اولین سفارش خرید نانوداروی ضدسرطان توسط روسیه
@nanotech1

اولین سفارش خرید نانوداروی ضدسرطان شرکت اوسمیا فارماکیوتیکال توسط یک شرکت توزیع کننده روسی داده شد. این سفارش به سرعت بعد از تایید این دارو توسط مراجع قانونی، ثبت شد و در حال حاضر بازار روسیه در انتظار توزیع این محصول است.
شرکت اوسمیا فارماکیوتیکال (Oasmia Pharmaceutical) در حوزه ساخت نسل جدیدی داروهای ضدسرطان فعالیت دارد. این شرکت اخیرا اعلام کرد همکاری مشترکی با شرکت فارماسینتز برای توزیع محصولات خود آغاز کرده است. اولین محصول این شرکت پاکلیکال نام دارد که یک داروی ضدسرطان محلول در آب است که در آوریل 2015 تایید شده است. اولین سفارش از این دارو در حال توزیع بوده و اوسمیا پیش بینی می‌کند سفارش‌های تازه‌ای نیز در راه باشد.
این سفارش برای بازار روسیه بوده و ارزش آن برای مصرف کننده 1.5 میلیون دلار است که توسط یک شرکت روسی در این کشور توزیع خواهد شد. براساس اطلاعات منتشر شده توسط کمیسیون سرطان لانست، نرخ مرگ و میر ناشی از سرطان در روسیه 60 درصد است در حالی که این رقم در انگلستان 40 درصد و در آمریکا 33 درصد است. وجود بازار 2 میلیارد دلاری سیتواستاتیکس در روسیه و نرخ رشد سالانه 36 درصدی آن موجب شده تا فرصت‌های خوبی در این بازار وجود داشته باشد.
جولیان آلکسوف از مدیران شرکت اوسمیا می‌گوید: « ما از این که اولین سفارش تجاری خود را دریافت کردیم بسیار خرسندیم. این دارو می‌تواند روی سلامت بیماران سرطانی اثرگذاتر باشد. ما بسیار خوشحالیم که در مدت زمان بسیار کوتاهی موفق به دریافت اولین سفارش خرید خود شدیم. این نشان از این واقعیت است که بازار به داروهای موثر که با دوز بالا و زمان کوتاه بتواند سرطان را درمان کند نیاز دارد. ما اطمینان داریم که تلاش‌های شرکت توزیع کننده و همچنین نتایج موثر این دارو در جامعه پزشکی موجب گسترش آن خواهد شد.»
پاکلیکال یک داروی حلال در آب بوده که غیرسمی است. این دارو برای درمان انواع سرطان‌های ریه، پستان و رحم قابل استفاده است.
اسمیا داروهای ضدسرطانی تولید می‌کند که اثرات جانبی اندکی داشته و نرخ زنده ماندن را در بیماران افزایش می‌دهد. شرکت فارماسینتز از سال 1997 در حوزه توزیع دارو فعالیت داشته و در حال حاضر از جمله ده شرکت بزرگ دارویی در روسیه است. این شرکت همکاری نزدیکی با چند دانشگاه و موسسه پیشرو در روسیه دارد. @nanotech1

اعطا جایزه نوآوری در نانوپزشکی به نانوداروی ضدسرطان
@nanotech1

یک شرکت کانادایی تولیدکننده نانوداروی ضد سرطان موفق به دریافت جایزه نانوپزشکی 2015 شده است. این جایزه به نانومحصولی که دارای نوآوری در حوزه فناوری نانو باشد داده می‌شود.
سلاتور فارماکیوتیکالز (Celator Pharmaceuticals) امروز اعلام کرد که محصولی موسوم به VYXEOSTM موفق به دریافت جایزه نانوپزشکی 2015 شده است. این جایزه به محصول یا پروژه‌ای داده می‌شود که با استفاده از خلاقیت‌های مبتنی بر فناوری‌نانو تولید شده باشد.
این جایزه توسط انجمن بین المللی نوآوری‌های نانوپزشکی به دو دسته محصول داده می‌شود: 1- بهترین نانومحصولی که در مراحل اولیه مطالعات بالینی است 2-بهترین محصول نانوپزشکی تولید شده.
این محصول در دسته بهترین محصولات تولید شده جای گرفته است. این برنامه بین المللی توسط پلتفورم فناوری اروپا در بخش نانوپزشکی (ETPN) به همراه کنسرسیوم ترجمان نانوپزشکی (ENATRANS) مدیریت می‌شود. یک گروه از متخصصان صنعت داروسازی به همراه محققان بخش تحقیق و توسعه از کشورهای مختلف روی انتخاب برنده این رقابت‌ها نظر می‌دهند.
لورنس مایز، مدیر شرکت سلاتور به نمایندگی از این شرکت در مونیخ آلمان جایزه را دریافت کرد. مایر ارائه‌ای نیز در مورد این نانودارو آماده کرده بود.
مایر درباره این جایزه گفت: « ما خوشحالیم که موفق به دریافت این جایزه شدیم و امیدواریم این دارو بتواند نقش خود را در افزایش نرخ زنده ماندن بیماران AML به خوبی ایفا کند. این دارو حاوی نانوحامل‌هایی است که قادر به رهاسازی داوری ضدسرطان در تومورهای سرطانی هستند. ما از راهبردی جدید و مبتنی بر فناوری‌نانو به جای روش‌های رایج استفاده کردیم. »
هدف ازاعطا جایزه نانوپزشکی 2015، شناسایی محصولات نوآوری در حوزه نانوپزشکی بوده تا پیشرفت‌ها در این بخش ارتقاء یابد. شرکت سلاتور فاز سوم مطالعه بالینی نانودارو ضدسرطان خود را پشت سرگذاشته است. این فاز در نوامبر 2014 آغاز شده است. اولین نتایج بدست آمده از این فاز نشان از اثربخشی این دارو روی بیماران دارد.
سلاتور یک شرکت کانادایی بوده که روی تولید نانوداروی ضدسرطان فعالیت دارد. این شرکت فناوری موسوم به CombiPlex دارد که به صورت منطقی برای انجام شیمی‌درمانی طراحی شده و با استفاده از آن می‌توان داروی شیمی‌درمانی را به سلول‌های هدف وارد کرد. این نانوحامل امکان آلودگی سلول‌های سالم به داروی شیمی‌درمانی را به حداقل می‌رساند. @nanotech1

