همکاری دانشگاه شهرکرد و شرکتی داخلی جهت بهبود مقاومت به خوردگی قطعات فولادی. @nanotech1

همکاری دانشگاه شهرکرد و شرکتی داخلی جهت بهبود مقاومت به خوردگی قطعات فولادی
@nanotech1

پژوهشگران دانشگاه شهرکرد در طرحی تحقیقاتی به بررسی اثر استفاده از نانوپوشش‌های سرامیکی بر بهبود مقاومت به خوردگی قطعات فولادی پرداخته‌اند. در این کار تلاش می‌شود تا بهترین شرایط عملیاتی جهت دستیابی به پوششی بهینه حاصل گردد. این طرح با همکاری شرکت گاز استان چهارمحال و بختیاری در حال اجراست و نتایج آن می‌تواند در بخش خطوط لوله‌ی انتقال در صنایع نفت،گاز و یا خطوط تولید کارخانه‌ها مورد استفاده قرار گیرد.
یکی از عوامل اصلی عملکرد نامطلوب واحدهای صنعتی پدیده‌ی خوردگی است که موجب کوتاه شدن عمر مفید آن‌ها می‌شود. بررسی‌ها نشان می‌دهد که بیش از 20 درصد خوردگی‌های یک کشور در واحدهای صنعتی مربوط به صنایع نفت است. بر اساس گزارشات ارائه شده در انجمن خوردگی ایران نیز، به رغم امکان مدیریت 30 درصد خوردگی‌ها، این پدیده سالیانه حدود 10 میلیارد دلار به اقتصاد کشور ضرر می‌رساند. لذا در این کار تحقیقاتی، پوشش دهی نانوذرات سرامیکی بر روی زیرلایه‌های فولادی (فلزی) و بررسی رفتار خوردگی این پوشش‌ها مورد مطالعه قرار گرفته است.
به گفته‌ی بهنام مبینی دهکردی، مجری طرح، در صورت دستیابی به نتایج مطلوب و امکان توسعه‌ی کار در مقیاس صنعتی می‌توان مقاومت به خوردگی خطوط لوله، ادوات فلزی و فولادی را در صنایع نفت و گاز بهبود بخشید. علاوه بر این در کارخانه‌ها و صنایعی که از چرخدنده‌ها استفاده می‌شود، به خصوص در مکان‌هایی که چرخدنده‌ها بر یکدیگر سوار هستند، می‌توان مقاومت سایشی نقاط درگیر را به کمک این پوشش‌ها افزایش داد.
همانگونه که اشاره شد، در این تحقیق امکان ایجاد پوشش سرامیکی تهیه شده از نانوذرات آلومینا- تیتانیا( Al2O3-TiO2) بر روی زیرلایه‌های فولادی به روش الکتروشیمیایی مدنظر قرار گرفته است. بدین منظور سعی می‌شود پارامترهای مؤثر و بهینه در عملیات پوشش دهی بررسی و تعیین شود.
مبینی دهکردی مزیت‌های استفاده از روش پوشش دهی انتخاب شده را بدین شرح بیان کرد: «روش‌های الکتروشیمیایی لایه نشانی از جمله رسوب دادن به روش الکتروفورتیک(EPD)، ساده و سریع است و نیاز به تجهیزات گران قیمتی ندارد. قابلیت بالا در کنترل مورفولوژی(ریخت) سطح پوشش، کنترل سرعت پوشش دهی، تنوع در شکل زیرلایه و عدم نیاز به چسب از دیگر ویژگی‌های برجسته‌ی این روش به شمار می‌رود.»
وی در ادامه افزود: «با استفاده از فناوری نانو و مواد نانوساختار نیز می‌توان پوشش‌های یکنواخت‌تری را بر روی زیرلایه‌های فولادی ایجاد کرد که نتیجه‌ی آن افزایش مقاومت در برابر خوردگی فولادهای موجود در صنعت می‌شود.»
به طور کلی با توجه به مزیت‌های ذکر شده‌ی روش الکتروشیمیایی و همچنین با توجه به قیمت مناسب ذرات سرامیکی، می‌توان گفت که این طرح از لحاظ اقتصادی مقرون به صرفه خواهد بود؛ البته جهت تأیید این مطلب باید مطالعات کامل‌تری صورت پذیرد.
این طرح به همت بهنام مبینی دهکردی و در قالب پایان نامه‌ی کارشناسی ارشد وی، با همکاری دکتر بهروز شایق بروجنی، دکتر محمدرضا سائری از دانشگاه شهرکرد و شهرام شریفیان از شرکت گاز استان چهارمحال و بختیاری در حال اجراست. این پایان نامه تحت عنوان پایان نامه‌ی مورد نیاز صنعت نیز به تأیید ستاد ویژه‌ی توسعه فناوری نانو رسیده است. آیین نامه‌ی حمایت از پایان نامه‌های مورد نیاز صنعت در سایت www.nano.ir/hrdc موجود است. @nanotech1

