جوهر الکترونیکی حاوی گرافن با قابلیت چاپ سریع
@nanotech1
محققان با استفاده از گرافن موفق به تولید جوهری شدند که قابلیت تولید ادوات الکترونیکی با سرعت بالا را دارد. این جوهر با نرخ بسیار بالایی قابل استفاده در صنعت چاپ الکترونیکی است.
محققان دانشگاه کمبریج موفق به تولید جوهر گرافنی شدند که میتواند سرعت چاپ ادوات الکترونیک را افزایش داده و هزینه این کار را کاهش دهند. با این روش میتوان ادوات الکترونیکی چاپی ارزان قیمت نظیر بسته بندیهای هوشمند و حسگرهای یکبار مصرف را تولید کرد.
این جوهر گرافنی را به راحتی و با استفاده از تجهیزات رایج در صنعت نیمههادی مورد استفاده قرار داد. این اولین باری است از جوهر گرافنی برای تولید انبوه قطعات الکترونیکی استفاده میشود.
توفیق حسن از محققان این پروژه میگوید: « ما خوشحالیم که گرافن را در ساخت جوهر مورد استفاده قرار دادهایم و این ماده را به تولید انبوه ادوات الکترونیکی نزدیک کردهایم. در حال حاضر شرکتهای زیادی هستند که اقدام به تولید جوهر گرافنی میکنند اما هیچ یک از آنها به این مقیاس ما نزدیک هم نشدهاند.»
برای تولید این جوهر گرافنی، ذرات گرافن در یک حلال ریخته شده و به آن جوهر پایه آب اضافه میشود. نسبت مواد موجود در این سیستم باید به گونهای تنظیم شود که حلال بتواند خواص اولیه خود را حفظ کند و ترکیب جوهر و گرافن درون حلال بهم نخورد. محققان از این روش برای دیگر مواد به جز گرافن، نظیر فلزات، نانوذرات نیمههادی و عایق نیز استفاده کردند.
در حال حاضر برای تولید این جوهرها از ترکیب جوهر معمولی با نقره که رسانایی بالایی دارد استفاده میشود که هزینه جوهر تولید شده به شدت افزایش مییابد. قیمت این نوع جوهرها به 1000 پوند در هر کیلوگرم میرسد در حالی که جوهرهای گرافنی 25 درصد ارزانتر است. نقره قابل بازیافت نیست اما گرافن را میتواند مجددا به چرخه بازگرداند. این روش جدید کاملا ارزان، غیرسمی و زیستسازگار است.
محققان از این جوهر گرافنی برای چاپ با سرعت 100 متر در دقیقه استفاده کردند. دو سال قبل، حسن و همکارانش نمونه اولیه یک پیانو انعطافپذیر را با استفاده از این جوهر ساختند. این پیانو روی یک ورق کاغذ یا پلاستیک ساخته شده و سرعت تولید آن 300 محصول در دقیقه بود. @nanotech1
@nanotech1
محققان با استفاده از گرافن موفق به تولید جوهری شدند که قابلیت تولید ادوات الکترونیکی با سرعت بالا را دارد. این جوهر با نرخ بسیار بالایی قابل استفاده در صنعت چاپ الکترونیکی است.
محققان دانشگاه کمبریج موفق به تولید جوهر گرافنی شدند که میتواند سرعت چاپ ادوات الکترونیک را افزایش داده و هزینه این کار را کاهش دهند. با این روش میتوان ادوات الکترونیکی چاپی ارزان قیمت نظیر بسته بندیهای هوشمند و حسگرهای یکبار مصرف را تولید کرد.
این جوهر گرافنی را به راحتی و با استفاده از تجهیزات رایج در صنعت نیمههادی مورد استفاده قرار داد. این اولین باری است از جوهر گرافنی برای تولید انبوه قطعات الکترونیکی استفاده میشود.
توفیق حسن از محققان این پروژه میگوید: « ما خوشحالیم که گرافن را در ساخت جوهر مورد استفاده قرار دادهایم و این ماده را به تولید انبوه ادوات الکترونیکی نزدیک کردهایم. در حال حاضر شرکتهای زیادی هستند که اقدام به تولید جوهر گرافنی میکنند اما هیچ یک از آنها به این مقیاس ما نزدیک هم نشدهاند.»
برای تولید این جوهر گرافنی، ذرات گرافن در یک حلال ریخته شده و به آن جوهر پایه آب اضافه میشود. نسبت مواد موجود در این سیستم باید به گونهای تنظیم شود که حلال بتواند خواص اولیه خود را حفظ کند و ترکیب جوهر و گرافن درون حلال بهم نخورد. محققان از این روش برای دیگر مواد به جز گرافن، نظیر فلزات، نانوذرات نیمههادی و عایق نیز استفاده کردند.
در حال حاضر برای تولید این جوهرها از ترکیب جوهر معمولی با نقره که رسانایی بالایی دارد استفاده میشود که هزینه جوهر تولید شده به شدت افزایش مییابد. قیمت این نوع جوهرها به 1000 پوند در هر کیلوگرم میرسد در حالی که جوهرهای گرافنی 25 درصد ارزانتر است. نقره قابل بازیافت نیست اما گرافن را میتواند مجددا به چرخه بازگرداند. این روش جدید کاملا ارزان، غیرسمی و زیستسازگار است.
محققان از این جوهر گرافنی برای چاپ با سرعت 100 متر در دقیقه استفاده کردند. دو سال قبل، حسن و همکارانش نمونه اولیه یک پیانو انعطافپذیر را با استفاده از این جوهر ساختند. این پیانو روی یک ورق کاغذ یا پلاستیک ساخته شده و سرعت تولید آن 300 محصول در دقیقه بود. @nanotech1
نانوجذب کنندهها برای کاربردهای محیط زیستی
@nanotech1
نانوجاذبها ذراتی نانومتری از مواد آلی یا غیرآلی هستند که تمایل بالایی به جذب مواد دارند. نانوجاذبها کاربردهایی در پاکسازی آب یا هوا دارند و میتوانند در خالصسازی آبهای زیرزمینی یا فرایندهای تصفیه فاضلاب استفاده شوند. کربن فعال نمونهای از بهترین جاذبهای معمول در کاربردهای زیستمحیطی است. استفاده از این ماده قدیمی در چنین کاربردهایی از نظر هزینه به صرفه است و به همین دلیل برای تصفیه آب در صنعت آب آشامیدنی اروپا استفاده گستردهای از آن میشود. با این حال جاذبهایی که به نانوساختار تبدیل شدهاند، فرصتی را در اختیار قرار دادهاند که بتوان حتی به سطح بالاتری از میزان جذب مواد معمول رسید، این نانوجاذبها ممکن است بتوانند برای هدف قرار دادن آلایندههای خاص طراحی شوند. مواد مختلفی که از پایهکربنی و اکسید فلزی هستند تحت بررسی قرار گرفتهاند تا دسته گستردهتری از آلایندهها را تحت تأثیر قرار دهند، با این همه خیلی از نانوجاذبهای دارای این ظرفیت، هنوز در حالت تحقیقاتی قرار دارند. کاربردهای خیلی کمی وارد بازار شده و نیاز است که هم مراحل انتقال از مقیاس آزمایشگاهی به تولید انبوه انجام شود و هم تستهای ایمنی مناسب انجام شود.