سنتز نانوساختارهایی با قابلیت عملکرد فوتوکاتالیستی در تصفیه‌ی پساب‌ها @nanotech1

اهواز: سنتز نانوساختارهایی با قابلیت عملکرد فوتوکاتالیستی در تصفیه‌ی پساب‌ها

@nanotech1
محققان دانشگاه شهید چمران اهواز با همکاری پژوهشگران سوئدی، نانوساختارهای آزمایشگاهی را سنتز و بررسی نموده‌اند که بازده بالایی در حذف مواد آلاینده‌ی رنگی از آب‌های آلوده دارد. روش ساخت این نانوساختارها نیاز به هزینه‌ی کمی دارد.
امروزه مشکل آلودگی آب یکی از مسائل مهمی است که جوامع بشری را درگیر خود نموده است و محققان بسیاری در این حوزه مشغول تحقیق و بررسی هستند. یکی از راهکارهای نوینی که در این زمینه مورد مطالعه‌ی گسترده‌ای قرار گرفته، استفاده از نانوساختارها برای حذف انواع آلاینده‌هاست. در این تحقیق نیز هدف بررسی و معرفی نانوساختارهایی به عنوان فوتوکاتالیست با بازده بالا در حذف و شناسایی آلاینده‌های آلی از آب بوده است.
دکتر آذر سعداله خانی مزیت استفاده از نانوساختارها در حوزه‌ی تصفیه‌ی آب و پساب‌ها را بدینگونه بیان کرد: «همانگونه که اشاره شد از بین روش‌های مختلف شیمیایی و فیزیکی، استفاده از نانوساختارها بسیار مورد توجه قرار گرفته است. از جمله دلایل استفاده از نانوساختارها در این حوزه می‌توان به سرعت بالا و عدم تولید ماده‌ی آلاینده جدید پس از تجزیه آلاینده‌ی اولیه اشاره کرد. از طرفی با توجه به نسبت سطح بالای نانوساختارها در مقایسه با حالت توده‌ای آن‌ها، تنها با بکارگیری مقدار اندکی از نانوساختار، می‌توان به بازده بالایی دست یافت.»
وی در ادامه افزود: «در این پژوهش امکان استفاده از نانوذرات هسته-پوسته‌ی اکسیدروی-سولفیدروی بعنوان فوتوکاتالیست در تجزیه‌ی آلاینده‌های رنگی مورد مطالعه قرار گرفته است. نمونه‌ی مورد آزمایش، آلاینده‌ی آلی رنگی با نام کونگوی قرمز بوده است. نتایج حاصل از عملکرد این فوتوکاتالیست با نانوذرات اکسیدروی بدون لایه پوششی سولفیدروی مقایسه شده است.»
نتایج نشان داده که در صورت استفاده از نانوساختارهای سنتز شده می‌توان بازده بیشتری در مقایسه با نانوذرات اکسیدروی خالص حاصل نمود. به عبارتی در بعضی شرایط قابلیت این نانوذرات هسته-پوسته بعنوان فوتوکاتالیست در تجزیه آلاینده‌ها بیش از نانوذرات اکسید روی است.
این محصولات با روش شیمیایی و در دمای پایین تهیه شدند. در نتیجه هزینه‌ی ساخت آن‌ها کاهش یافته است. از طرفی طبق نتایج بررسی فاز کریستالی، خالص و بدون فاز اضافی ناخالصی است.
سعداله خانی روند انجام آزمایش‌های صورت گرفته را بدین شرح بیان کرد: «پس از تولید نانوذرات اکسیدروی با استفاده از روش هم‌رسوبی، آن‌ها را به روش شیمیایی با لایه‌ای از سولفیدروی پوشش‌دار نمودیم. خواص ساختاری ترکیب نهایی با استفاده از روش‌های مختلف نظیر XRD، FTIR، SEM و TEM بررسی شد. همچنین خواص نوری آن‌ها به کمک آزمون‌های طیف سنجیUV-visible و فوتولومینسانس مورد ارزیابی قرار گرفت. در نهایت خاصیت فوتوکاتالیستی این نانوساختارهای هسته- پوسته در حذف انواع آلاینده‌ها بررسی شد. در این راستا یکی از عوامل مهم تأثیرگذار بر بازده فرایند، pH محیط، مطالعه شد.»
این تحقیقات حاصل تلاش‌های آذر سعداله خانی- دانش آموخته‌ی مقطع دکترای فیزیک از دانشگاه شهید چمران اهواز، دکتر ایرج کاظمی نژاد- عضو هیأت علمی این دانشگاه و همکارانشان در دانشگاه لینشوپینگ سوئد است. نتایج این پژوهش در مجله‌ی Ceramics International (جلد 41، شماره 5، قسمت B، سال 2015، صفحات 7174 تا 7184) چاپ شده است. @nanotech1