سی‌وهشتمین استاندارد ملی ایران در حوزه فناوری نانو به چاپ رسید
@nanotech1

یک استاندارد ملی با عنوان «فناوری نانو- شناسایی نشتی در تجهیزات اسمز معکوس و نانو فیلتراسیون – روش‌های آزمون» به چاپ رسید.
یک استاندارد ملی دیگر در حوزه فناوری نانو با شماره استاندارد 19852 و با عنوان «فناوری نانو- شناسایی نشتی در تجهیزات اسمز معکوس و نانو فیلتراسیون – روش‌های آزمون» به چاپ رسید. با تدوین این استاندارد تعداد استانداردهای ملی در حوزه فناوری نانو به ۳۸ عدد ارتقا یافت.

هدف از تدوین این استاندارد شناسایی نشتی در تجهیزاتی است که در ارتباط مستقیم بین جریان‌های خوراک یا تغلیظ شده، یا هر دو با جریان تراوش یافته است. احتمال وقوع چندین نوع نشت در مدل‌های مختلف اسمز معکوس (RO) و نانوفیلتراسیون (NF) وجود دارد.

گفتنی است در ایزو روال تدوین استانداردها به این صورت است که استانداردها توسط کشورهای عضو فعال در کمیتۀ فنی مربوطه پیشنهاد داده می‌شوند و برای همه کشورهای عضو جهت رأی‌گیری ارسال می‌شوند. روند تدوین استانداردها دارای چندین مرحله است که درهر مرحله سند استاندارد مربوطه توسط کشور پیشنهاد دهنده تکمیل‌تر شده و برای رأی‌گیری به کشورها ارسال می‌شود و کشورها نظرات تخصصی در مورد استاندارد مربوطه ارائه می‌کنند و در صورتی که نظرات داده شده مورد قبول واقع شود در سند استاندارد مربوطه اعمال می‌شود و در نهایت استاندارد نهایی با اجماع نظرکشورها منتشر می‌شود. تدوین یک استاندارد در ایزو از زمان پیشنهاد آن تا زمان نشر به طور متوسط به ۳ سال زمان نیاز دارد. @nanotech1

