فرقه شیرازی اساسا معتقده عزاداری امام حسین می‌تونه تفریط داشته باشه، اما هرگز افراط نداره! یعنی شما هربلایی سر خودت بیاری وسط مراسم عزا، افراط حساب نمیشه، چون طبیعیه که آدم وسط عزای امام حسین هربلایی سر خودش بیاره. از همین یک دیدگاه هم میشه متوجه شد که این‌ها زیاد برای عقل احترام قائل نیستند. و اگه بقیه دیدگاه‌ها رو هم بش اضافه کنید متوجه میشید که اگه این‌ها قدرت لازم رو داشتند ایران رو به یک پاکستان شیعی تبدیل می‌کردند. اما حقوق حتی عقل‌ستیزترین اقلیت‌ها هم باید رعایت بشه، و اتفاقا در یک فضای آزاده که میشه این تفکرات رو به حاشیه کشوند. در فضای سرکوب، هر جبهه‌ای میتونه قربانی بشه و بعد پشت مظلومیتش سنگر بگیره. در فضای سرکوب حتی اگه صرفا بخوای روی رد نظریاتشون هم تمرکز کنی، هم‌دست سرکوبگر به نظر میرسی. در گذشته، اگه هم مشکلی پیش اومد، با مذاکره یا توافقات خودمانی قابل حل بود، یا می‌شد ابعادش رو کنترل کرد. اما الان ارتباط حاکمیت با مردم، که شامل همه این اقلیت‌های مختلف میشه، به چنان بن‌بستی رسیده که حتی آخوندهای ریش سفید هم نمی‌تونن باهم به توافق برسند، چون یک‌طرف هیچ حق موجودیتی برای طرف‌های مقابل قائل نیست. پس طرف‌های مقابل مجبورن موجودیت‌شون رو یه جوری ثابت کنند. مطمئنا اونی که رفته تو سفارت جمهوری‌اسلامی و پرچم رو پایین کشیده انقدر احمق نیست که فکر کنه واکنش نظام اینه که «ترسیدم.. فردا آقازاده‌تون رو آزاد می‌کنیم». بلکه این کارو می‌کنه تا توجه مردم عادی جلب بشه و چیزی که مردم بش توجه کنند، موجودیت داره. آمار سرچ کلمات «درویش» و «شیرازی» در جستجوگر گوگل در روزهای اخیر یک جهش تیز رو نشون میده. این یعنی خیلی‌ها که اصلا نمی‌دونستند درویش‌ یعنی چی و این‌ها چه کسانی هستند، با حوادث پیش اومده سرچ کردند تا ببیند اصل موضوع چیه و حرف حساب این‌ها چیه. و حرف حساب همه این‌ها هم مشترکه: نظام حقوق مسلم ما رو هم زیر پا میذاره و اجازه نفس کشیدن نمیده.
شاید حاکمیت ایران، تنها نظام توتالیتر دنیا در دوران معاصر باشه که با وجود قدرت مطلق سخت‌افزاری، جنگ رسانه‌ای رو حتی در داخل کشور به کلی باخته‌. بعد از چهل سال زندگی زیر سایه هیولا، هر کس از پناهگاه بیرون اومده و به روش خودش سعی می‌کنه بش شبیخون بزنه. نمیشه گفت در نهایت چه اتفاقی میفته، اما میشه گفت در دوران جالبی بسر می‌بریم. خیلی جالب‌تر از همه دوران‌های جالب تاریخ این سرزمین.

تحت فشار روانی قرار دادن سرباز جزیی از دوره آموزشه (که بعضی‌وقت‌ها سوژه خنده و خاطره هم میشه)، اما نگاه کنید در آمریکا چطور ازین فشار برای بالابردن اعتماد به نفس سرباز استفاده می‌کنند و چطور چندنفری میریزن سرش اما هیچ‌کدوم کوچکترین تماسی با بدنش ندارن.

📥Taken By @SaveGram_Bot

وزیر ارتباطات: «با معرفی اینترنت ثابت غیر حجمی باعث شدیم تا پیک مصرف از ساعت 1بامداد به 11:30 شب برسد و جوانان با خستگی صبحگاهی به سر کار نروند.»

یعنی چون پیک مصرف جابجا شده زمان خوابیدن ملت هم جابجا شده؟ پیک بعد از نیمه‌شب بود چون دانلود ارزونتر در می‌اومد. برای چت که فرقی نداشت. فکر می‌کنه هرکی در حال دانلوده، در تمام طول دانلود زل زده به مانیتور! اگه در مورد بقیه مسائل مملکت هم همینطوری میبرن و میدوزن وای به حال‌مون.