کارگاه آشنایی با فناوری نانو. دانشگاه شیراز. دانشکده مهندسی. 21 آذر @nanotech1

سنتز ساده‌ و سریع مواد مورد استفاده در تولید داروها با نانوکاتالیست مغناطیسی. @nanotech1

ایلام: سنتز ساده‌ و سریع مواد مورد استفاده در تولید داروها با نانوکاتالیست مغناطیسی

@nanotech1
پژوهشگران دانشگاه پیام نور ایلام موفق به ساخت نانوکاتالیستی شده‌اند که نیاز به استفاده از حلال‌های آلی و سمی در تولید مواد آلی پرکاربرد در ساخت مواد دارویی را مرتفع می‌سازد. استفاده از این نانوکاتالیست با قابلیت استفاده‌ی مکرر، سبب افزایش بازده و کاهش هزینه‌های فرایندی خواهد شد. این نانوکاتالیست در مقیاس آزمایشگاهی سنتز و بررسی شده است.
در دهه‌ی گذشته نانوذرات مغناطیسی توجه بسیاری را در حوزه‌های مختلف از جمله علوم صنعتی و تحقیقاتی به خود جلب کرده‌ اند. این نانوذرات پتانسیل بالایی در کاربردهای پزشکی و کاتالیستی از خود نشان داده‌اند. همچنین کاربردهای جدیدی در سایر زمینه‌ها از جمله ذخیره‌ی اطلاعات، رفع مشکلات زیست محیطی، ساخت مایعات یونی و استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) از خود نشان داده‌اند.
به گفته‌ی اسحاق رضایی نژاد، در این کار یک کاتالیست مغناطیسی بر پایه‌ی نانوذرات آهن سنتز شده است که به صورت گزینشی و با کاهش واکنش‌های جانبی، قادر است ترکیبات آروماتیک را به تیوسیانات تبدیل کند. تیوسیانات از گروه مواد آلی است که در تولید مواد دارویی و درمانی بکار می‌رود.
اگرچه روش‌های مختلفی برای سنتز تیوسیانات از مواد آروماتیک مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما اکثر آن‌ها دارای شرایط عملیاتی سختی نظیر نیاز به حلال های سمی، زمان واکنش طولانی، جداسازی و خالص سازی سخت محصولات بوده و علاوه بر آن با وجود زمان طولانی جهت اتمام فرایند، بازده بسیار پایینی دارند. بنابراین رفع این مشکلات ضرورت بالایی دارد.
رضایی نژاد در خصوص مزیت نانوکاتالیست معرفی شده در این کار عنوان کرد: «این نانوکاتالیست انجام فرایند را در دمای اتاق امکان‌پذیر نموده و افزون بر آن منجر به کاهش چشمگیر زمان فرایند و افزایش راندمان آن می‌شود. از طرفی پس از اتمام فرایند، تنها با اعمال یک میدان مغناطیسی خارجی بازیافت شده و می‌تواند بدون تغییر چشمگیر در میزان فعالیت، چندین بار مورد استفاده‌ی مجدد قرار گیرد.»
لازم به ذکر است که در روش پیشنهادی در این طرح جهت ساخت کاتالیست مایع یونی بر پایه‌ی نانو ذرات از مواد کم هزینه و با قابلیت حمل آسان استفاده شده است. بنابراین عدم استفاده از حلال‌های سمی و رعایت اصول شیمی سبز از دیگر مزیت‌های این طرح است.
به گفته‌ی این محقق، در این مطالعات نانوذرات سنتز شده به کمک آزمون‌های XRD، VSM، SEM، TEM و FTIR مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند.
این تحقیقات حاصل همکاری اسحاق رضایی نژاد ، سعید کریمیان- پژوهشگران دانشگاه پیام نور ایلام- و دکتر سامی سجادی فر- عضو هیأت علمی این دانشگاه- است که نتایج آن در مجله‌ی Journal of Sciences, Islamic Republic of Iran (جلد 26، شماره 3، سال 2015، صفحات 233 تا 240) منتشر شده است. @nanotech1