این گزارش فناوریهای موجود را شرح میدهد و به تأثیر احتمالی آنها میپردازد و شماری از چالشهای روبروی آنها در مسیر حرکت به سمت بازار را بیان میکند. @nanotech1
@nanotech1
نانوجاذبها ذراتی نانومتری از مواد آلی یا غیرآلی هستند که تمایل بالایی به جذب مواد دارند. نانوجاذبها کاربردهایی در پاکسازی آب یا هوا دارند و میتوانند در خالصسازی آبهای زیرزمینی یا فرایندهای تصفیه فاضلاب استفاده شوند. کربن فعال نمونهای از بهترین جاذبهای معمول در کاربردهای زیستمحیطی است. استفاده از این ماده قدیمی در چنین کاربردهایی از نظر هزینه به صرفه است و به همین دلیل برای تصفیه آب در صنعت آب آشامیدنی اروپا استفاده گستردهای از آن میشود. با این حال جاذبهایی که به نانوساختار تبدیل شدهاند، فرصتی را در اختیار قرار دادهاند که بتوان حتی به سطح بالاتری از میزان جذب مواد معمول رسید، این نانوجاذبها ممکن است بتوانند برای هدف قرار دادن آلایندههای خاص طراحی شوند. مواد مختلفی که از پایهکربنی و اکسید فلزی هستند تحت بررسی قرار گرفتهاند تا دسته گستردهتری از آلایندهها را تحت تأثیر قرار دهند، با این همه خیلی از نانوجاذبهای دارای این ظرفیت، هنوز در حالت تحقیقاتی قرار دارند. کاربردهای خیلی کمی وارد بازار شده و نیاز است که هم مراحل انتقال از مقیاس آزمایشگاهی به تولید انبوه انجام شود و هم تستهای ایمنی مناسب انجام شود.
این گزارش فناوریهای موجود را شرح میدهد و به تأثیر احتمالی آنها میپردازد و شماری از چالشهای روبروی آنها در مسیر حرکت به سمت بازار را بیان میکند. @nanotech1
اولین سفارش خرید نانوداروی ضدسرطان توسط روسیه
@nanotech1
اولین سفارش خرید نانوداروی ضدسرطان شرکت اوسمیا فارماکیوتیکال توسط یک شرکت توزیع کننده روسی داده شد. این سفارش به سرعت بعد از تایید این دارو توسط مراجع قانونی، ثبت شد و در حال حاضر بازار روسیه در انتظار توزیع این محصول است.
شرکت اوسمیا فارماکیوتیکال (Oasmia Pharmaceutical) در حوزه ساخت نسل جدیدی داروهای ضدسرطان فعالیت دارد. این شرکت اخیرا اعلام کرد همکاری مشترکی با شرکت فارماسینتز برای توزیع محصولات خود آغاز کرده است. اولین محصول این شرکت پاکلیکال نام دارد که یک داروی ضدسرطان محلول در آب است که در آوریل 2015 تایید شده است. اولین سفارش از این دارو در حال توزیع بوده و اوسمیا پیش بینی میکند سفارشهای تازهای نیز در راه باشد.
این سفارش برای بازار روسیه بوده و ارزش آن برای مصرف کننده 1.5 میلیون دلار است که توسط یک شرکت روسی در این کشور توزیع خواهد شد. براساس اطلاعات منتشر شده توسط کمیسیون سرطان لانست، نرخ مرگ و میر ناشی از سرطان در روسیه 60 درصد است در حالی که این رقم در انگلستان 40 درصد و در آمریکا 33 درصد است. وجود بازار 2 میلیارد دلاری سیتواستاتیکس در روسیه و نرخ رشد سالانه 36 درصدی آن موجب شده تا فرصتهای خوبی در این بازار وجود داشته باشد.
جولیان آلکسوف از مدیران شرکت اوسمیا میگوید: « ما از این که اولین سفارش تجاری خود را دریافت کردیم بسیار خرسندیم. این دارو میتواند روی سلامت بیماران سرطانی اثرگذاتر باشد. ما بسیار خوشحالیم که در مدت زمان بسیار کوتاهی موفق به دریافت اولین سفارش خرید خود شدیم. این نشان از این واقعیت است که بازار به داروهای موثر که با دوز بالا و زمان کوتاه بتواند سرطان را درمان کند نیاز دارد. ما اطمینان داریم که تلاشهای شرکت توزیع کننده و همچنین نتایج موثر این دارو در جامعه پزشکی موجب گسترش آن خواهد شد.»
پاکلیکال یک داروی حلال در آب بوده که غیرسمی است. این دارو برای درمان انواع سرطانهای ریه، پستان و رحم قابل استفاده است.
اسمیا داروهای ضدسرطانی تولید میکند که اثرات جانبی اندکی داشته و نرخ زنده ماندن را در بیماران افزایش میدهد. شرکت فارماسینتز از سال 1997 در حوزه توزیع دارو فعالیت داشته و در حال حاضر از جمله ده شرکت بزرگ دارویی در روسیه است. این شرکت همکاری نزدیکی با چند دانشگاه و موسسه پیشرو در روسیه دارد. @nanotech1
@nanotech1
اولین سفارش خرید نانوداروی ضدسرطان شرکت اوسمیا فارماکیوتیکال توسط یک شرکت توزیع کننده روسی داده شد. این سفارش به سرعت بعد از تایید این دارو توسط مراجع قانونی، ثبت شد و در حال حاضر بازار روسیه در انتظار توزیع این محصول است.
شرکت اوسمیا فارماکیوتیکال (Oasmia Pharmaceutical) در حوزه ساخت نسل جدیدی داروهای ضدسرطان فعالیت دارد. این شرکت اخیرا اعلام کرد همکاری مشترکی با شرکت فارماسینتز برای توزیع محصولات خود آغاز کرده است. اولین محصول این شرکت پاکلیکال نام دارد که یک داروی ضدسرطان محلول در آب است که در آوریل 2015 تایید شده است. اولین سفارش از این دارو در حال توزیع بوده و اوسمیا پیش بینی میکند سفارشهای تازهای نیز در راه باشد.
این سفارش برای بازار روسیه بوده و ارزش آن برای مصرف کننده 1.5 میلیون دلار است که توسط یک شرکت روسی در این کشور توزیع خواهد شد. براساس اطلاعات منتشر شده توسط کمیسیون سرطان لانست، نرخ مرگ و میر ناشی از سرطان در روسیه 60 درصد است در حالی که این رقم در انگلستان 40 درصد و در آمریکا 33 درصد است. وجود بازار 2 میلیارد دلاری سیتواستاتیکس در روسیه و نرخ رشد سالانه 36 درصدی آن موجب شده تا فرصتهای خوبی در این بازار وجود داشته باشد.
جولیان آلکسوف از مدیران شرکت اوسمیا میگوید: « ما از این که اولین سفارش تجاری خود را دریافت کردیم بسیار خرسندیم. این دارو میتواند روی سلامت بیماران سرطانی اثرگذاتر باشد. ما بسیار خوشحالیم که در مدت زمان بسیار کوتاهی موفق به دریافت اولین سفارش خرید خود شدیم. این نشان از این واقعیت است که بازار به داروهای موثر که با دوز بالا و زمان کوتاه بتواند سرطان را درمان کند نیاز دارد. ما اطمینان داریم که تلاشهای شرکت توزیع کننده و همچنین نتایج موثر این دارو در جامعه پزشکی موجب گسترش آن خواهد شد.»
پاکلیکال یک داروی حلال در آب بوده که غیرسمی است. این دارو برای درمان انواع سرطانهای ریه، پستان و رحم قابل استفاده است.
اسمیا داروهای ضدسرطانی تولید میکند که اثرات جانبی اندکی داشته و نرخ زنده ماندن را در بیماران افزایش میدهد. شرکت فارماسینتز از سال 1997 در حوزه توزیع دارو فعالیت داشته و در حال حاضر از جمله ده شرکت بزرگ دارویی در روسیه است. این شرکت همکاری نزدیکی با چند دانشگاه و موسسه پیشرو در روسیه دارد. @nanotech1
اعطا جایزه نوآوری در نانوپزشکی به نانوداروی ضدسرطان
@nanotech1
یک شرکت کانادایی تولیدکننده نانوداروی ضد سرطان موفق به دریافت جایزه نانوپزشکی 2015 شده است. این جایزه به نانومحصولی که دارای نوآوری در حوزه فناوری نانو باشد داده میشود.
سلاتور فارماکیوتیکالز (Celator Pharmaceuticals) امروز اعلام کرد که محصولی موسوم به VYXEOSTM موفق به دریافت جایزه نانوپزشکی 2015 شده است. این جایزه به محصول یا پروژهای داده میشود که با استفاده از خلاقیتهای مبتنی بر فناورینانو تولید شده باشد.
