نهايتا از خستگي بيهوش شم، فارغ از اين كه يه ساعت قبلتر تصميم گرفته باشم بخوابم.
@abitpsycho

حس الیور توییست رو دارم که اشتباهی تو بینوایان گیر افتاده همونقدر تباه همونقدر بی ربط با محیط اطراف
@abitpsycho

میدونستید یه شیرینی داریم به اسم «ساق عروس»

چه میکنه این فوت فتیش واقعا!؟
@abitpsycho

cntrl+z همون گه خوردن خودمونه
#طنزهای_یک_روانی
@abitpsycho

چطور می‌شود با دیزاینرها زندگی کرد و آن‌ها را نکشت!

به اطرافیان غیر دیزاینر خود معرفی کنید💃💃

منحنی قامتم تابع ابروی توست
خط مجانب بر آن، طره ی گیسوی توست
حد رسیدن به تو، مبهم و بی انتهاست
بازه‌ تعریف دل، در حرم کوی توست
بی تو وجودم بود یک سری واگرا
ناحیه همگراش دایره روی توست
مهر تو چون می‌دهد سمت به بردار دل
هر طرفی روکنی، هم‌جهت و سوی توست
پرتو خورشید شد مشتق از آن چشم تو
گرمی و جان‌بخشی‌اش جزئی از آن خوی توست
چون به عدد، یک تویی، من همه‌ صفرها
آن چه که معنا دهد قامت دلجوی توست
گر شود آن دم که ما زوج مرتب شویم
سر به رهت می‌نهم، چون که سرم گوی توست
هجر و فراقت شکست قائمه قائمی
نقطه پرگار عشق واله و پی‌جوی توست

#ریاضیات_یک_روانی
@abitpsycho

میگه یه جوری سرده که حس میکنم اگه از پنجره ی اتاق بریم بیرون، وایت واکرا حمله میکنن بهمون

@abitpsycho

گفته بودم چو بیای غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیای
@abitpsycho

براي دور كسي گشتن از RPM استفاده كنيم
@abitpsycho

لعنت بر دهاني كه بي موقع باز شود.
@abitpsycho

ما طراحا جاي اين كه بگيم فوتوشاپه ميگيم رندره
@abitpsycho

هادي جواهريان ميگفت اين كه بدوني كجا، ندوني چطور، بهتر ازينه كه ندوني كجا، بدوني چطور.

@abitpsycho

ميدونستيد روز جهاني چاي يود؟
@abitpsycho