آزمایشگاهی کوچک و دقیق برای رصد زیست‌مولکول‌های بدن. @nanotech1

آزمایشگاهی کوچک و دقیق برای رصد زیست‌مولکول‌های بدن
@nanotech1

اخیرا یک تیم تحقیقات سوئیسی موفق به ساخت ابزاری شده که قادر است زیست مولکول‌های مهمی در بدن را اندازه‌گیری کند. نمونه اولیه این ابزار ساخته شده و احتمالا طی دو یا سه سال آینده به تولید انبوه برسد.
محققان سوئیسی EPFL اخیرا موفق به ساخت آزمایشگاهی بسیار کوچک شدند که ابعادی در حد یک بسته آدامس دارد. این بسته کوچک، مجهز به دو لوله نازک است که در آن از فناوری‌های بالا استفاده شده‌است. ساندرو کارارا از محققان این پروژه می‌گوید: «ما زیست‌حسگری را درون چند ماده مختلف قرار دادیم که می‌توان جریان خون یا سرم خونی را از میان این زیست‌حسگر عبور داد و زیست مولکول‌های مورد نظر را شناسایی کرد. در این ابزار از آرایه‌های الکترونیکی مختلف استفاده شده‌است که به‌صورت زنده قادر به شناسایی زیست‌مولکول‌ها بوده و این اطلاعات به راحتی از طریق بلوتوث به تلفن همراه یا تبلت قابل انتقال است.»
این روش جدید کاملا غیرتهاجمی‌تر از روش‌ها و ادوات موجود در بازار برای تشخیص بیماری است. این ابزار قادر است متابولیت‌ها (نظیر گلوکز، لاکتات و بیلیبورین) و یون‌ها ( کلسیم و پتاسیم) را شناسایی کند و با این کار تغییر شرایط بیمار را مشخص می‌کند.
کارارا می‌گوید: « امروزه برخی از این زیست‌مولکول‌ها به‌صورت دوره‌ای مورد آزمایش قرار می‌گیرند. در برخی مواد، لازم است هر تغییری به سرعت شناسایی و پاسخ مناسب برای آن داده شود که با تجهیزات و روش‌های فعلی این امر امکان‌پذیر نیست.»
با این روش می‌توان تا 40 مولکول را به‌صورت زنده رصد کرد. با استفاده از این ابزار می‌توان تعداد تجهیزات متصل به بیمار را کاهش داد که از نقطه نظر هزینه و اشغال فضا و نیروی انسانی یک مزیت محسوب می‌شود.
نمونه اولیه این دستگاه ساخته شده و با یک چاپگر سه بعدی تولید شده‌است. این ابزار آزمون‌های اولیه را روی جوندگان با موفقیت پشت سرگذاشته است. بحث‌هایی روی نتایج به‌دست آمده در دانشگاه پزشکی لوزان مطرح شده‌است و چند شرکت تولیدکننده نیز برای تولید این ابزار اعلام آمادگی کرده‌اند. محققان این پروژه معتقداند که طی دو یا سه سال آینده این ابزار وارد بازار می‌شود.
پیشرفت به سوی ساخت ادوات تشخیص دقیق‌تر در سایه پیشگامی Nano-Tera در حال انجام است که حمایت مالی آن توسط دولت سوئیس انجام می‌شود. @nanotech1

ساخت موتور مولکولی با ساختار نامتقارن. @nanotech1

ساخت موتور مولکولی با ساختار نامتقارن
@nanotech1

محققان موفق به ساخت موتور مولکولی شدند که دارای ساختار نامتقارن است. این نانوموتور می‌تواند برای حمل و نقل ذرات در مقیاس نانو مورد استفاده قرار گیرد.
محققان دانشگاه گورینگن موفق به طراحی و ساخت موتور مولکولی شدند که بر خلاف نمونه‌های قبلی دارای ساختار نامتقارن است. این موتور مولکولی دارای دو بخش مختلف است که توسط یک محور به هم متصل شده و برخلاف جهت یکدیگر می‌چرخند. عملکرد این موتور کاملا مشابه موتور خودرو است. نتایج این پروژه در قالب مقاله‌ای با عنوان "Unidirectional rotary motion in achiral molecular motors" در نشریه Nature Chemistry منتشر شده است.
این نانوموتور می‌تواند باری انتقال مواد در مقیاس نانومتری مورد استفاده قرار گیرد. شاید عجیب به نظر برسد اما چرخش هر یک از بخش‌های این موتور بر خلاف جهت حرکت موتور می‌چرخند. زمانی که موتور به جلو حرکت می‌کند چرخ سمت چپ در جهت عقربه‌های ساعت و چرخ سمت راست در جهت عقربه‌های ساعت حرکت می‌کند. این موتور به تازگی توسط محققان طراحی شده و نمونه قبلی آن در سال 1999 طراحی شده بود.
فرینگا از محققان این پروژه می‌‌گوید: « اگر شما بخواهید یک موتور مولکولی را مورد استفاده قرار دهید، لازم است که چرخش آن را تحت کنترل داشته باشید. تا کنون این کار با استفاده از مولکول‌های متقارن انجام می‌شده است. دو بخش مختلف موتور تصویر آیینه یکدیگر هستند، همانند دست راست چپ، که در یک نقطه به هم می‌رسند. اما این موتور مولکولی نامتقارن است بنابراین هر بخش آن به صورت جداگانه می‌چرخد.»
فرینگا می‌گوید: «این موتور نامتقارن که همانند دیگر موتورهای مولکولی با استفاده از تابش نور می‌چرخد دارای دو محور چرخش و دو بخش چرخنده است. این محورها به یک بخش مرکز متصل هستند که نامتقارن است. اتم کربن در مرکز این بخش نامتقارن قرار گرفته است.»
نتایج این پروژه برای محققان بسیار جالب توجه است به طوری که می‌توان از آن برای ساخت ادوات حمل کننده ذرات در مقیاس نانو استفاده کرد. محققان این پروژه در حال کار روی ساخت نانوحاملی براساس این موتور مولکولی هستند. @nanotech1