این جایزه توسط انجمن بین المللی نوآوریهای نانوپزشکی به دو دسته محصول داده میشود: 1- بهترین نانومحصولی که در مراحل اولیه مطالعات بالینی است 2-بهترین محصول نانوپزشکی تولید شده.
این محصول در دسته بهترین محصولات تولید شده جای گرفته است. این برنامه بین المللی توسط پلتفورم فناوری اروپا در بخش نانوپزشکی (ETPN) به همراه کنسرسیوم ترجمان نانوپزشکی (ENATRANS) مدیریت میشود. یک گروه از متخصصان صنعت داروسازی به همراه محققان بخش تحقیق و توسعه از کشورهای مختلف روی انتخاب برنده این رقابتها نظر میدهند.
لورنس مایز، مدیر شرکت سلاتور به نمایندگی از این شرکت در مونیخ آلمان جایزه را دریافت کرد. مایر ارائهای نیز در مورد این نانودارو آماده کرده بود.
مایر درباره این جایزه گفت: « ما خوشحالیم که موفق به دریافت این جایزه شدیم و امیدواریم این دارو بتواند نقش خود را در افزایش نرخ زنده ماندن بیماران AML به خوبی ایفا کند. این دارو حاوی نانوحاملهایی است که قادر به رهاسازی داوری ضدسرطان در تومورهای سرطانی هستند. ما از راهبردی جدید و مبتنی بر فناورینانو به جای روشهای رایج استفاده کردیم. »
هدف ازاعطا جایزه نانوپزشکی 2015، شناسایی محصولات نوآوری در حوزه نانوپزشکی بوده تا پیشرفتها در این بخش ارتقاء یابد. شرکت سلاتور فاز سوم مطالعه بالینی نانودارو ضدسرطان خود را پشت سرگذاشته است. این فاز در نوامبر 2014 آغاز شده است. اولین نتایج بدست آمده از این فاز نشان از اثربخشی این دارو روی بیماران دارد.
سلاتور یک شرکت کانادایی بوده که روی تولید نانوداروی ضدسرطان فعالیت دارد. این شرکت فناوری موسوم به CombiPlex دارد که به صورت منطقی برای انجام شیمیدرمانی طراحی شده و با استفاده از آن میتوان داروی شیمیدرمانی را به سلولهای هدف وارد کرد. این نانوحامل امکان آلودگی سلولهای سالم به داروی شیمیدرمانی را به حداقل میرساند. @nanotech1
@nanotech1
یک شرکت کانادایی تولیدکننده نانوداروی ضد سرطان موفق به دریافت جایزه نانوپزشکی 2015 شده است. این جایزه به نانومحصولی که دارای نوآوری در حوزه فناوری نانو باشد داده میشود.
سلاتور فارماکیوتیکالز (Celator Pharmaceuticals) امروز اعلام کرد که محصولی موسوم به VYXEOSTM موفق به دریافت جایزه نانوپزشکی 2015 شده است. این جایزه به محصول یا پروژهای داده میشود که با استفاده از خلاقیتهای مبتنی بر فناورینانو تولید شده باشد.
این جایزه توسط انجمن بین المللی نوآوریهای نانوپزشکی به دو دسته محصول داده میشود: 1- بهترین نانومحصولی که در مراحل اولیه مطالعات بالینی است 2-بهترین محصول نانوپزشکی تولید شده.
این محصول در دسته بهترین محصولات تولید شده جای گرفته است. این برنامه بین المللی توسط پلتفورم فناوری اروپا در بخش نانوپزشکی (ETPN) به همراه کنسرسیوم ترجمان نانوپزشکی (ENATRANS) مدیریت میشود. یک گروه از متخصصان صنعت داروسازی به همراه محققان بخش تحقیق و توسعه از کشورهای مختلف روی انتخاب برنده این رقابتها نظر میدهند.
لورنس مایز، مدیر شرکت سلاتور به نمایندگی از این شرکت در مونیخ آلمان جایزه را دریافت کرد. مایر ارائهای نیز در مورد این نانودارو آماده کرده بود.
مایر درباره این جایزه گفت: « ما خوشحالیم که موفق به دریافت این جایزه شدیم و امیدواریم این دارو بتواند نقش خود را در افزایش نرخ زنده ماندن بیماران AML به خوبی ایفا کند. این دارو حاوی نانوحاملهایی است که قادر به رهاسازی داوری ضدسرطان در تومورهای سرطانی هستند. ما از راهبردی جدید و مبتنی بر فناورینانو به جای روشهای رایج استفاده کردیم. »
هدف ازاعطا جایزه نانوپزشکی 2015، شناسایی محصولات نوآوری در حوزه نانوپزشکی بوده تا پیشرفتها در این بخش ارتقاء یابد. شرکت سلاتور فاز سوم مطالعه بالینی نانودارو ضدسرطان خود را پشت سرگذاشته است. این فاز در نوامبر 2014 آغاز شده است. اولین نتایج بدست آمده از این فاز نشان از اثربخشی این دارو روی بیماران دارد.
سلاتور یک شرکت کانادایی بوده که روی تولید نانوداروی ضدسرطان فعالیت دارد. این شرکت فناوری موسوم به CombiPlex دارد که به صورت منطقی برای انجام شیمیدرمانی طراحی شده و با استفاده از آن میتوان داروی شیمیدرمانی را به سلولهای هدف وارد کرد. این نانوحامل امکان آلودگی سلولهای سالم به داروی شیمیدرمانی را به حداقل میرساند. @nanotech1
سنتز نانوساختارهایی با قابلیت عملکرد فوتوکاتالیستی در تصفیهی پسابها @nanotech1
اهواز: سنتز نانوساختارهایی با قابلیت عملکرد فوتوکاتالیستی در تصفیهی پسابها
@nanotech1
محققان دانشگاه شهید چمران اهواز با همکاری پژوهشگران سوئدی، نانوساختارهای آزمایشگاهی را سنتز و بررسی نمودهاند که بازده بالایی در حذف مواد آلایندهی رنگی از آبهای آلوده دارد. روش ساخت این نانوساختارها نیاز به هزینهی کمی دارد.
امروزه مشکل آلودگی آب یکی از مسائل مهمی است که جوامع بشری را درگیر خود نموده است و محققان بسیاری در این حوزه مشغول تحقیق و بررسی هستند. یکی از راهکارهای نوینی که در این زمینه مورد مطالعهی گستردهای قرار گرفته، استفاده از نانوساختارها برای حذف انواع آلایندههاست. در این تحقیق نیز هدف بررسی و معرفی نانوساختارهایی به عنوان فوتوکاتالیست با بازده بالا در حذف و شناسایی آلایندههای آلی از آب بوده است.
دکتر آذر سعداله خانی مزیت استفاده از نانوساختارها در حوزهی تصفیهی آب و پسابها را بدینگونه بیان کرد: «همانگونه که اشاره شد از بین روشهای مختلف شیمیایی و فیزیکی، استفاده از نانوساختارها بسیار مورد توجه قرار گرفته است. از جمله دلایل استفاده از نانوساختارها در این حوزه میتوان به سرعت بالا و عدم تولید مادهی آلاینده جدید پس از تجزیه آلایندهی اولیه اشاره کرد. از طرفی با توجه به نسبت سطح بالای نانوساختارها در مقایسه با حالت تودهای آنها، تنها با بکارگیری مقدار اندکی از نانوساختار، میتوان به بازده بالایی دست یافت.»
وی در ادامه افزود: «در این پژوهش امکان استفاده از نانوذرات هسته-پوستهی اکسیدروی-سولفیدروی بعنوان فوتوکاتالیست در تجزیهی آلایندههای رنگی مورد مطالعه قرار گرفته است. نمونهی مورد آزمایش، آلایندهی آلی رنگی با نام کونگوی قرمز بوده است. نتایج حاصل از عملکرد این فوتوکاتالیست با نانوذرات اکسیدروی بدون لایه پوششی سولفیدروی مقایسه شده است.»