ازین دعواها در جوامع متمدن هم بوده.. یه عده‌شون می‌گفتن قانون هرچی که هست، دقیقا همونجوری که هست و همونجوری که نوشته شده باید اجرا شه. که بش میگن فرمالیسم. یه عده‌شون میگفتن قانونی که نشه با انعطاف اجراش کرد همه عواطف‌مون رو له می‌کنه! تو آمریکا، که سرزمین رک‌گوییه، فرمالیست‌ها می‌گفتن قانونی که از ۲۰ مارس اجازه واردات یه دستگاه دیالیز جدید رو میده، یعنی فقط از ۲۰ مارس میشه واردش کرد، نه اول مارس، و این ممکنه باعث بشه یه بدبختی بین اول تا بیستم مارس این دستگاه رو لازم داشته باشه و چون تو این مدت نمی‌تونه ازش استفاده کنه یه بلایی سرش بیاد و ما قلبمون به درد میاد، ولی گور پدر قلبمون، اگه قرار بود به قلبمون گوش بدیم الان آمریکا رو هرج و مرج گرفته بود. هرچی که الان داریم و به هرجایی که رسیدیم برای این بود که قانون بعضی وقت‌ها کفرمون رو هم در میاورد اما پاش وایسادیم. تا زمانی که به شکل قانونی، تغییرش دادیم.
حالا اگه تو مملکت ما هم موضوع دقیقا همونی بود که اونجا برقرار بود، یه فحشی به روزگار می‌دادیم و می‌گفتیم باشه، ازین دروازه‌های دردآور عبور می‌کنیم و آخرش به تمدن می‌رسیم. اما اینجا داستان دیگه‌‌ای در جریانه. قانون داره به طور سیستماتیک دور زده میشه و سیتماتیک بودنش خیلی مهمه. و این دور زدن فقط یک سلسله اتفاق رندوم غیرقابل‌پیش‌بینی نیست. یک روال اجتماعیه. تا حدی که شما با ضریب خطای خیلی قابل قبولی می‌تونی به یک قانون‌شکنی خاص نگاه کنی و حدس بزنی اون قانون‌شکن خاص دچار مشکل خواهد شد یا نخواهد شد. اینجا دیگه فرمالیسم معنی نداره، چون خود فرم لوث شده‌. مثل اینه که تو یه مهمونی خانوادگی، خانواده‌های حاضر در مجلس با هم دعوا کنند و کار به فحاشی بکشه و خون جلو چشمشون رو بگیره، بعد یکی اون وسط به یه بچه بگه دارن میرن، بدو برو کفشارو جفت کن!». اونایی که بی‌معنی بودن این فرمالیسم رو تشخیص نمیدن، در قوای ذهنی ضعیفند.

https://news.1rj.ru/str/twitter_farsi/61135

پروپاگاندیست‌های برجام با آمادگی کره‌شمالی برای مذاکره و تعلیق تمام فعالیت‌های هسته‌ای دچار «ناهماهنگی شناختی» شدن. یهو متوجه شدند که ای بابا، میشده کلاهک هسته‌ای هم انبار کرد و بعد نشست پای میز مذاکره. نیازی به ظریف‌کاری امیرکبیر زمان نبوده! جبهه ارزشی هم متوجه شده که ای بابا، میشده با خود بمب هسته‌ای امتیاز گرفت، نه با نرمش قهرمانانه! یکی از تیپیکال‌ترین واکنش‌ها در بحران ناهماهنگی شناختی هم انکار واقیعاته. برای همینه مثل خاله‌زنک‌هایی که از حرص یا از حسادت ازدواج یک زوج جوان رو نافرجام پیش‌بینی می‌کنند، در گوشمون هی میگن بعیده این مذاکرات کره‌شمالی به نتیجه برسه! و درست مثل همون خاله‌زنک‌ها که انتظار دارن به تجربه ادعایی‌شون اعتماد کنیم، انتظار دارن باور کنیم که چیزی از پشت صحنه‌ها می‌دونند.
می‌دونید حماسی‌ترین سکانس سال ۲۰۱۸ چی می‌تونه باشه؟ اینکه گشایش بانکی برای کره‌شمالی از چیزی که قولش رو به جمهوری‌اسلامی دادن سریع‌تر انجام بشه.

https://twitter.com/Shahr2ad/status/971965966526513159?s=19

مگه چهل ساله دختران هفت‌ساله با حجاب کامل به مدرسه فرستاده نمیشن که حالا بازجویی دختران رقصنده هشت ساله تعجب و حیرت مردم رو سبب شده؟ من که خرق عادتی نمی‌بینم. مثل اینه که یه نفر هر روز بیان ضبط ماشینشو بدزدن و عین خیالش نباشه، بعد یه روز بیان لاستیکش هم بدزدن و شروع کنه به داد و هوار که زندگیم رفت! فقط به این خاطر که به دزدیده شدن ضبطش عادت کرده، اما جای خالی لاستیک براش تازگی داره! اگه قراره از ستم علیه کودکان و به اسم مذهب، شاکی باشیم، باید ازون ستمی که سیستماتیکه و ابعاد ملی داره شاکی باشیم، نه یه مورد خاص و چندنفره که چند روز دیگه به آرشیو اخبار عجیب ایران فرستاده میشه.