همایش تخصصی نانو- مشهد- یکم دی ماه @nanotech1

ایلام: تشخیص سریع هورمون hCG به کمک زیست حسگر آزمایشگاهی. @nanotech1

ایلام: تشخیص سریع هورمون hCG به کمک زیست حسگر آزمایشگاهی
@nanotech1

محققان دانشگاه ایلام با کاربرد نانوذرات، زیست حسگری طراحی کرده‌اند که دقت و سرعت بالایی در تعیین هورمون hCG دارد. این حسگر از موادی زیست سازگار، پایدار و کم هزینه ساخته شده و در صورت دستیابی به تولید انبوه می‌تواند در مراکز و کلینیک‌های تشخیص پزشکی به کار گرفته شود. این تحقیقات در مقیاس آزمایشگاهی انجام شده است.
hCG اولین هورمونی است که در طی دوران بارداری توسط جفت و همچنین در بعضی بیماری‌ها توسط انواع تومورها تولید می‌شود. افزایش سریع میزان این هورمون در خون یا ادرار بلافاصله پس از لقاح، شاخص ایده‌آلی برای تشخیص و تأیید بارداری است. به همین دلیل اندازه‌گیری آن توسط مراکز بهداشتی درمانی و کلینیک‌های تشخیصی طبی بسیار حائز اهمیت است.
دکتر محمود روشنی با اشاره به اهمیت اندازه‌گیری این هورمون، عنوان کرد: «یکی از ابزارهای مورد استفاده در آزمایش‌ها که اخیراً توجه بسیاری از محققان را به خود جلب کرده، زیست حسگرهایی است که در روند تشخیصی، اثر دیگر ترکیبات موجود در مایعات بیولوژیکی را به حداقل برساند. در این تحقیق نیز تلاش شد تا با به کارگیری نانوذرات، زیست حسگری طراحی شود که قادر به شناسایی دقیق و گزینش پذیر هورمون مدنظر شود. مهم‌ترین هدف این کار عدم نیاز به تجهیزات و دستگاه‌های پیشرفته‌ی گران قیمت جهت اندازه‌گیری این هورمون بود.»
نتایج نشان داده که اندازه‌گیری hCG به کمک این حسگر به سادگی انجام می‌شود. از طرفی به دلیل استفاده از مواد ساده، ارزان و زیست سازگار حسگر طراحی شده مقرون به صرفه خواهد بود. بنابراین کاربرد آن جهت تأیید مثبت بودن بارداری و پارگی کیسه آب طی دوران بارداری و حتی تشخیص زود هنگام برخی بیماری‌های سرطانی بسیار مناسب خواهد بود. لذا نتایج حاصل از این روش می‌تواند در مراکز بهداشتی درمانی به کار گرفته شود. افزون بر آن با این روش می‌توان دریچه‌ای جدید برای ساخت سایر ایمونوحسگرها گشود.
روشنی در پایان به مقایسه‌ی مواد به کار رفته در ساخت این حسگر با نمونه‌های متداول پرداخت و گفت: «کاوشگرهایی که تا کنون در طراحی زیست حسگرها معرفی شده‌اند، شامل ترکیبات شیمیایی آهن و برخی مولکول‌هاست. اما در این طرح یک نوع ویتامین به عنوان گونه‌ی کاوشگر استفاده شده است. همچنین در کیت تشخیصی پیشنهادی از یک نانوکامپوزیت زیست سازگار، پایدار و غیر سمی استفاده شده است که به همراه نانوذرات، سطح وسیع و پایداری را ایجاد کرده که منجر به حد تشخیص بسیار پائین می‌شود.»
نتایج این کار در مجله‌ی Sensors and Actuators B Chemical (جلد 222، سال 2016، صفحات 1103 تا 1111) چاپ شده و دکتر محمود روشنی- عضو هیأت علمی دانشگاه ایلام- و اکرم ولی پور- دانشجوی دکترای شیمی تجزیه این دانشگاه- در انجام آن همکاری داشته‌اند. @nanotech1

راهبرد جدیدی برای رفع مشکل رایانه‌های کوانتومی
@nanotech1

محققان فیزیک نظری در اتریش اقدام به ارائه راهکاری برای حل چالش بنیادی در ساخت رایانه‌های کوانتومی کردند. مشکل لزوم برهمکنش میان تمام کیوبیت‌ها مانع از تولید تجاری این سیستم‌ها است.
در طول چند سال گذشته پیشرفت‌های قابل توجهی در حوزه رایانه‌های کوانتومی انجام شده است به طوری که امیدهای زیادی برای حل مشکل رایانه‌های کلاسیک بوجود آمده است. فیزیک‌دانان در حال حاضر روی تحقق ساخت واحدهای سازنده این رایانه‌ها، بیت‌های کوانتومی (کیوبیت) متمرکز شده‌اند تا این واحدها را در آزمایشگاه تولید کرده و برای محاسبه آنها را تحت کنترل داشته باشند.
اخیرا یک نوع رایانه‌ کوانتومی موسوم به آدیاباتیک ساخته شده است که توجه دانشگاه و صنعت را به خود جلب کرده است. در صورت تولید این نوع رایانه‌ها، مشکل رایج در رایانه‌های کلاسیک رفع خواهد شد، مشکلاتی که تاکنون راهکاری برای آن ارائه نشده است.
رایانه‌های کوانتومی آدیاباتیک یک مشکل عمومی دارند: مشکل در برهمکنش میان کیوبیت‌ها است به طوری که برای کارکرد صحیح سیستم باید میان تمام کیوبیت‌ها ارتباط وجود داشته باشد. ولفگانگ لچنر از موسسه اپتیک کوانتومی و اطلاعات کوانتومی (IQQQI) وابسته به آکادمی علوم اتریش، می‌گوید: «زبان قابل برنامه‌ریزی این سیستم براساس برهمکنس میان کیوبیت‌های فیزیکی منفرد است. بنابراین یک چالش بنیادی در ساخت رایانه‌های کوانتومی وجود دارد.»
این گروه تحقیقاتی برای حل این مشکل اقدام به ارائه راهکاری کاملا متفاوت کردند. آنها پیشنهاد جداکردن کیوبیت‌ها منطقی را از فضای فیزیکی دستگاه مطرح کردند. هر کیوبیت فیزیکی می‌تواند مربوط به یک جفت کیوبیت منطقی بوده که با اعمال میدان منطقه‌ای قابل تنظیم است. با این کار در صورتی که از یون یا اتم استفاده می‌شود میدان الکتریکی قابل اعمال خواهد بود و در صورت استفاده از کیوبیت‌ها می‌توان میدان مغناطیسی اعمال کرد.
فیلیپ هوک از محققان این پروژه می‌گوید: « با این کار هر مشکل ژنریکی را می‌توان از طریق اعمال میدان رفع کرد. با این راهبرد جدید ما نه تنها می‌توانیم محدودیت موجود را که ناشی از سخت افزار است رفع کنیم بلکه امکان تولید انبوه این نسل از رایانه‌ها نیز وجود دارد.»
از آنجایی که درجه آزادی در این سیستم‌ها در حال افزایش است، بنابراین باید از راهکارهای غیرفیزیکی استفاده کرد. این راهبرد جدید در برابر بروز خطا بسیار مقاوم است و امکان ارائه مدارهای ابررسانا یا شیشه‌های بسیار سرد در این فناوری وجود دارد. @nanotech1