نتایج نشان داده که در صورت استفاده از نانوساختارهای سنتز شده میتوان بازده بیشتری در مقایسه با نانوذرات اکسیدروی خالص حاصل نمود. به عبارتی در بعضی شرایط قابلیت این نانوذرات هسته-پوسته بعنوان فوتوکاتالیست در تجزیه آلایندهها بیش از نانوذرات اکسید روی است.
این محصولات با روش شیمیایی و در دمای پایین تهیه شدند. در نتیجه هزینهی ساخت آنها کاهش یافته است. از طرفی طبق نتایج بررسی فاز کریستالی، خالص و بدون فاز اضافی ناخالصی است.
سعداله خانی روند انجام آزمایشهای صورت گرفته را بدین شرح بیان کرد: «پس از تولید نانوذرات اکسیدروی با استفاده از روش همرسوبی، آنها را به روش شیمیایی با لایهای از سولفیدروی پوششدار نمودیم. خواص ساختاری ترکیب نهایی با استفاده از روشهای مختلف نظیر XRD، FTIR، SEM و TEM بررسی شد. همچنین خواص نوری آنها به کمک آزمونهای طیف سنجیUV-visible و فوتولومینسانس مورد ارزیابی قرار گرفت. در نهایت خاصیت فوتوکاتالیستی این نانوساختارهای هسته- پوسته در حذف انواع آلایندهها بررسی شد. در این راستا یکی از عوامل مهم تأثیرگذار بر بازده فرایند، pH محیط، مطالعه شد.»
این تحقیقات حاصل تلاشهای آذر سعداله خانی- دانش آموختهی مقطع دکترای فیزیک از دانشگاه شهید چمران اهواز، دکتر ایرج کاظمی نژاد- عضو هیأت علمی این دانشگاه و همکارانشان در دانشگاه لینشوپینگ سوئد است. نتایج این پژوهش در مجلهی Ceramics International (جلد 41، شماره 5، قسمت B، سال 2015، صفحات 7174 تا 7184) چاپ شده است. @nanotech1
@nanotech1
محققان دانشگاه شهید چمران اهواز با همکاری پژوهشگران سوئدی، نانوساختارهای آزمایشگاهی را سنتز و بررسی نمودهاند که بازده بالایی در حذف مواد آلایندهی رنگی از آبهای آلوده دارد. روش ساخت این نانوساختارها نیاز به هزینهی کمی دارد.
امروزه مشکل آلودگی آب یکی از مسائل مهمی است که جوامع بشری را درگیر خود نموده است و محققان بسیاری در این حوزه مشغول تحقیق و بررسی هستند. یکی از راهکارهای نوینی که در این زمینه مورد مطالعهی گستردهای قرار گرفته، استفاده از نانوساختارها برای حذف انواع آلایندههاست. در این تحقیق نیز هدف بررسی و معرفی نانوساختارهایی به عنوان فوتوکاتالیست با بازده بالا در حذف و شناسایی آلایندههای آلی از آب بوده است.
دکتر آذر سعداله خانی مزیت استفاده از نانوساختارها در حوزهی تصفیهی آب و پسابها را بدینگونه بیان کرد: «همانگونه که اشاره شد از بین روشهای مختلف شیمیایی و فیزیکی، استفاده از نانوساختارها بسیار مورد توجه قرار گرفته است. از جمله دلایل استفاده از نانوساختارها در این حوزه میتوان به سرعت بالا و عدم تولید مادهی آلاینده جدید پس از تجزیه آلایندهی اولیه اشاره کرد. از طرفی با توجه به نسبت سطح بالای نانوساختارها در مقایسه با حالت تودهای آنها، تنها با بکارگیری مقدار اندکی از نانوساختار، میتوان به بازده بالایی دست یافت.»
وی در ادامه افزود: «در این پژوهش امکان استفاده از نانوذرات هسته-پوستهی اکسیدروی-سولفیدروی بعنوان فوتوکاتالیست در تجزیهی آلایندههای رنگی مورد مطالعه قرار گرفته است. نمونهی مورد آزمایش، آلایندهی آلی رنگی با نام کونگوی قرمز بوده است. نتایج حاصل از عملکرد این فوتوکاتالیست با نانوذرات اکسیدروی بدون لایه پوششی سولفیدروی مقایسه شده است.»
نتایج نشان داده که در صورت استفاده از نانوساختارهای سنتز شده میتوان بازده بیشتری در مقایسه با نانوذرات اکسیدروی خالص حاصل نمود. به عبارتی در بعضی شرایط قابلیت این نانوذرات هسته-پوسته بعنوان فوتوکاتالیست در تجزیه آلایندهها بیش از نانوذرات اکسید روی است.
این محصولات با روش شیمیایی و در دمای پایین تهیه شدند. در نتیجه هزینهی ساخت آنها کاهش یافته است. از طرفی طبق نتایج بررسی فاز کریستالی، خالص و بدون فاز اضافی ناخالصی است.
سعداله خانی روند انجام آزمایشهای صورت گرفته را بدین شرح بیان کرد: «پس از تولید نانوذرات اکسیدروی با استفاده از روش همرسوبی، آنها را به روش شیمیایی با لایهای از سولفیدروی پوششدار نمودیم. خواص ساختاری ترکیب نهایی با استفاده از روشهای مختلف نظیر XRD، FTIR، SEM و TEM بررسی شد. همچنین خواص نوری آنها به کمک آزمونهای طیف سنجیUV-visible و فوتولومینسانس مورد ارزیابی قرار گرفت. در نهایت خاصیت فوتوکاتالیستی این نانوساختارهای هسته- پوسته در حذف انواع آلایندهها بررسی شد. در این راستا یکی از عوامل مهم تأثیرگذار بر بازده فرایند، pH محیط، مطالعه شد.»
این تحقیقات حاصل تلاشهای آذر سعداله خانی- دانش آموختهی مقطع دکترای فیزیک از دانشگاه شهید چمران اهواز، دکتر ایرج کاظمی نژاد- عضو هیأت علمی این دانشگاه و همکارانشان در دانشگاه لینشوپینگ سوئد است. نتایج این پژوهش در مجلهی Ceramics International (جلد 41، شماره 5، قسمت B، سال 2015، صفحات 7174 تا 7184) چاپ شده است. @nanotech1
کارگاه آشنایی با فناوری نانو. دانشگاه شیراز. دانشکده مهندسی. 21 آذر @nanotech1
سنتز ساده و سریع مواد مورد استفاده در تولید داروها با نانوکاتالیست مغناطیسی. @nanotech1
ایلام: سنتز ساده و سریع مواد مورد استفاده در تولید داروها با نانوکاتالیست مغناطیسی
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه پیام نور ایلام موفق به ساخت نانوکاتالیستی شدهاند که نیاز به استفاده از حلالهای آلی و سمی در تولید مواد آلی پرکاربرد در ساخت مواد دارویی را مرتفع میسازد. استفاده از این نانوکاتالیست با قابلیت استفادهی مکرر، سبب افزایش بازده و کاهش هزینههای فرایندی خواهد شد. این نانوکاتالیست در مقیاس آزمایشگاهی سنتز و بررسی شده است.
در دههی گذشته نانوذرات مغناطیسی توجه بسیاری را در حوزههای مختلف از جمله علوم صنعتی و تحقیقاتی به خود جلب کرده اند. این نانوذرات پتانسیل بالایی در کاربردهای پزشکی و کاتالیستی از خود نشان دادهاند. همچنین کاربردهای جدیدی در سایر زمینهها از جمله ذخیرهی اطلاعات، رفع مشکلات زیست محیطی، ساخت مایعات یونی و استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) از خود نشان دادهاند.
به گفتهی اسحاق رضایی نژاد، در این کار یک کاتالیست مغناطیسی بر پایهی نانوذرات آهن سنتز شده است که به صورت گزینشی و با کاهش واکنشهای جانبی، قادر است ترکیبات آروماتیک را به تیوسیانات تبدیل کند. تیوسیانات از گروه مواد آلی است که در تولید مواد دارویی و درمانی بکار میرود.