ساخت مخزن گاز خودرو از مواد چارچوب آلی فلزی
@nanotech1

محققان با استفاده از چارچوب‌های آلی فلزی موفق به ساخت مخزنی برای ذخیره‌سازی گاز شدند. این مخازن را می‌تواند در خودروهای گازی مورد استفاده قرار داد. ظرفیت این مخازن بیشتر از نمونه‌های رایج بوده و میزان سرد و گرم شدن آن در حین کار بسیار کمتر از همتایان خود است.
در مسیر ساخت خودروهایی با سوخت‌های پاک، استفاده از گاز طبیعی به عنوان یک گزینه جدی مطرح است. در این میان، متان به عنوان ماده‌ای ارزان، پاک و فراوان می‌تواند مزیت‌های زیادی نسبت به بنزین داشته باشد اما دانسیته انرژی تولید شده توسط متان در دمای محیط بسیار کم بوده و چالش‌هایی در مسیر ذخیره‌سازی انرژی تولید شده توسط این سیستم وجود دارد.
اخیرا محققان آزمایشگاه ملی لورنس در برکلی موفق به ارائه نوع جدیدی از چارچوب‌های آلی فلزی شدند که ساختاری بلوری شبیه به اسفنج دارد. این ساختار دارای مساحت محیطی درونی بسیار زیادی بوده و قادر به جذب مولکول‌های گاز است. این ساختار اسفنجی دارای پتانسیل بالایی در جذب گاز طبیعی است و می‌تواند مقادیر بالایی از این نوع گازها را نگه دارد.
جفری لانگ از محققان این پروژه می‌گوید: « چارچوب‌های آلی فلزی که ما ساخته‌ایم می‌تواند ظرفیت مخازن گاز را در خودروها افزایش دهد و موجب کاهش اثرات گرمایی ایجاد شده هنگام پرکردن مخزن شود. همچنین سرد شدن مخزن هنگام کاهش سطح گاز در مخزن نیز به حداقل می‌رسد. این که گرم شدن مخزن هنگام سوخت گیری و سرد شدن آن هنگام مصرف سوخت تقلیل یابد موجب افزایش دامنه استفاده از این مخازن شود به طوری که بتوان آنها را در جاهایی که پیش از این به دلیل مسائل ایمنی استفاده نمی‌شد، به کار گرفت.»
کلید موفقیت این پروژه، سایت جذب و واجذب متان در این چارچوب‌های آلی فلزی است. لانگ می‌افزاید: « بیشتر مواد متخلخل با استفاده از ایزوترم لانگمر فرآیند جذب را انجام می‌دهند در این ساختار جدید، مکانیسم فرایند جذب و واجذب متفاوت بوده در نتیجه هنگام مصرف، گاز بیشتری از مخزن خارج می‌شود. همچنین به دلیل تغییر ساختار بلوری این چارچوب‌های آلی فلزی، مقدار گرمای تولید شده هنگام پرکردن مخزن به شدت کاهش می‌یابد.»
محققان عملکرد این چارچوب آلی فلزی را در ذخیره‌سازی گاز مورد ارزیابی قرار دادند و سپس با ابزارهای تعیین مشخصات نتایج کار را مورد بررسی قرار دادند. نتایج نشان داد این ماده می‌تواند در ساخت مخازن گاز مورد استفاده قرار گیرد. @nanotech1

نانو بتن‌های سبک، محصولی ایرانی جهت افزایش مقاومت ساختمان در برابر زلزله. @nanotech1