استفاده از نانوسیم برای افزایش کارایی LEDها. @nanotech1

استفاده از نانوسیم برای افزایش کارایی LEDها
@nanotech1
محققان کانادایی کارایی LED را با استفاده از نانوسیم افزایش دادند. همچنین مقدار گرمای تولید شده و انرژی هدر رفته در این LEDها به دلیل ساختار مهندسی شده آن کاهش می‌یابد.
LEDها نسبت به لامپ‌های رشته‌ای و فلورسانس دارای کارایی بیشتری هستند. از نقطه نظر تئوری، LEDها می‌توانند کارایی 100 درصد داشته باشند اما در عمل هنوز این کارایی به‌دست نیامده است. یکی از دلایل این امر، هدر رفتن بخشی از انرژی هنگام تبدیل رنگ در فسفرهای به کار رفته در آن است. دومین مشکل، عملکرد پایین نیتریدگالیم p نسبت به نوع n است. سومین مشکل در عدم امکان کار در ولتاژهای متناوب در LEDها است. در نتیجه باید برق AC به DC تبدیل شود.
این مشکلات با استفاده از نانوسیم قابل حل است. محققان دانشگاه مکگیل موفق به ساخت LEDهای نانوسیمی شدند که بی نیاز از لایه نیترید گالیم p است. بنابراین هدر رفت ولتاژ مورد استفاده در این LED به حداقل می‌رسد.
شریف صدف از محققان این پروژه می‌گوید: «ما در این پروژه موفق به ساخت LED شدیم که با برق متناوب کار می‌کند. این LED روی پلتفورم سیلیکونی ساخته شده و با هر دو نوع ولتاژ منفی و مثبت کار می‌کند. در مقایسه با LEDهای چاه کوانتومی، این LEDهای نانوسیمی عاری از فسفر بوده و افت کارایی اندکی دارند. از سوی دیگر این ادوات قابل کار در ولتاژهای مختلف بوده و نیاز به مبدل ندارند. این کار موجب کاهش هزینه ساخت LED می‌شود.»
صدف می‌افزاید: «اتصالات تونلی مهندسی شده پلاریزه می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای برای حذف نیترید گالیم p از LED باشد. همچنین استفاده از این اتصالات تونلی موجب افزایش کارایی LED می‌شود.»
محققان این پروژه معتقداند که اتصال نقاط یا چاه‌های کوانتومی روی یک ساختار مسطح، ایده جالب و کارایی نیست؛ چرا که موجب افزایش دانسیته نقص‌های ساختاری می‌شود. شدت تابش ایجاد شده در این ساختار جدید بیشتر از نمونه‌های رایج در بازار است. این گروه نشان دادند که می‌توان با تقویت ساختار نانوسیم، شدت تابش را افزایش داد. همچنین می‌توان طول موج‌های مختلف نور را روی یک نانوسیم ایجاد کرد و در نهایت نور سفید از LED گرفت.
نتایج این پروژه در قالب مقاله‌ای با عنوان "Alternating-Current InGaN/GaN Tunnel Junction Nanowire White-Light Emitting Diodes" در نشریه Nano Letters منتشر شده‌است. @nanotech1