اگرچه روشهای مختلفی برای سنتز تیوسیانات از مواد آروماتیک مورد استفاده قرار میگیرد، اما اکثر آنها دارای شرایط عملیاتی سختی نظیر نیاز به حلال های سمی، زمان واکنش طولانی، جداسازی و خالص سازی سخت محصولات بوده و علاوه بر آن با وجود زمان طولانی جهت اتمام فرایند، بازده بسیار پایینی دارند. بنابراین رفع این مشکلات ضرورت بالایی دارد.
رضایی نژاد در خصوص مزیت نانوکاتالیست معرفی شده در این کار عنوان کرد: «این نانوکاتالیست انجام فرایند را در دمای اتاق امکانپذیر نموده و افزون بر آن منجر به کاهش چشمگیر زمان فرایند و افزایش راندمان آن میشود. از طرفی پس از اتمام فرایند، تنها با اعمال یک میدان مغناطیسی خارجی بازیافت شده و میتواند بدون تغییر چشمگیر در میزان فعالیت، چندین بار مورد استفادهی مجدد قرار گیرد.»
لازم به ذکر است که در روش پیشنهادی در این طرح جهت ساخت کاتالیست مایع یونی بر پایهی نانو ذرات از مواد کم هزینه و با قابلیت حمل آسان استفاده شده است. بنابراین عدم استفاده از حلالهای سمی و رعایت اصول شیمی سبز از دیگر مزیتهای این طرح است.
به گفتهی این محقق، در این مطالعات نانوذرات سنتز شده به کمک آزمونهای XRD، VSM، SEM، TEM و FTIR مورد ارزیابی قرار گرفتهاند.
این تحقیقات حاصل همکاری اسحاق رضایی نژاد ، سعید کریمیان- پژوهشگران دانشگاه پیام نور ایلام- و دکتر سامی سجادی فر- عضو هیأت علمی این دانشگاه- است که نتایج آن در مجلهی Journal of Sciences, Islamic Republic of Iran (جلد 26، شماره 3، سال 2015، صفحات 233 تا 240) منتشر شده است. @nanotech1
@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه پیام نور ایلام موفق به ساخت نانوکاتالیستی شدهاند که نیاز به استفاده از حلالهای آلی و سمی در تولید مواد آلی پرکاربرد در ساخت مواد دارویی را مرتفع میسازد. استفاده از این نانوکاتالیست با قابلیت استفادهی مکرر، سبب افزایش بازده و کاهش هزینههای فرایندی خواهد شد. این نانوکاتالیست در مقیاس آزمایشگاهی سنتز و بررسی شده است.
در دههی گذشته نانوذرات مغناطیسی توجه بسیاری را در حوزههای مختلف از جمله علوم صنعتی و تحقیقاتی به خود جلب کرده اند. این نانوذرات پتانسیل بالایی در کاربردهای پزشکی و کاتالیستی از خود نشان دادهاند. همچنین کاربردهای جدیدی در سایر زمینهها از جمله ذخیرهی اطلاعات، رفع مشکلات زیست محیطی، ساخت مایعات یونی و استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) از خود نشان دادهاند.
به گفتهی اسحاق رضایی نژاد، در این کار یک کاتالیست مغناطیسی بر پایهی نانوذرات آهن سنتز شده است که به صورت گزینشی و با کاهش واکنشهای جانبی، قادر است ترکیبات آروماتیک را به تیوسیانات تبدیل کند. تیوسیانات از گروه مواد آلی است که در تولید مواد دارویی و درمانی بکار میرود.
اگرچه روشهای مختلفی برای سنتز تیوسیانات از مواد آروماتیک مورد استفاده قرار میگیرد، اما اکثر آنها دارای شرایط عملیاتی سختی نظیر نیاز به حلال های سمی، زمان واکنش طولانی، جداسازی و خالص سازی سخت محصولات بوده و علاوه بر آن با وجود زمان طولانی جهت اتمام فرایند، بازده بسیار پایینی دارند. بنابراین رفع این مشکلات ضرورت بالایی دارد.
رضایی نژاد در خصوص مزیت نانوکاتالیست معرفی شده در این کار عنوان کرد: «این نانوکاتالیست انجام فرایند را در دمای اتاق امکانپذیر نموده و افزون بر آن منجر به کاهش چشمگیر زمان فرایند و افزایش راندمان آن میشود. از طرفی پس از اتمام فرایند، تنها با اعمال یک میدان مغناطیسی خارجی بازیافت شده و میتواند بدون تغییر چشمگیر در میزان فعالیت، چندین بار مورد استفادهی مجدد قرار گیرد.»
لازم به ذکر است که در روش پیشنهادی در این طرح جهت ساخت کاتالیست مایع یونی بر پایهی نانو ذرات از مواد کم هزینه و با قابلیت حمل آسان استفاده شده است. بنابراین عدم استفاده از حلالهای سمی و رعایت اصول شیمی سبز از دیگر مزیتهای این طرح است.
به گفتهی این محقق، در این مطالعات نانوذرات سنتز شده به کمک آزمونهای XRD، VSM، SEM، TEM و FTIR مورد ارزیابی قرار گرفتهاند.
این تحقیقات حاصل همکاری اسحاق رضایی نژاد ، سعید کریمیان- پژوهشگران دانشگاه پیام نور ایلام- و دکتر سامی سجادی فر- عضو هیأت علمی این دانشگاه- است که نتایج آن در مجلهی Journal of Sciences, Islamic Republic of Iran (جلد 26، شماره 3، سال 2015، صفحات 233 تا 240) منتشر شده است. @nanotech1
آزمایشگاهی کوچک و دقیق برای رصد زیستمولکولهای بدن
@nanotech1
اخیرا یک تیم تحقیقات سوئیسی موفق به ساخت ابزاری شده که قادر است زیست مولکولهای مهمی در بدن را اندازهگیری کند. نمونه اولیه این ابزار ساخته شده و احتمالا طی دو یا سه سال آینده به تولید انبوه برسد.
محققان سوئیسی EPFL اخیرا موفق به ساخت آزمایشگاهی بسیار کوچک شدند که ابعادی در حد یک بسته آدامس دارد. این بسته کوچک، مجهز به دو لوله نازک است که در آن از فناوریهای بالا استفاده شدهاست. ساندرو کارارا از محققان این پروژه میگوید: «ما زیستحسگری را درون چند ماده مختلف قرار دادیم که میتوان جریان خون یا سرم خونی را از میان این زیستحسگر عبور داد و زیست مولکولهای مورد نظر را شناسایی کرد. در این ابزار از آرایههای الکترونیکی مختلف استفاده شدهاست که بهصورت زنده قادر به شناسایی زیستمولکولها بوده و این اطلاعات به راحتی از طریق بلوتوث به تلفن همراه یا تبلت قابل انتقال است.»
این روش جدید کاملا غیرتهاجمیتر از روشها و ادوات موجود در بازار برای تشخیص بیماری است. این ابزار قادر است متابولیتها (نظیر گلوکز، لاکتات و بیلیبورین) و یونها ( کلسیم و پتاسیم) را شناسایی کند و با این کار تغییر شرایط بیمار را مشخص میکند.
کارارا میگوید: « امروزه برخی از این زیستمولکولها بهصورت دورهای مورد آزمایش قرار میگیرند. در برخی مواد، لازم است هر تغییری به سرعت شناسایی و پاسخ مناسب برای آن داده شود که با تجهیزات و روشهای فعلی این امر امکانپذیر نیست.»
با این روش میتوان تا 40 مولکول را بهصورت زنده رصد کرد. با استفاده از این ابزار میتوان تعداد تجهیزات متصل به بیمار را کاهش داد که از نقطه نظر هزینه و اشغال فضا و نیروی انسانی یک مزیت محسوب میشود.