نانو بتن‌های سبک، محصولی ایرانی جهت افزایش مقاومت ساختمان در برابر زلزله
@nanotech1
شرکت مهندسی طرح وندیداد، با به کارگیری نانوذرات در ساخت بتن‌های سبک موفق به تولید صنعتی محصولی با وزن مخصوص بسیار سبک‌تر و مقاوم‌تر از بتن‌های معمول در بازار شده است. استفاده از این محصول می‌تواند باعث افزایش مقاومت سازه‌های ساختمانی در برابر زلزله و آسیب‌های ناشی از آن گردد.
مقاوم سازی بناها در برابر زلزله به روش‌های مختلفی صورت می‌گیرد و کاهش وزن سازه‌ی ساختمانی یکی از راهکارهای مناسب در این زمینه به شمار می‌رود. با توجه به اینکه بتن بخش عمده‌ای از بار مرده‌ی ساختمان را دربر دارد، لذا استفاده از بتن‌های سبک سازه‌ای و مهندسی شده، راهکار مناسبی برای دستیابی به کاهش وزن بنا و مقاوم سازی آن در برابر آسیب‌های ناشی از زلزله خواهد بود.
به گفته‌ی مهندس بهمن حاجی سامی، رییس هیأت مدیره‌ی شرکت مهندسی طرح وندیداد، این شرکت با به کارگیری نانوذرات سیلیس، اقدام به تولید بتن‌های فوق سبک با خواص بهبود یافته نموده است.
مهندس حاجی سامی در ادامه برخی از مزایا و ویژگی‌های این محصول را عنوان کرد و افزود: «استفاده از این محصول می‌تواند وزن سازه را تا یک تن به ازای هر متر مکعب بتن ریزی نسبت به بتن‌های معمولی، کاهش دهد. این بدان معنی است که به ازای هر متر مربع، وزن سازه بین 110 تا 140 کیلو گرم کاهش می‌یابد. به این ترتیب برای یک سازه با زیربنای 1000 متر مربع، وزن سازه بین 110 تا 140 تن سبک‌تر خواهد شد. از آنجا که نیروی ناشی از زلزله، ارتباط مستقیم با وزن ساختمان دارد، لذا با کاهش چشم‌گیر آن، مقاومت بنا به هنگام وقوع زلزله افزایش می‌یابد. این مزیت علاوه بر افزایش ایمنی ساختمان‌ها، منجر به افزایش سرعت ساخت بنا نیز می‌شود. علاوه بر این با به کارگیری بتن‌های سبک و کاهش وزن ساختمان، میزان استفاده از آهن آلات و آرماتورها کاهش می‌یابد. این ویژگی نیز کاهش هزینه‌‌ی مصالح مصرفی را در پی دارد که استفاده از این محصول را مقرون به صرفه‌تر می‌نماید.»
این محصول موفق به کسب تأییدیه نانو مقیاس از ستاد توسعه‌ی فناوری نانو شده و همچنین اختراعی از آن با شماره‌ی 008653 و تحت عنوان «تولید بتن سبک با مقاومت زیاد با استفاده از فناوری نانو» ثبت شده است.
به گفته‌ی رییس هیأت مدیره‌ی شرکت مهندسی طرح وندیداد، این شرکت محصولات تولیدی خود را به دو صورت، خشک و بسته‌بندی شده و نیز بتن تر عرضه ‌می‌کند.
وی در توضیح اثرگذاری نانوذرات بر ویژگی نهایی این محصول عنوان کرد: «عمل گیرش بتن ناشی از تشکیل کریستال‌هایی است که از ترکیب آب و سیمان بوجود می‌آید. در تولید بتن‌های سبک‌ سازه‌ای برای کاهش وزن مخصوص بتن، از سنگدانه‌های سبک و مقاوم استفاده می‌شود، اما این سنگدانه‌ها نسبت به ملات بتن از مقاومت کمتری برخوردار هستند. به همین دلیل در بتن‌های سبک سازه‌ای بر خلاف بتن‌های عادی مشکل شکست و ایجاد ترک از سنگدانه آغاز می‌شود. این در حالی است که در محصول تولیدی شرکت وندیداد، با به کارگیری نانوذرات سیلیکا، تشکیل بلورها به جای سطح سنگدانه از خلل و فرج داخلی آن آغاز شده و یک لایه‌ی کریستالی بر روی سنگدانه ایجاد می‌شود. این مسأله در نهایت منجر به افزایش چشمگیر مقاومت فشاری بتن می‌گردد.»
مهندس حاجی سامی در پایان در خصوص صادرات این محصول توضیح داد: «در حال حاضر به منظور توسعه‌ی تولید و عرضه‌ی محصول خود مشغول انجام رایزنی‌هایی با توزیع کنندگانی از کشور‌های هند و اندونزی هستیم، ولی هنوز به مرحله‌ی نهایی نرسیده‌ایم.» @nanotech1

ساخت موتورهای چرخان مبتنی بر DNA. @nanotech1

ساخت موتورهای چرخان مبتنی بر DNA
@nanotech1

سایت NBIC-پژوهشگران موتور مبتنی بر DNA ایجاد کرده‌اند که به‌جای راه‌رفتن می‌چرخد و سرعت آن هزاران برابر بیشتر از موتورهای متعارف می‌باشد. این ماشین‌ها می‌توانند در دارورسانی یا حسگرهای تشخیص بیماری و آلاینده‌ها استفاده شوند.
به گزارش سایت فناوری های همگرا (NBIC) یکی از محققان دانشگاه پردو( Purdue) در پروژه اخیر خود یک موتور مبتنی بر DNA ایجاد کرده است که به‌جای راه‌فتن، می‌چرخد و هزار بار سریع‌تر از موتورهای مبتنی بر DNA متعارف است. آندریو ماگلر استادیار فیزیک در بخش فیزیک و نجوم دانشگاه پردو، بینشی نسبت به چارچوب نظری فیزیک مرتبط با موتورها ارائه کرده است و مدل‌های رایانه‌ای و شبیه‌سازی‌هایی را ایجاد کرده است که در تحقیقات استفاده می‌شود.
موتورهای DNA توانایی تبدیل‌شدن به نانوماشین‌هایی را که به آسانی قابل برنامه‌ریزی هستند، دارا می‌باشند. بر اساس گفته‌های ماگلر این ماشین‌ها می‌توانند در دارورسانی یا حسگرهای تشخیص نشانگرهای بیماری یا آلاینده‌ها استفاده شوند، ولی در ابتدا باید سرعت و دقت این ماشین‌ها بهبود یابد.
مقاله‌ای که حاوی جزئیات این پژوهش می‌باشد و توسط خالد سالایتا هدایت شده است، در مجله Nature Nanotechnology منتشر خواهد شد.
موتور ساخته‌شده توسط این تیم در مرکز خود یک مهره پلاستیکی ریز دارد که توسط هزاران رشته DNA دارای برآمدگی پوشانده شده است و به آن اجازه می‌دهد تا به محض اتصال DNA به سطح RNA مکمل بچرخد. توان این موتور توسط آنزیمی تامین می‌شود که RNA را پس از این‌که موتور DNA بچرخد و به آن بچسبد، خرد می‌کند. بر اساس اظهارات ماگلر این کار از حرکت به عقب موتور چرخان یا تکرار گام‌ها در یک مسیر جلوگیری می‌کند. این همان مشکلی است که باعث کندی موتورهای DNA متعارف شده است.
این موتورها روش ساده‌ای برای بررسی جهش‌های DNA فراهم می‌کند. در واقع تغییر سرعت DNA نمودی از جهش DNA است که توسط یک دوربین با لنز تقویت‌شده تشخیص داده می‌شود. سالایتا در مورد ویژگی‌های این روش این‌گونه توضیح می‌دهد:« کار ما یک روش تشخیصی بر پایه فناوری سطح پایین و کم‌هزینه در ترکیب با منابع محدود ارائه می‌دهد.»
ماگلر در رابطه با نحوه کارکرد موتور می‌گوید:« موتورها به صورت منحنی‌وار به اطراف می‌چرخند، ولی در کل مسیر خودشان را قطع نمی‌کنند، چرا که RNA قبلا در آنجا بریده شده است. در ابتدا و در مقیاس‌های زمانی و طولی کوتاه، رفتار موتورها معادل یک راه‌رفتن کاملا تصادفی می‌باشد، ولی در یک مقیاس طولی و زمانی بلندتر، رفتار موتورها مشابه راه‌رفتن تصادفی خودبازدارنده خواهد بود. این برای من به عنوان یک فیزیکدان نظری بسیار هیجان‌انگیز بود، چرا که بر اساس دانسته‌های ما این نخستین سیستم آزمایشگاهی نانومقیاس است که واقعا به صورت تصادفی خودبازدارنده عمل می‌کند. این سیستم آزمایش‌های شدید احتمالات مسیر و آمارهای مرتبط را ممکن می‌سازد، چیزی که اخیرا تنها به صورت نظری بر روی آن کار شده است.»
این مطالعه توسط موسسه ملی سلامت و بنیاد ملی علوم حمایت مالی شده است. @nanotech1