جوهر الکترونیکی حاوی گرافن با قابلیت چاپ سریع. @nanotech1

جوهر الکترونیکی حاوی گرافن با قابلیت چاپ سریع
@nanotech1

محققان با استفاده از گرافن موفق به تولید جوهری شدند که قابلیت تولید ادوات الکترونیکی با سرعت بالا را دارد. این جوهر با نرخ بسیار بالایی قابل استفاده در صنعت چاپ الکترونیکی است.
محققان دانشگاه کمبریج موفق به تولید جوهر گرافنی شدند که می‌تواند سرعت چاپ ادوات الکترونیک را افزایش داده و هزینه این کار را کاهش دهند. با این روش می‌توان ادوات الکترونیکی چاپی ارزان قیمت نظیر بسته بندی‌های هوشمند و حسگرهای یکبار مصرف را تولید کرد.
این جوهر گرافنی را به راحتی و با استفاده از تجهیزات رایج در صنعت نیمه‌هادی مورد استفاده قرار داد. این اولین باری است از جوهر گرافنی برای تولید انبوه قطعات الکترونیکی استفاده می‌شود.
توفیق حسن از محققان این پروژه می‌گوید: « ما خوشحالیم که گرافن را در ساخت جوهر مورد استفاده قرار داده‌ایم و این ماده را به تولید انبوه ادوات الکترونیکی نزدیک کرده‌ایم. در حال حاضر شرکت‌های زیادی هستند که اقدام به تولید جوهر گرافنی می‌کنند اما هیچ یک از آنها به این مقیاس ما نزدیک هم نشده‌اند.»
برای تولید این جوهر گرافنی، ذرات گرافن در یک حلال ریخته شده و به آن جوهر پایه آب اضافه می‌شود. نسبت مواد موجود در این سیستم باید به گونه‌ای تنظیم شود که حلال بتواند خواص اولیه خود را حفظ کند و ترکیب جوهر و گرافن درون حلال بهم نخورد. محققان از این روش برای دیگر مواد به جز گرافن، نظیر فلزات، نانوذرات نیمه‌هادی و عایق نیز استفاده کردند.
در حال حاضر برای تولید این جوهرها از ترکیب جوهر معمولی با نقره که رسانایی بالایی دارد استفاده می‌شود که هزینه جوهر تولید شده به شدت افزایش می‌یابد. قیمت این نوع جوهرها به 1000 پوند در هر کیلوگرم می‌رسد در حالی که جوهرهای گرافنی 25 درصد ارزان‌تر است. نقره قابل بازیافت نیست اما گرافن را می‌تواند مجددا به چرخه بازگرداند. این روش جدید کاملا ارزان، غیرسمی و زیست‌سازگار است.
محققان از این جوهر گرافنی برای چاپ با سرعت 100 متر در دقیقه استفاده کردند. دو سال قبل، حسن و همکارانش نمونه اولیه یک پیانو انعطاف‌پذیر را با استفاده از این جوهر ساختند. این پیانو روی یک ورق کاغذ یا پلاستیک ساخته شده و سرعت تولید آن 300 محصول در دقیقه بود. @nanotech1