نمونه اولیه این دستگاه ساخته شده و با یک چاپگر سه بعدی تولید شدهاست. این ابزار آزمونهای اولیه را روی جوندگان با موفقیت پشت سرگذاشته است. بحثهایی روی نتایج بهدست آمده در دانشگاه پزشکی لوزان مطرح شدهاست و چند شرکت تولیدکننده نیز برای تولید این ابزار اعلام آمادگی کردهاند. محققان این پروژه معتقداند که طی دو یا سه سال آینده این ابزار وارد بازار میشود.
پیشرفت به سوی ساخت ادوات تشخیص دقیقتر در سایه پیشگامی Nano-Tera در حال انجام است که حمایت مالی آن توسط دولت سوئیس انجام میشود. @nanotech1
@nanotech1
اخیرا یک تیم تحقیقات سوئیسی موفق به ساخت ابزاری شده که قادر است زیست مولکولهای مهمی در بدن را اندازهگیری کند. نمونه اولیه این ابزار ساخته شده و احتمالا طی دو یا سه سال آینده به تولید انبوه برسد.
محققان سوئیسی EPFL اخیرا موفق به ساخت آزمایشگاهی بسیار کوچک شدند که ابعادی در حد یک بسته آدامس دارد. این بسته کوچک، مجهز به دو لوله نازک است که در آن از فناوریهای بالا استفاده شدهاست. ساندرو کارارا از محققان این پروژه میگوید: «ما زیستحسگری را درون چند ماده مختلف قرار دادیم که میتوان جریان خون یا سرم خونی را از میان این زیستحسگر عبور داد و زیست مولکولهای مورد نظر را شناسایی کرد. در این ابزار از آرایههای الکترونیکی مختلف استفاده شدهاست که بهصورت زنده قادر به شناسایی زیستمولکولها بوده و این اطلاعات به راحتی از طریق بلوتوث به تلفن همراه یا تبلت قابل انتقال است.»
این روش جدید کاملا غیرتهاجمیتر از روشها و ادوات موجود در بازار برای تشخیص بیماری است. این ابزار قادر است متابولیتها (نظیر گلوکز، لاکتات و بیلیبورین) و یونها ( کلسیم و پتاسیم) را شناسایی کند و با این کار تغییر شرایط بیمار را مشخص میکند.
کارارا میگوید: « امروزه برخی از این زیستمولکولها بهصورت دورهای مورد آزمایش قرار میگیرند. در برخی مواد، لازم است هر تغییری به سرعت شناسایی و پاسخ مناسب برای آن داده شود که با تجهیزات و روشهای فعلی این امر امکانپذیر نیست.»
با این روش میتوان تا 40 مولکول را بهصورت زنده رصد کرد. با استفاده از این ابزار میتوان تعداد تجهیزات متصل به بیمار را کاهش داد که از نقطه نظر هزینه و اشغال فضا و نیروی انسانی یک مزیت محسوب میشود.
نمونه اولیه این دستگاه ساخته شده و با یک چاپگر سه بعدی تولید شدهاست. این ابزار آزمونهای اولیه را روی جوندگان با موفقیت پشت سرگذاشته است. بحثهایی روی نتایج بهدست آمده در دانشگاه پزشکی لوزان مطرح شدهاست و چند شرکت تولیدکننده نیز برای تولید این ابزار اعلام آمادگی کردهاند. محققان این پروژه معتقداند که طی دو یا سه سال آینده این ابزار وارد بازار میشود.
پیشرفت به سوی ساخت ادوات تشخیص دقیقتر در سایه پیشگامی Nano-Tera در حال انجام است که حمایت مالی آن توسط دولت سوئیس انجام میشود. @nanotech1
ساخت موتور مولکولی با ساختار نامتقارن
@nanotech1
محققان موفق به ساخت موتور مولکولی شدند که دارای ساختار نامتقارن است. این نانوموتور میتواند برای حمل و نقل ذرات در مقیاس نانو مورد استفاده قرار گیرد.
محققان دانشگاه گورینگن موفق به طراحی و ساخت موتور مولکولی شدند که بر خلاف نمونههای قبلی دارای ساختار نامتقارن است. این موتور مولکولی دارای دو بخش مختلف است که توسط یک محور به هم متصل شده و برخلاف جهت یکدیگر میچرخند. عملکرد این موتور کاملا مشابه موتور خودرو است. نتایج این پروژه در قالب مقالهای با عنوان "Unidirectional rotary motion in achiral molecular motors" در نشریه Nature Chemistry منتشر شده است.
این نانوموتور میتواند باری انتقال مواد در مقیاس نانومتری مورد استفاده قرار گیرد. شاید عجیب به نظر برسد اما چرخش هر یک از بخشهای این موتور بر خلاف جهت حرکت موتور میچرخند. زمانی که موتور به جلو حرکت میکند چرخ سمت چپ در جهت عقربههای ساعت و چرخ سمت راست در جهت عقربههای ساعت حرکت میکند. این موتور به تازگی توسط محققان طراحی شده و نمونه قبلی آن در سال 1999 طراحی شده بود.
فرینگا از محققان این پروژه میگوید: « اگر شما بخواهید یک موتور مولکولی را مورد استفاده قرار دهید، لازم است که چرخش آن را تحت کنترل داشته باشید. تا کنون این کار با استفاده از مولکولهای متقارن انجام میشده است. دو بخش مختلف موتور تصویر آیینه یکدیگر هستند، همانند دست راست چپ، که در یک نقطه به هم میرسند. اما این موتور مولکولی نامتقارن است بنابراین هر بخش آن به صورت جداگانه میچرخد.»
فرینگا میگوید: «این موتور نامتقارن که همانند دیگر موتورهای مولکولی با استفاده از تابش نور میچرخد دارای دو محور چرخش و دو بخش چرخنده است. این محورها به یک بخش مرکز متصل هستند که نامتقارن است. اتم کربن در مرکز این بخش نامتقارن قرار گرفته است.»
نتایج این پروژه برای محققان بسیار جالب توجه است به طوری که میتوان از آن برای ساخت ادوات حمل کننده ذرات در مقیاس نانو استفاده کرد. محققان این پروژه در حال کار روی ساخت نانوحاملی براساس این موتور مولکولی هستند. @nanotech1
@nanotech1
محققان موفق به ساخت موتور مولکولی شدند که دارای ساختار نامتقارن است. این نانوموتور میتواند برای حمل و نقل ذرات در مقیاس نانو مورد استفاده قرار گیرد.
محققان دانشگاه گورینگن موفق به طراحی و ساخت موتور مولکولی شدند که بر خلاف نمونههای قبلی دارای ساختار نامتقارن است. این موتور مولکولی دارای دو بخش مختلف است که توسط یک محور به هم متصل شده و برخلاف جهت یکدیگر میچرخند. عملکرد این موتور کاملا مشابه موتور خودرو است. نتایج این پروژه در قالب مقالهای با عنوان "Unidirectional rotary motion in achiral molecular motors" در نشریه Nature Chemistry منتشر شده است.
این نانوموتور میتواند باری انتقال مواد در مقیاس نانومتری مورد استفاده قرار گیرد. شاید عجیب به نظر برسد اما چرخش هر یک از بخشهای این موتور بر خلاف جهت حرکت موتور میچرخند. زمانی که موتور به جلو حرکت میکند چرخ سمت چپ در جهت عقربههای ساعت و چرخ سمت راست در جهت عقربههای ساعت حرکت میکند. این موتور به تازگی توسط محققان طراحی شده و نمونه قبلی آن در سال 1999 طراحی شده بود.
فرینگا از محققان این پروژه میگوید: « اگر شما بخواهید یک موتور مولکولی را مورد استفاده قرار دهید، لازم است که چرخش آن را تحت کنترل داشته باشید. تا کنون این کار با استفاده از مولکولهای متقارن انجام میشده است. دو بخش مختلف موتور تصویر آیینه یکدیگر هستند، همانند دست راست چپ، که در یک نقطه به هم میرسند. اما این موتور مولکولی نامتقارن است بنابراین هر بخش آن به صورت جداگانه میچرخد.»
