ترجيح ميدادم فارغ از دغدغه و مشغله اي آخر هفته از اين تور ها بروم، اما در بيكارترين حالت ممكن، حتي جمعه را هم نميتوانم در جنگل سپري كنم.
@abitpsycho

زندگي كارمندي اون لحظه اي شروع شده كه براي فرد اهميت دارد كه امروز چندم ماه است.
@abitpsycho

خواب ديدم ٧تا چنل لاغر، ٧تا چنل چاق رو ميخورن
@abitpsycho

شب قبل از مسابقه
@abitpsycho

در اتاق

آدم هرچي ميره جلوتر سختتر ميشه.
خيلي...

الان من تازه درك ميكنم كه تا ٢-٣سال پيش معني نتونستن رو نميفهميدم.
تقريبا هميشه هركاري ميخواستم ميتونستم بكنم.
تقريبا هر چيزي رو ميخواستم ميتونستم بدست بيارم.

الان اما هرروز بيشتر ميفهمم نتونستن چه شكليه.
چقدر سخته.

چقدر سخته بخواي و نتوني...
@abitpsycho

فخر هامو انبار کردم که وقتی فخر کم شد و گرون شد بهتون بفروشم.

اصفهان.

گذراندن دو روز در روستاي كويري ابوزيدآباد زيبا بود.

‏كوير آرام بود. لطيف بود اما بي حس و سرد...
‏يكدست و بزرگ...
@abitpsycho

از عجايب اين سفر اما، يك قرآن بود كه وسط كوير پاي يك تل خاك پيدا كرديم.
شايد طلسم و جادويي دركار بود يا حداقل اينطور بنظر ميرسيد!

شب هايمان در كوير عجيب، آرام و خوش گذشت..
@abitpsycho

زاينده رود خشك بود.
اصفهان زيبا بود اما خشك بنظر ميرسيد.
عجيب بوي اصالت ميداد...
نقش جهان بوي سنت ميداد.

جلفا اما كوچه ها و خيابانهايش مدرنيته اي اصيل را مينمايد...

كليساي وانك زيبا از سويي، نوازنده هاي خياباني سويي ديگر، كافه ها و رستوران هايش هم سويي...

خوب بود و سرد.
@abitpsycho

ايشون.

قبلترها بيشتر حوصله داشتم. سفر كه ميرفتم، برايتان بيشتر مينوشتم.

الان اما از اين چند روز شايد ١٠ خط هم ننوشتم، اگرچه خاطرات بيشتر و مفصل تري دارم.

ننوشتنم شايد از شلوغي بود.
قبلتر ها تنها يا با همراهان كمتر سفر ميرفتم.
خلوت آدم را به حرف مي آورد...

براي نوشتن بايد تنها بود شايد...

@abitpsycho

و اما شيراز، كه گفتن ندارد!
@abitpsycho

آدم هايي كه خاص بودنشان محدود به ضعف در مسائليست يا بخاطر ضعف هايي خصوصيات خاصي دارند و اين مدل خاص بودن را براي جلب توجه افراد دور و برشان به نمايش ميگذارند قابل ترحم اند.

@abitpsycho

شيراز در اين چند سال برايم هم معني ديدن افرادي بود. متاسفانه نميشود هميشه آن ها را كه ميخواهي ببيني.
@abitpsycho