نانوجذب کننده‌ها برای کاربردهای محیط زیستی
@nanotech1

نانوجاذب‌ها ‌ذراتی نانومتری از مواد آلی یا غیرآلی هستند که تمایل بالایی به جذب مواد دارند. نانوجاذب‌ها ‌کاربردهایی در پاکسازی آب یا هوا دارند و میتوانند در خالص‌سازی آبهای زیرزمینی یا فرایند‌های تصفیه فاضلاب استفاده شوند. کربن فعال نمونه‌ای از بهترین جاذب‌ها‌ی معمول در کاربردهای زیست‌‌محیطی است. استفاده از این ماده قدیمی در چنین کاربردهایی از نظر هزینه به صرفه است و به همین دلیل برای تصفیه آب در صنعت آب آشامیدنی اروپا استفاده گستردهای از آن می‌شود. با این حال جاذب‌ها‌یی که به نانوساختار تبدیل شده‌اند، فرصتی را در اختیار قرار داده‌اند که بتوان حتی به سطح بالاتری از میزان جذب مواد معمول رسید، این نانوجاذب‌ها ‌ممکن است بتوانند برای هدف قرار دادن آلایندههای خاص طراحی شوند. مواد مختلفی که از پایه‌کربنی و اکسید فلزی هستند تحت بررسی قرار گرفته‌اند تا دسته گسترده‌تری از آلاینده‌ها را تحت تأثیر قرار دهند، با این همه خیلی از نانوجاذب‌ها‌ی دارای این ظرفیت، هنوز در حالت تحقیقاتی قرار دارند. کاربردهای خیلی کمی وارد بازار شده و نیاز است که هم مراحل انتقال از مقیاس آزمایشگاهی به تولید انبوه انجام شود و هم تست‌های ایمنی مناسب انجام شود.
این گزارش فناوری‌های موجود را شرح می‌دهد و به تأثیر احتمالی آنها می‌پردازد و شماری از چالش‌های روبروی آنها در مسیر حرکت به سمت بازار را بیان می‌کند. @nanotech1

دانلود کتاب Nanoparticles and Catalysis👇👇👇👇🌹

اولین سفارش خرید نانوداروی ضدسرطان توسط روسیه
@nanotech1

اولین سفارش خرید نانوداروی ضدسرطان شرکت اوسمیا فارماکیوتیکال توسط یک شرکت توزیع کننده روسی داده شد. این سفارش به سرعت بعد از تایید این دارو توسط مراجع قانونی، ثبت شد و در حال حاضر بازار روسیه در انتظار توزیع این محصول است.
شرکت اوسمیا فارماکیوتیکال (Oasmia Pharmaceutical) در حوزه ساخت نسل جدیدی داروهای ضدسرطان فعالیت دارد. این شرکت اخیرا اعلام کرد همکاری مشترکی با شرکت فارماسینتز برای توزیع محصولات خود آغاز کرده است. اولین محصول این شرکت پاکلیکال نام دارد که یک داروی ضدسرطان محلول در آب است که در آوریل 2015 تایید شده است. اولین سفارش از این دارو در حال توزیع بوده و اوسمیا پیش بینی می‌کند سفارش‌های تازه‌ای نیز در راه باشد.
این سفارش برای بازار روسیه بوده و ارزش آن برای مصرف کننده 1.5 میلیون دلار است که توسط یک شرکت روسی در این کشور توزیع خواهد شد. براساس اطلاعات منتشر شده توسط کمیسیون سرطان لانست، نرخ مرگ و میر ناشی از سرطان در روسیه 60 درصد است در حالی که این رقم در انگلستان 40 درصد و در آمریکا 33 درصد است. وجود بازار 2 میلیارد دلاری سیتواستاتیکس در روسیه و نرخ رشد سالانه 36 درصدی آن موجب شده تا فرصت‌های خوبی در این بازار وجود داشته باشد.
جولیان آلکسوف از مدیران شرکت اوسمیا می‌گوید: « ما از این که اولین سفارش تجاری خود را دریافت کردیم بسیار خرسندیم. این دارو می‌تواند روی سلامت بیماران سرطانی اثرگذاتر باشد. ما بسیار خوشحالیم که در مدت زمان بسیار کوتاهی موفق به دریافت اولین سفارش خرید خود شدیم. این نشان از این واقعیت است که بازار به داروهای موثر که با دوز بالا و زمان کوتاه بتواند سرطان را درمان کند نیاز دارد. ما اطمینان داریم که تلاش‌های شرکت توزیع کننده و همچنین نتایج موثر این دارو در جامعه پزشکی موجب گسترش آن خواهد شد.»
پاکلیکال یک داروی حلال در آب بوده که غیرسمی است. این دارو برای درمان انواع سرطان‌های ریه، پستان و رحم قابل استفاده است.
اسمیا داروهای ضدسرطانی تولید می‌کند که اثرات جانبی اندکی داشته و نرخ زنده ماندن را در بیماران افزایش می‌دهد. شرکت فارماسینتز از سال 1997 در حوزه توزیع دارو فعالیت داشته و در حال حاضر از جمله ده شرکت بزرگ دارویی در روسیه است. این شرکت همکاری نزدیکی با چند دانشگاه و موسسه پیشرو در روسیه دارد. @nanotech1