فرینگا میگوید: «این موتور نامتقارن که همانند دیگر موتورهای مولکولی با استفاده از تابش نور میچرخد دارای دو محور چرخش و دو بخش چرخنده است. این محورها به یک بخش مرکز متصل هستند که نامتقارن است. اتم کربن در مرکز این بخش نامتقارن قرار گرفته است.»
نتایج این پروژه برای محققان بسیار جالب توجه است به طوری که میتوان از آن برای ساخت ادوات حمل کننده ذرات در مقیاس نانو استفاده کرد. محققان این پروژه در حال کار روی ساخت نانوحاملی براساس این موتور مولکولی هستند. @nanotech1
ساخت مخزن گاز خودرو از مواد چارچوب آلی فلزی
@nanotech1
محققان با استفاده از چارچوبهای آلی فلزی موفق به ساخت مخزنی برای ذخیرهسازی گاز شدند. این مخازن را میتواند در خودروهای گازی مورد استفاده قرار داد. ظرفیت این مخازن بیشتر از نمونههای رایج بوده و میزان سرد و گرم شدن آن در حین کار بسیار کمتر از همتایان خود است.
در مسیر ساخت خودروهایی با سوختهای پاک، استفاده از گاز طبیعی به عنوان یک گزینه جدی مطرح است. در این میان، متان به عنوان مادهای ارزان، پاک و فراوان میتواند مزیتهای زیادی نسبت به بنزین داشته باشد اما دانسیته انرژی تولید شده توسط متان در دمای محیط بسیار کم بوده و چالشهایی در مسیر ذخیرهسازی انرژی تولید شده توسط این سیستم وجود دارد.
اخیرا محققان آزمایشگاه ملی لورنس در برکلی موفق به ارائه نوع جدیدی از چارچوبهای آلی فلزی شدند که ساختاری بلوری شبیه به اسفنج دارد. این ساختار دارای مساحت محیطی درونی بسیار زیادی بوده و قادر به جذب مولکولهای گاز است. این ساختار اسفنجی دارای پتانسیل بالایی در جذب گاز طبیعی است و میتواند مقادیر بالایی از این نوع گازها را نگه دارد.
جفری لانگ از محققان این پروژه میگوید: « چارچوبهای آلی فلزی که ما ساختهایم میتواند ظرفیت مخازن گاز را در خودروها افزایش دهد و موجب کاهش اثرات گرمایی ایجاد شده هنگام پرکردن مخزن شود. همچنین سرد شدن مخزن هنگام کاهش سطح گاز در مخزن نیز به حداقل میرسد. این که گرم شدن مخزن هنگام سوخت گیری و سرد شدن آن هنگام مصرف سوخت تقلیل یابد موجب افزایش دامنه استفاده از این مخازن شود به طوری که بتوان آنها را در جاهایی که پیش از این به دلیل مسائل ایمنی استفاده نمیشد، به کار گرفت.»
کلید موفقیت این پروژه، سایت جذب و واجذب متان در این چارچوبهای آلی فلزی است. لانگ میافزاید: « بیشتر مواد متخلخل با استفاده از ایزوترم لانگمر فرآیند جذب را انجام میدهند در این ساختار جدید، مکانیسم فرایند جذب و واجذب متفاوت بوده در نتیجه هنگام مصرف، گاز بیشتری از مخزن خارج میشود. همچنین به دلیل تغییر ساختار بلوری این چارچوبهای آلی فلزی، مقدار گرمای تولید شده هنگام پرکردن مخزن به شدت کاهش مییابد.»
محققان عملکرد این چارچوب آلی فلزی را در ذخیرهسازی گاز مورد ارزیابی قرار دادند و سپس با ابزارهای تعیین مشخصات نتایج کار را مورد بررسی قرار دادند. نتایج نشان داد این ماده میتواند در ساخت مخازن گاز مورد استفاده قرار گیرد. @nanotech1
@nanotech1
محققان با استفاده از چارچوبهای آلی فلزی موفق به ساخت مخزنی برای ذخیرهسازی گاز شدند. این مخازن را میتواند در خودروهای گازی مورد استفاده قرار داد. ظرفیت این مخازن بیشتر از نمونههای رایج بوده و میزان سرد و گرم شدن آن در حین کار بسیار کمتر از همتایان خود است.
در مسیر ساخت خودروهایی با سوختهای پاک، استفاده از گاز طبیعی به عنوان یک گزینه جدی مطرح است. در این میان، متان به عنوان مادهای ارزان، پاک و فراوان میتواند مزیتهای زیادی نسبت به بنزین داشته باشد اما دانسیته انرژی تولید شده توسط متان در دمای محیط بسیار کم بوده و چالشهایی در مسیر ذخیرهسازی انرژی تولید شده توسط این سیستم وجود دارد.
اخیرا محققان آزمایشگاه ملی لورنس در برکلی موفق به ارائه نوع جدیدی از چارچوبهای آلی فلزی شدند که ساختاری بلوری شبیه به اسفنج دارد. این ساختار دارای مساحت محیطی درونی بسیار زیادی بوده و قادر به جذب مولکولهای گاز است. این ساختار اسفنجی دارای پتانسیل بالایی در جذب گاز طبیعی است و میتواند مقادیر بالایی از این نوع گازها را نگه دارد.
جفری لانگ از محققان این پروژه میگوید: « چارچوبهای آلی فلزی که ما ساختهایم میتواند ظرفیت مخازن گاز را در خودروها افزایش دهد و موجب کاهش اثرات گرمایی ایجاد شده هنگام پرکردن مخزن شود. همچنین سرد شدن مخزن هنگام کاهش سطح گاز در مخزن نیز به حداقل میرسد. این که گرم شدن مخزن هنگام سوخت گیری و سرد شدن آن هنگام مصرف سوخت تقلیل یابد موجب افزایش دامنه استفاده از این مخازن شود به طوری که بتوان آنها را در جاهایی که پیش از این به دلیل مسائل ایمنی استفاده نمیشد، به کار گرفت.»
کلید موفقیت این پروژه، سایت جذب و واجذب متان در این چارچوبهای آلی فلزی است. لانگ میافزاید: « بیشتر مواد متخلخل با استفاده از ایزوترم لانگمر فرآیند جذب را انجام میدهند در این ساختار جدید، مکانیسم فرایند جذب و واجذب متفاوت بوده در نتیجه هنگام مصرف، گاز بیشتری از مخزن خارج میشود. همچنین به دلیل تغییر ساختار بلوری این چارچوبهای آلی فلزی، مقدار گرمای تولید شده هنگام پرکردن مخزن به شدت کاهش مییابد.»
محققان عملکرد این چارچوب آلی فلزی را در ذخیرهسازی گاز مورد ارزیابی قرار دادند و سپس با ابزارهای تعیین مشخصات نتایج کار را مورد بررسی قرار دادند. نتایج نشان داد این ماده میتواند در ساخت مخازن گاز مورد استفاده قرار گیرد. @nanotech1
نانو بتنهای سبک، محصولی ایرانی جهت افزایش مقاومت ساختمان در برابر زلزله. @nanotech1
نانو بتنهای سبک، محصولی ایرانی جهت افزایش مقاومت ساختمان در برابر زلزله
@nanotech1
شرکت مهندسی طرح وندیداد، با به کارگیری نانوذرات در ساخت بتنهای سبک موفق به تولید صنعتی محصولی با وزن مخصوص بسیار سبکتر و مقاومتر از بتنهای معمول در بازار شده است. استفاده از این محصول میتواند باعث افزایش مقاومت سازههای ساختمانی در برابر زلزله و آسیبهای ناشی از آن گردد.
مقاوم سازی بناها در برابر زلزله به روشهای مختلفی صورت میگیرد و کاهش وزن سازهی ساختمانی یکی از راهکارهای مناسب در این زمینه به شمار میرود. با توجه به اینکه بتن بخش عمدهای از بار مردهی ساختمان را دربر دارد، لذا استفاده از بتنهای سبک سازهای و مهندسی شده، راهکار مناسبی برای دستیابی به کاهش وزن بنا و مقاوم سازی آن در برابر آسیبهای ناشی از زلزله خواهد بود.
