به يه تناقض رسيدم.

‏كلاه بردار، سر ملت كلاه ميذاره!

@abitpsycho

بالاخره بدون کلامش رو پیدا کردم :د

@abitpsycho

چتونه؟
يه شات رندر هدفون گذاشتم يه جا، هركي تو زندگيش هدفون رندر گرفته يا گاها تو نت پيدا كرده داره ميزاره!

بابا شما خوبيد.
بابا شما بهتريد. چتونه؟

@abitpsycho

کاش یادم می‌ماند چای شهرزاد مزخرف است
@abitpsycho

اسم م. را كه ميشنوم حس غريبي در من زنده ميشود.
در اتاق بغلي ما در خوابگاه بود. الان اما در زندان اوين است. به يك جرم سياسي.

همه ميدانيم كه كم نيستند دانشجوهاي زنداني اما اين كه دانشجوي اتاق بغلي در زندان باشد حس عجيبي است.
انگار همين ديروز بود كه هاردش را آورده بود كه پلي ليستم را بگيرد.

آن طبقه ي خوابگاه الحق كه جاي عجيبيست.
در يك طبقه يك نفرشان زندانيست. يكي ديگرشان هم ٤٠روز را در اوين گذرانده است.

فكر كردن يا شنيدن اخباري از م. باعث ميشود حس كنم چقدر همه چيز ساده و مسخره است و اتفاقات ترسناك چقدر به ما نزديكند.

دوبار تا وسط طبقه ي خوابگاه آمده اند.

ما كجا و زنداني سياسي كجا؟
عجيب است اما ٦-٧ متر فاصله داشتيم.

@abitpsycho

رفتم تو اتاق گفتم: یه خبر خوب! keyshot 9 کرک شد!

گفت: واقعا؟
بعد از شنیدن خبر آزادی نلسون ماندلا بهترین خبری بود که شنیدم!

@abitpsycho

من دیروز فهمیدم هذیون چیه.

درحالی که تو امتحان شفاهی داشتم به وایت برد اشاره میکردم و میگفتم تلوزیون.

@abitpsycho

استارتاپ چیز خوبیست.
خانواده فکر میکنند فرزندانشان در حال راه اندازی کار و آینده ای هستند.
خوشحال میشوند.
جوان ها اعتماد به نفس پیدا میکنند و حسِ مفید بودن.
خوشحال میشوند.
شکست میخورند.
به سراغ زندگی واقعی میروند یا استارت آپ بعدی.
@abitpsycho

مدتيست كه ديگر اين ساعت ها از شبانه روز كار نميكنم.
به خودم استراحت ميدم.

اگرچه ممكن است استراحتم، يك مدلسازي يا چند شات رندر يا ساختن يك انيميشن براي دلم باشد (و نه تحويل به كارفرما)، اما كمي حس بهتري دارد با این که عملا تفاوت چندانی با "کار"م ندارد.


اين كه ساعت هايي كارَت را دور بريزي نوعي به خود رسيدن است.

روانشناس ها ميگويند به خودتان برسيد و از افسردگی دور شوید، اعتماد به نفس بگیرید یا از این چیزها.

درست است که آن ها منظورشان این است که موهایتان را شانه کنید یا ماسک خیار و عسل روی صورتتان بگذارید یا "خرید درمانی" کنید. اما مگر من حوصله‌ی شانه کردن موهایم یا پاک کردن "عسل" از روی صورتم را دارم؟
یا از آن بدتر! من جهت خرید درمانی، میتوانم 2دانه تخم خروس یا نهایتا 3دانه تخم مرغ بخرم که بعید میدانم پول دادن در ازای به دست آوردن 2دانه تخم، کاری باشد که به آدم اعتماد به نفس یا حال خوب بدهد.
مطمئنم چنین خریدی، هورمون شادی و هیچان و .. نیز ترشح نخواهد کرد.


پس برای "به خودم رسیدن" یک رندر خوب از مدلم میگیرم و خودِ ماست بَندم، از ماستَم (در این مورد رندرم) تعریف میکنم و نمیگویم ترش است و به آن نگاه میکنم و هِی لذت میبرم و با خودم حال میکنم و حس خوب و اعتماد به نفس میگیرم.

یک شب هم اگر کمتر حوصله داشته باشم، به جای طراحی و مدلسازی و رندر و انیمیشن و اینجور چیزها، دست روی کیبورد میبرم و از این چیزها اینجا مینویسم!

والّا!