اعطا جایزه نوآوری در نانوپزشکی به نانوداروی ضدسرطان
@nanotech1

یک شرکت کانادایی تولیدکننده نانوداروی ضد سرطان موفق به دریافت جایزه نانوپزشکی 2015 شده است. این جایزه به نانومحصولی که دارای نوآوری در حوزه فناوری نانو باشد داده می‌شود.
سلاتور فارماکیوتیکالز (Celator Pharmaceuticals) امروز اعلام کرد که محصولی موسوم به VYXEOSTM موفق به دریافت جایزه نانوپزشکی 2015 شده است. این جایزه به محصول یا پروژه‌ای داده می‌شود که با استفاده از خلاقیت‌های مبتنی بر فناوری‌نانو تولید شده باشد.
این جایزه توسط انجمن بین المللی نوآوری‌های نانوپزشکی به دو دسته محصول داده می‌شود: 1- بهترین نانومحصولی که در مراحل اولیه مطالعات بالینی است 2-بهترین محصول نانوپزشکی تولید شده.
این محصول در دسته بهترین محصولات تولید شده جای گرفته است. این برنامه بین المللی توسط پلتفورم فناوری اروپا در بخش نانوپزشکی (ETPN) به همراه کنسرسیوم ترجمان نانوپزشکی (ENATRANS) مدیریت می‌شود. یک گروه از متخصصان صنعت داروسازی به همراه محققان بخش تحقیق و توسعه از کشورهای مختلف روی انتخاب برنده این رقابت‌ها نظر می‌دهند.
لورنس مایز، مدیر شرکت سلاتور به نمایندگی از این شرکت در مونیخ آلمان جایزه را دریافت کرد. مایر ارائه‌ای نیز در مورد این نانودارو آماده کرده بود.
مایر درباره این جایزه گفت: « ما خوشحالیم که موفق به دریافت این جایزه شدیم و امیدواریم این دارو بتواند نقش خود را در افزایش نرخ زنده ماندن بیماران AML به خوبی ایفا کند. این دارو حاوی نانوحامل‌هایی است که قادر به رهاسازی داوری ضدسرطان در تومورهای سرطانی هستند. ما از راهبردی جدید و مبتنی بر فناوری‌نانو به جای روش‌های رایج استفاده کردیم. »
هدف ازاعطا جایزه نانوپزشکی 2015، شناسایی محصولات نوآوری در حوزه نانوپزشکی بوده تا پیشرفت‌ها در این بخش ارتقاء یابد. شرکت سلاتور فاز سوم مطالعه بالینی نانودارو ضدسرطان خود را پشت سرگذاشته است. این فاز در نوامبر 2014 آغاز شده است. اولین نتایج بدست آمده از این فاز نشان از اثربخشی این دارو روی بیماران دارد.
سلاتور یک شرکت کانادایی بوده که روی تولید نانوداروی ضدسرطان فعالیت دارد. این شرکت فناوری موسوم به CombiPlex دارد که به صورت منطقی برای انجام شیمی‌درمانی طراحی شده و با استفاده از آن می‌توان داروی شیمی‌درمانی را به سلول‌های هدف وارد کرد. این نانوحامل امکان آلودگی سلول‌های سالم به داروی شیمی‌درمانی را به حداقل می‌رساند. @nanotech1