وقتی آدم شهوت ترک‌ها برای احیای امپراطوری و قلع و قمع کردها رو می‌بینه تازه می‌فهمه چرا لورنس عربستان و بقیه انگلیسی‌های مقیم منطقه عرب‌ها رو شیر کردند تا از زیر سلطه عثمانی بیرون بیان، و حتی خیلی قبل‌تر، چرا پادشاهان صفویه انقدر ستیز داشتن باشون که از سر لجبازی حتی مذهب مردم هم تغییر دادند تا تنها نقطه پیونددهنده باقی‌موند‌مون که اخوت اسلامی بود رو هم از دست بدیم و برای همیشه راهمون جدا بشه. جامعه‌ای که هنوز در گذشته گیر کرده این خوبی رو داره که میشه باش تاریخ رو فهمید.
اما چرا گیر کرده؟ شاید چون گذشته‌ش رو مثل طنابی می‌بینه که میشه ازش گرفت و از غرق‌شدن نجات پیدا کرد. ترس، که باید آدمو محتاط کنه، میتونه آدمو جری هم بکنه. اگه شرق ترکیه رو جدا کنید، از لحاظ حضور کردها فرق زیادی با وضعیت اسراییل و فلسطین نداره. یعنی اقلیتی که انقدر زیاده که اگه قرار نبود سرکوب بشه، کل اکثریت رو به چالش می‌کشید. اگه سمت غرب رو جدا کنید، با جزیره‌ای مواجهید که روز به روز شکافش با بقیه کشور بیشتر میشه. ترس ازین سوال که «اصلا کشور ما چیست؟» باعث شده تا جواب «ما همان پدران‌مان هستیم» منهای مستعمراتی که داشتند رو برای خودشون درست کنند. توسعه اقتصادی البته تا حد زیادی میتونه فروپاشی هویتی رو زیر فرش نگه داره، مخصوصا وقتی حمایت ابرقدرت‌ها هم کنارش باشه. اما مشکل رو بالاخره باید یه روز حل کرد. و با تانک نمیشه حلش کرد.

آقای روحانی میگه اگه قراره کسی سخنگوی مردم باشه، ایشون شایستگی بیشتری داره تا بقیه مقامات نظام. خب البته در داخل چارچوب نظام، حرف بیربطی نیست، کسی به علم‌الهدی رأی نداده. به هیچ‌کدوم از سرداران سپاه هم کسی رأی نداده. ولی باید از آقای روحانی پرسید مگه شما رأی داوطلبانه مردم رو دارید که بتونید سخنگوی مردم باشید؟ هر کدوم از مقاماتی که بدون رأی حسابشون می‌کنید، می‌تونن تو خیمه‌شب‌بازی‌ای که شما توش برنده شدید برنده بشن، فقط کافیه طرف مقابلش گزینه بدتری باشه، و در نظام مقدستون پره از این گزینه‌های بدتر. در انتخاباتی که آزاد نیست، هیچ‌کس برنده نیست، و هیچ‌کس منتخب واقعی مردم نیست.