بهبود ویژگی‌ها و کیفیت روغن‌های خوراکی به کمک نانوکپسول‌های حاوی ترکیبات آنتی اکسیدان طبیعی. @nanotech1

گرگان: بهبود ویژگی‌ها و کیفیت روغن‌های خوراکی به کمک نانوکپسول‌های حاوی ترکیبات آنتی اکسیدان طبیعی
@nanotech1

محققان دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان در یک پژوهش آزمایشگاهی، موفق به جایگزینی افزودنی‌های آنتی اکسیدان مصنوعی مضر با ترکیبات طبیعی استخراج شده از عصاره‌ی برگ درخت زیتون در روغن‌های خوراکی شدند. در این روش، به دلیل قرارگیری عصاره‌ی برگ درخت زیتون درون نانوکپسول‌های طراحی شده، میزان اثربخشی این ترکیبات آنتی اکسیدان افزایش یافته و در نتیجه کیفیت روغن خوراکی بهبود یافته است.
اکسایش، عامل اصلی فساد چربی‌ها و روغن‌ها محسوب می‌شود. به همین دلیل، عموماً ترکیبات آنتی‌اکسیدان برای جلوگیری از بدطعمی و فساد ناشی از اکسایش به این محصولات اضافه می‌شوند که البته برخی از آن‌ها برای سلامتی مضرند. از این رو، اخیراً توجه‌ها به سوی کاربرد آنتی‌اکسیدان‌های طبیعی و بی‌ضرر از جمله ترکیبات حاصل از عصاره‌ی هسته‌ی انگور، بلوط، رزماری، چای سبز و برگ درخت زیتون جلب شده است.
دکتر سید مهدی جعفری، در توضیح اهداف دنبال شده در طرح بیان کرد: «ترکیبات فنولی یکی از مهم‌ترین آنتی اکسیدان‌های طبیعی هستند که موجب نگهداری غذاهای فراوری شده در برابر اکسایش می‌شوند. برگ درخت زیتون به عنوان یک منبع غنی از ترکیبات فنولی است؛ با این حال ترکیبات فنولی استخراج شده از آن هنگام قرارگیری در معرض نور و اکسیژن، خواص خود را از دست می‌دهد. نانوریزپوشانی یا همان قرارگیری مواد در نانوکپسول‌ها، یکی از بهترین روش‌های نوین حفظ ترکیبات حساس و زیست فعال غذایی است. از این رو هدف کلی این پژوهش، ارزیابی نانوریزپوشانی عصاره‌ی برگ درخت زیتون و کاربرد آن در روغن سویا است. برای این منظور از نانوامولسیون‌های دوگانه به عنوان نانوکپسول استفاده شده است.»
وی در ادامه افزود: «طبق نتایج آزمایش‌های انجام شده، این آنتی‌اکسیدان طبیعی می‌تواند جایگزین بسیار مناسبی برای آنتی‌اکسیدان‌های متداول سنتزی باشد که با استفاده از روش نانوریزپوشانی، خواص آن نیز بهتر حفظ خواهد شد. از دیگر مزایای نانوریزپوشانی می‌توان به افزایش ماندگاری مواد غذایی، رهایش کنترل شده، بالارفتن راندمان تولید، کاهش ضایعات و همچنین ایجاد ارزش افزوده در صنایع غذایی و تولید محصولات فراسودمند در کنار امکان نوآوری و تنوع در تولید محصولات غذایی اشاره کرد.»
به گفته‌ی این پژوهشگر، کاربردهای دیگر نانوکپسول‌های حاوی ترکیبات طبیعی در صنایع غذایی را می‌توان در تولید محصولات غذایی کم‌‌کالری و کم چرب، پوشاندن طعم‌ها و بهبود ویژگی‌های حسی غذاها برشمرد. از طرفی به کمک روش نانوریزپوشانی، نانوکپسول محتویات خود را، با سرعتی کنترل شده و در یک زمان مشخص و با ایجاد یک تحریک خاص آزاد می‌کند.
از نتایج این طرح می‌توان افزون بر صنایع غذایی در صنایع داروسازی، و نیز تولید لوازم بهداشتی-آرایشی بهره برد. درحال حاضر نیز، مراحل نیمه صنعتی تولید این محصول در مرکز رشد دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان درحال اجراست.
جعفری مراحل انجام این پژوهش را بدین صورت عنوان کرد: «در ابتدا برگ درخت زیتون تهیه و آماده‌سازی شد و ترکیبات فنولی موجود در آن استخراج گردید. سپس نانوریزپوشانی از طریق تولید انواع نانوامولسیون‌ها صورت گرفت. پس از بررسی ویژگی‌های کیفی نانوکپسول‌ها، این ترکیبات در نهایت به روغن خوراکی افزوده شده و ویژگی‌های آنتی‌اکسیدانی و کیفی روغن مطالعه شد.»
این تحقیقات حاصل همکاری دکتر سید مهدی جعفری- دانشیار دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، عادله محمدی و افشین فریدی-کارشناس ارشد مهندسی مواد و طراحی صنایع غذایی این دانشگاه است. نتایج این کار در مجله‌ی Food Chemistry (جلد 190، سال 2016، صفحات 513 تا 519) منتشر شده است. @nanotech1