سنتز نانوساختارهایی با قابلیت عملکرد فوتوکاتالیستی در تصفیه‌ی پساب‌ها @nanotech1

اهواز: سنتز نانوساختارهایی با قابلیت عملکرد فوتوکاتالیستی در تصفیه‌ی پساب‌ها

@nanotech1
محققان دانشگاه شهید چمران اهواز با همکاری پژوهشگران سوئدی، نانوساختارهای آزمایشگاهی را سنتز و بررسی نموده‌اند که بازده بالایی در حذف مواد آلاینده‌ی رنگی از آب‌های آلوده دارد. روش ساخت این نانوساختارها نیاز به هزینه‌ی کمی دارد.
امروزه مشکل آلودگی آب یکی از مسائل مهمی است که جوامع بشری را درگیر خود نموده است و محققان بسیاری در این حوزه مشغول تحقیق و بررسی هستند. یکی از راهکارهای نوینی که در این زمینه مورد مطالعه‌ی گسترده‌ای قرار گرفته، استفاده از نانوساختارها برای حذف انواع آلاینده‌هاست. در این تحقیق نیز هدف بررسی و معرفی نانوساختارهایی به عنوان فوتوکاتالیست با بازده بالا در حذف و شناسایی آلاینده‌های آلی از آب بوده است.
دکتر آذر سعداله خانی مزیت استفاده از نانوساختارها در حوزه‌ی تصفیه‌ی آب و پساب‌ها را بدینگونه بیان کرد: «همانگونه که اشاره شد از بین روش‌های مختلف شیمیایی و فیزیکی، استفاده از نانوساختارها بسیار مورد توجه قرار گرفته است. از جمله دلایل استفاده از نانوساختارها در این حوزه می‌توان به سرعت بالا و عدم تولید ماده‌ی آلاینده جدید پس از تجزیه آلاینده‌ی اولیه اشاره کرد. از طرفی با توجه به نسبت سطح بالای نانوساختارها در مقایسه با حالت توده‌ای آن‌ها، تنها با بکارگیری مقدار اندکی از نانوساختار، می‌توان به بازده بالایی دست یافت.»
وی در ادامه افزود: «در این پژوهش امکان استفاده از نانوذرات هسته-پوسته‌ی اکسیدروی-سولفیدروی بعنوان فوتوکاتالیست در تجزیه‌ی آلاینده‌های رنگی مورد مطالعه قرار گرفته است. نمونه‌ی مورد آزمایش، آلاینده‌ی آلی رنگی با نام کونگوی قرمز بوده است. نتایج حاصل از عملکرد این فوتوکاتالیست با نانوذرات اکسیدروی بدون لایه پوششی سولفیدروی مقایسه شده است.»
نتایج نشان داده که در صورت استفاده از نانوساختارهای سنتز شده می‌توان بازده بیشتری در مقایسه با نانوذرات اکسیدروی خالص حاصل نمود. به عبارتی در بعضی شرایط قابلیت این نانوذرات هسته-پوسته بعنوان فوتوکاتالیست در تجزیه آلاینده‌ها بیش از نانوذرات اکسید روی است.
این محصولات با روش شیمیایی و در دمای پایین تهیه شدند. در نتیجه هزینه‌ی ساخت آن‌ها کاهش یافته است. از طرفی طبق نتایج بررسی فاز کریستالی، خالص و بدون فاز اضافی ناخالصی است.
سعداله خانی روند انجام آزمایش‌های صورت گرفته را بدین شرح بیان کرد: «پس از تولید نانوذرات اکسیدروی با استفاده از روش هم‌رسوبی، آن‌ها را به روش شیمیایی با لایه‌ای از سولفیدروی پوشش‌دار نمودیم. خواص ساختاری ترکیب نهایی با استفاده از روش‌های مختلف نظیر XRD، FTIR، SEM و TEM بررسی شد. همچنین خواص نوری آن‌ها به کمک آزمون‌های طیف سنجیUV-visible و فوتولومینسانس مورد ارزیابی قرار گرفت. در نهایت خاصیت فوتوکاتالیستی این نانوساختارهای هسته- پوسته در حذف انواع آلاینده‌ها بررسی شد. در این راستا یکی از عوامل مهم تأثیرگذار بر بازده فرایند، pH محیط، مطالعه شد.»
این تحقیقات حاصل تلاش‌های آذر سعداله خانی- دانش آموخته‌ی مقطع دکترای فیزیک از دانشگاه شهید چمران اهواز، دکتر ایرج کاظمی نژاد- عضو هیأت علمی این دانشگاه و همکارانشان در دانشگاه لینشوپینگ سوئد است. نتایج این پژوهش در مجله‌ی Ceramics International (جلد 41، شماره 5، قسمت B، سال 2015، صفحات 7174 تا 7184) چاپ شده است. @nanotech1

کارگاه آشنایی با فناوری نانو. دانشگاه شیراز. دانشکده مهندسی. 21 آذر @nanotech1