به گفتهی مهندس بهمن حاجی سامی، رییس هیأت مدیرهی شرکت مهندسی طرح وندیداد، این شرکت با به کارگیری نانوذرات سیلیس، اقدام به تولید بتنهای فوق سبک با خواص بهبود یافته نموده است.
مهندس حاجی سامی در ادامه برخی از مزایا و ویژگیهای این محصول را عنوان کرد و افزود: «استفاده از این محصول میتواند وزن سازه را تا یک تن به ازای هر متر مکعب بتن ریزی نسبت به بتنهای معمولی، کاهش دهد. این بدان معنی است که به ازای هر متر مربع، وزن سازه بین 110 تا 140 کیلو گرم کاهش مییابد. به این ترتیب برای یک سازه با زیربنای 1000 متر مربع، وزن سازه بین 110 تا 140 تن سبکتر خواهد شد. از آنجا که نیروی ناشی از زلزله، ارتباط مستقیم با وزن ساختمان دارد، لذا با کاهش چشمگیر آن، مقاومت بنا به هنگام وقوع زلزله افزایش مییابد. این مزیت علاوه بر افزایش ایمنی ساختمانها، منجر به افزایش سرعت ساخت بنا نیز میشود. علاوه بر این با به کارگیری بتنهای سبک و کاهش وزن ساختمان، میزان استفاده از آهن آلات و آرماتورها کاهش مییابد. این ویژگی نیز کاهش هزینهی مصالح مصرفی را در پی دارد که استفاده از این محصول را مقرون به صرفهتر مینماید.»
این محصول موفق به کسب تأییدیه نانو مقیاس از ستاد توسعهی فناوری نانو شده و همچنین اختراعی از آن با شمارهی 008653 و تحت عنوان «تولید بتن سبک با مقاومت زیاد با استفاده از فناوری نانو» ثبت شده است.
به گفتهی رییس هیأت مدیرهی شرکت مهندسی طرح وندیداد، این شرکت محصولات تولیدی خود را به دو صورت، خشک و بستهبندی شده و نیز بتن تر عرضه میکند.
وی در توضیح اثرگذاری نانوذرات بر ویژگی نهایی این محصول عنوان کرد: «عمل گیرش بتن ناشی از تشکیل کریستالهایی است که از ترکیب آب و سیمان بوجود میآید. در تولید بتنهای سبک سازهای برای کاهش وزن مخصوص بتن، از سنگدانههای سبک و مقاوم استفاده میشود، اما این سنگدانهها نسبت به ملات بتن از مقاومت کمتری برخوردار هستند. به همین دلیل در بتنهای سبک سازهای بر خلاف بتنهای عادی مشکل شکست و ایجاد ترک از سنگدانه آغاز میشود. این در حالی است که در محصول تولیدی شرکت وندیداد، با به کارگیری نانوذرات سیلیکا، تشکیل بلورها به جای سطح سنگدانه از خلل و فرج داخلی آن آغاز شده و یک لایهی کریستالی بر روی سنگدانه ایجاد میشود. این مسأله در نهایت منجر به افزایش چشمگیر مقاومت فشاری بتن میگردد.»
مهندس حاجی سامی در پایان در خصوص صادرات این محصول توضیح داد: «در حال حاضر به منظور توسعهی تولید و عرضهی محصول خود مشغول انجام رایزنیهایی با توزیع کنندگانی از کشورهای هند و اندونزی هستیم، ولی هنوز به مرحلهی نهایی نرسیدهایم.» @nanotech1
@nanotech1
شرکت مهندسی طرح وندیداد، با به کارگیری نانوذرات در ساخت بتنهای سبک موفق به تولید صنعتی محصولی با وزن مخصوص بسیار سبکتر و مقاومتر از بتنهای معمول در بازار شده است. استفاده از این محصول میتواند باعث افزایش مقاومت سازههای ساختمانی در برابر زلزله و آسیبهای ناشی از آن گردد.
مقاوم سازی بناها در برابر زلزله به روشهای مختلفی صورت میگیرد و کاهش وزن سازهی ساختمانی یکی از راهکارهای مناسب در این زمینه به شمار میرود. با توجه به اینکه بتن بخش عمدهای از بار مردهی ساختمان را دربر دارد، لذا استفاده از بتنهای سبک سازهای و مهندسی شده، راهکار مناسبی برای دستیابی به کاهش وزن بنا و مقاوم سازی آن در برابر آسیبهای ناشی از زلزله خواهد بود.
به گفتهی مهندس بهمن حاجی سامی، رییس هیأت مدیرهی شرکت مهندسی طرح وندیداد، این شرکت با به کارگیری نانوذرات سیلیس، اقدام به تولید بتنهای فوق سبک با خواص بهبود یافته نموده است.
مهندس حاجی سامی در ادامه برخی از مزایا و ویژگیهای این محصول را عنوان کرد و افزود: «استفاده از این محصول میتواند وزن سازه را تا یک تن به ازای هر متر مکعب بتن ریزی نسبت به بتنهای معمولی، کاهش دهد. این بدان معنی است که به ازای هر متر مربع، وزن سازه بین 110 تا 140 کیلو گرم کاهش مییابد. به این ترتیب برای یک سازه با زیربنای 1000 متر مربع، وزن سازه بین 110 تا 140 تن سبکتر خواهد شد. از آنجا که نیروی ناشی از زلزله، ارتباط مستقیم با وزن ساختمان دارد، لذا با کاهش چشمگیر آن، مقاومت بنا به هنگام وقوع زلزله افزایش مییابد. این مزیت علاوه بر افزایش ایمنی ساختمانها، منجر به افزایش سرعت ساخت بنا نیز میشود. علاوه بر این با به کارگیری بتنهای سبک و کاهش وزن ساختمان، میزان استفاده از آهن آلات و آرماتورها کاهش مییابد. این ویژگی نیز کاهش هزینهی مصالح مصرفی را در پی دارد که استفاده از این محصول را مقرون به صرفهتر مینماید.»
این محصول موفق به کسب تأییدیه نانو مقیاس از ستاد توسعهی فناوری نانو شده و همچنین اختراعی از آن با شمارهی 008653 و تحت عنوان «تولید بتن سبک با مقاومت زیاد با استفاده از فناوری نانو» ثبت شده است.
به گفتهی رییس هیأت مدیرهی شرکت مهندسی طرح وندیداد، این شرکت محصولات تولیدی خود را به دو صورت، خشک و بستهبندی شده و نیز بتن تر عرضه میکند.
وی در توضیح اثرگذاری نانوذرات بر ویژگی نهایی این محصول عنوان کرد: «عمل گیرش بتن ناشی از تشکیل کریستالهایی است که از ترکیب آب و سیمان بوجود میآید. در تولید بتنهای سبک سازهای برای کاهش وزن مخصوص بتن، از سنگدانههای سبک و مقاوم استفاده میشود، اما این سنگدانهها نسبت به ملات بتن از مقاومت کمتری برخوردار هستند. به همین دلیل در بتنهای سبک سازهای بر خلاف بتنهای عادی مشکل شکست و ایجاد ترک از سنگدانه آغاز میشود. این در حالی است که در محصول تولیدی شرکت وندیداد، با به کارگیری نانوذرات سیلیکا، تشکیل بلورها به جای سطح سنگدانه از خلل و فرج داخلی آن آغاز شده و یک لایهی کریستالی بر روی سنگدانه ایجاد میشود. این مسأله در نهایت منجر به افزایش چشمگیر مقاومت فشاری بتن میگردد.»
مهندس حاجی سامی در پایان در خصوص صادرات این محصول توضیح داد: «در حال حاضر به منظور توسعهی تولید و عرضهی محصول خود مشغول انجام رایزنیهایی با توزیع کنندگانی از کشورهای هند و اندونزی هستیم، ولی هنوز به مرحلهی نهایی نرسیدهایم.» @nanotech1