ساخت نانوکاتالیستی برای بهبود عملکرد پیل‌های سوختی پلیمری. @nanotech1

ساخت نانوکاتالیستی برای بهبود عملکرد پیل‌های سوختی پلیمری
@nanotech1

یک تیم تحقیقات ژاپنی از چند دانشگاه مختلف موفق به ساخت نانوکاتالیست با کارایی بالا برای پیل‌های سوختی شدند. این کاتالیست دارای ساختار پیچیده‌ای بوده به طوری که با لایه‌نشانی انتخابی نانوجزایر اکسید قلع روی سطح بستر پلاتین کبالت قرار داده شده‌است.
محققان ژاپنی نشان دادند لایه‌نشانی انتخابی نانوذرات آلیاژی اکسید قلع روی پلاتین منجر به تولید کاتالیست موثری برای الکترولیت‌های پیل‌های سوختی می‌شود. نتایج این پژوهش در قالب مقاله‌ای با عنوان Surface-Regulated Nano-SnO2/Pt3Co/C Cathode Catalysts for Polymer Electrolyte Fuel Cells Fabricated by a Selective Electrochemical Sn Deposition Method منتشر شده‌است.
پیل‌های سوختی الکترولیت پلیمری (PEFC) جایگزین مناسبی برای سوخت‌های فسیلی هستند. اخیرا محققان دانشگاه توکوشیما با همکاری چند دانشگاه و موسسه تحقیقاتی مختلف اقدام به سنتز نوعی نانوذرات کبالت پالادیم روی بستر کربنی کردند که این بستر خود حاوی نانوذرات اکسید قلع است. این ساختار جدید بهتر از تمام مواد پیشین در پیل‌های سوختی کار می‌کند.
تحقیقات پیرامون پیل‌های سوختی روی آلیاژهای پلاتین و اکسید فلزات واسطه متمرکز است. محققان به دنبال افزایش دوام و عملکرد کاتالیستی پلاتین روی کربن هستند. پیش از این جزایر اکسید قلع روی آلیاژ قلع پلاتین رشد داده شده بود. البته رشد این جزایر روی ترکیبات دیگر با دشواری‌هایی روبرو بوده است.
اخیرا این گروه تحقیقاتی موفق به رشد جزایر اکسید قلع روی نانوذرات کبالت پلاتین و کربن شدند که این کار با استفاده از لایه‌نشانی انتخابی الکتروشیمیایی فلز قلع انجام شد که بعد از لایه‌نشانی فرآیند اکسید شدن این ماده نیز انجام گردید.
افزودن نانوجزایر اکسید قلع موجب دو برابر شدن عملکرد کاتالیستی کاتالیست Pt3Co/C می‌شود. این کاتالیست جدید بعد از 5000 بار شارژ/دشارژ هنوز آسیب ندیده و فعالیت خود را ادامه می‌دهد.
در این کاتالیست، ساختار نانوذرات کبالت پلاتین به‌صورت هسته‌ای بوده که با یک لایه پلاتین پوشیده شده‌است. چسبیدن اکسید فلز انتقاالی روی کربن موجب محدود شدن هدایت الکتریکی در کربن می‌شود. بنابراین، تقویت انتخابی این ساختار با اکسید قلع می‌تواند مزایای زیادی برای این کاتالیست به همراه داشته باشد.
محققان این پروژه اختلاف پتانسیل مورد نیاز برای واکنش انجام شده در این پیل سوختی را اندازه‌گیری کردند. مشاهدات آنها نشان داد که وجود نانوجزایر موجود در نانوذرات کبالت پلاتین موجب بهبود ساختار الکترونیکی کاتالیست می‌شود. @nanotech1