@abitpsycho

اين كه ميبينم ساعت ٥ صبح است و هنوز خوابم نبرده كه هيچ، گرسنه هم شده ام، دليل كافيست براي اين كه شير و بيسكوييت بخورم و با سرعت به پوزيشن خواب برگردم، اما چيزي در آن لحظه باعث ميشود شروع كنم به راه رفتن و حس كنم به شنيدن موسيقي نياز دارم كه نتيجه اش ميشود اين كه يك ساعت راه بروم و به خودم بيايم و ببينم ساعت ٦:٢٠ دقيقه است كه خب باز هم نخوابم و به جاي خوابيدن، بيايم و اين ها را تايپ كنم اينجا، كه آن چيز، "دل گرفتن "است.

و عجيب اين كه ميتوانستم اين جملات طولاني را ننويسم و با بسنده كردن به جمله ي كوتاه خبري "دلم گرفته"
حداقل ١٠ دقيقه پيش اقدام به خوابيدن كنم.
اما يك انتظاري هست از كسي كه كانال دارد. نه؟

قبول است. خب احتمالا همانطور كه ميدانيد براي پاسخگويي به انتظار كسي
اين ها را ننوشتم.

صادقانه ترش اين است كه اينقدر طولاني نوشتم تا حواسم پرت شود از اين كه "دلم گرفته"

@abitpsycho

یه چیزی بده به من که بزنم نباشم یه مدت تو این دنیا...

@abitpsycho

فکرامو کردم. راه حل مناسب برای برون‌رفت رو پیدا کردم. فقط به همفکری نیاز دارم یه مقدار. ایده برای دزدی چی دارید؟

اين پست را ميگذارم كه صرفا داشتن اينترنت را شوآف كنم.

@abitpsycho

هفته پیش زنگ زد گفت: کارِ ما تو چه مرحله ایه؟ میتونید عکس از مدل بفرستید؟

جواب دادم: بله. عصر چاپ میکنم، میدم به چاپار براتون بیاره.

@abitpsycho

سه لینک برایتان گذاشتم. هرکدام را خواستید ببینید و بشنوید.

https://www.youtube.com/watch?v=nb6Rf2FfCwY

https://www.youtube.com/watch?v=erwLhFO2f88

https://www.youtube.com/watch?v=knZyzhMNeP0

@abitpsycho

دوشنبه بود كه داشتم اطراف انقلاب قدم ميزدم.
درواقع كارگر شمالي را به سمت ميدان انقلاب، در جهت جنوب ميپيمودم.

يك چهره ي آشنا ديدم، از آن هايي كه مطمئن هستي ميداني كيست و چيزهايي هم درموردش ميداني كم و بيش، اما نام يا منشاء اين دانسته ها برايت شفاف نيست.

حس كردم بايد سلام كنم، اما متوجه شدم كه براي متوقف كردن فرد آشنا بايد نامش را صدا ميكردم كه نميدانستم نامش چيست اصلا.

راستش گزينه ي ديگر خطاب قرار دادن فرد با عناويني چون: آقا، جناب و امثالهم است كه مورد علاقه ام نيست.

البته نمیشود از دست گذاشتن روی شانه ی فرد از پشت هم گذشت یا گرفتن چشم هایش یا از پشت بغل کردنش، اما کسی با موهای آشفته، ریش و سبیل، عینک بر چشم، یک خال بالای لب با کاپشن قرمز و یک کوله ی بزرگ روی دوشش، به هیچ عنوان کسی نیست که بتوانم از پشت بغلش کنم!
آن هم در وسط خیابان!

امروز حوالی 8 صبح در مترو، داشتم تلگرامم را چک میکردم و "چتمارس" را میخواندم.

متوجه شدم که آن چهره ی آشنا متعلق به م.پ ملقب به چتمارس بوده و دوشنبه احتمالا داشت به سمت پارک لاله میرفت، تا ساندویچ الویه ای را با بیش از 12 ساعت عمر نوش جان کند و به سیستم های صوتی حاضرین در راهپیمایی در دلش لعنت بفرستد.

نتیجه این که کار درست این بود که از پشت بغلش نکردم، چون من حتی برای چتمارس چهره ی آشنایی نبودم و تمام مکالمه‌مان تا به امروز احتمالا، چیزی در حدود 15-20 پیام در همین تلگرام بوده است که این مسئله به خودی خود سبب میشود از پشت بغل کردنش، از من یک متجاوز یا شاید هم یک "چتمارس" در ذهن "چتمارس" بسازد و افسوس که حرف تعریف معین مناسبی در فارسی برای چتمارس دوم در جمله ی قبل وجود ندارد که من بتوانم بدون توضیح اضافه بگویم که چتمارس اول یک صفت و چتمارس دوم یک اسم خاص است.

@abitpsycho