گرفتار شدیم از دست علمای اسلام. آیت‌الله جوادی آملی فرموده اگر امر به معروف و نهی از منکر کنیم «قطعا» بی‌حجابی از بین خواهد رفت!
قطعا؟ این قطعیت از کجا اومده؟ احتمالا از منبع تخیلات ایشونه، چون مبنای عقلی که نداره، چون امکان نداره جامعه رو یک‌شکل کرد. کمونیست‌های خیلی خرزورتر از جمهوری‌اسلامی در قرن بیستم نتونستند، در قرن بیست و یکم که جزء محالاته. اونم در دنیایی که نمیشه مردم رو «ندیده» نگه داشت، و سبک اسلام سنتی، در فضایی که میشه بقیه لایف‌استایل‌ها رو «دید»، یک بازنده‌ست. مبنای روانشناختی هم نداره. چون امکان نداره پند و نصیحتی از طرف شنونده پذیرفته بشه اگه اعتماد و برابری وجود نداشته باشه، و اعتماد و برابری وجود نخواهد داشت تا وقتی شما اسلحه دارید و طرف مقابل غیرمسلحه. حالا میخواد سلاح فیزیکی باشه، یا سلاح قانونی، یا هر چیز دیگه‌ای که تهدیدکننده و تحدیدکننده‌ست. موقعیت شما با موقعیت فرد بی‌حجاب برابر نیست، پس هرچی بگید بی‌فایده‌ست. مبنای دینی هم نداره، چون در خود قرآن اومده که قرار نیست همه هدایت بشن، و تازه اینو به پیامبر گفته، نه هر ننه‌قمری که فکر می‌کنه میدونه راه هدایت از کدوم طرفه، و نه در روش نصیحت شبیه پیامبره، و نه در دلسوزی. یعنی حتی اگه همه شما اندازه پیامبر علم داشتید، و اندازه پیامبر بلد بودید، و اندازه پیامبر دلسوز بودید، باز همه محجبه نمیشدند!

ایشون همچنین اضافه کرده که نیمی از مسئولیت امر به معروف و نهی از منکر به عهده حکومته. بله اگه حکومت به چاپ بنر و استند و تراکت اکتفا کنه، که تازه همونشم درست انجام نمیده، چون بلد نیستند و بلد نیستید، اسمش نهی از منکره. ولی اگه با مشت و لگد فرد بی‌حجاب رو بندازه تو ماشین و ببره، اسمش نهی نیست، اسمش منعه. و منع از منکر هیچ ربطی به نهی از منکر نداره‌. خدا بهتر از شما به عربی تسلط داره و اگه منظورش منع بود، به جاش نمی‌گفت نهی!

طی یک طرح ملی کشاورزی در چین (که به دلایل تاریخی و فرهنگی مزارع ابعاد کوچکی دارند و بازدهی‌شون پایینه و باید تغییر رویه بدن و گرنه از گرسنگی خواهند مرد)، مقدار برداشت ۱۰ درصد افزایش پیدا کرده و همزمان ۱۵ درصد مصرف کود کاهش پیدا کرده، که در مجموع بالای ۱۲ میلیارد دلار صرفه‌جویی به دست اومده! تو این طرح هزار دانشمند و دانشجوی رشته کشاورزی شرکت داشتند، بهمراه ۶۵ هزار مامور و ۱۳۰ هزار پرسنل اداری، که ۲۱ میلیون مزرعه رو در بیش از ۴۰۰ حوزه در کل چین پوشش داده! یه همکاری عظیم دانشگاهی-حاکمیتی-مردمی که حتی ما تصور انجامش رو هم نداریم.
درسته که حکومت کمونیسته، درسته که آزادی نیست، درسته که همه‌چی رو فیلتر می‌کنه.. اما لاقل یک حکومت باعرضه‌ست. برخلاف ایران، مبنای همه برنامه‌ها و هدف‌گذاری‌ها وپروژه‌ها، غارت نیست.

- این همه آدم در اطراف هلی‌کوپتر چیکار می‌کنند؟
- سه نفر مامور هلال احمر بیکارن و افسر ناجا گوشه کیسه رو باید بگیره؟
- تو انتقال هم مثل تشییع ثواب داره هرکس یه گوشه رو بگیره چند قدم جلو ببره؟
- چرا انقدر عجله دارن؟ اونی که تو کیسه‌ست مرحوم شده قبلا.
- امیدوارم عکاس زیر دست و پا نمونده باشه.

https://news.1rj.ru/str/khabaronline_ir/153849

اون موقع که روحانی داشت دولت تشکیل میداد تقریبا همه ما، اعم از انگشت بنفش تا تحریمی تا حتی ارزشی، بدترین و تحمیلی‌ترین وزیرش رو همین آقایی حساب می‌کردیم که الان وزیر کشوره. اما الان، همین آقا حداقل در طرز حرف‌ زدن و طرز موضع‌گیری از کل کابینه چند کیلومتر جلوتره. در هرج و مرج سیاسی ایران، هر کسی ممکنه بالاتر یا پایین‌تر ازونی که به نظر می‌اومده ظاهر بشه.‌ و به گمانم یه علتش اینه که انتشار محتوای سیاست در ایران سخنرانی‌محوره، نه مصاحبه‌محور. کیفیت شخصیت‌های سیاسی رو باید در چالش‌هایی که خبرنگار در مقابلش قرار میده شناخت، نه با چیزهایی که پشت تریبون فریاد میزنه. و اینجا خبری ازون چالش‌ها نیست. و هر تصوری که از هر مهره سیاسی داری، چه منفی و چه مثبت، ممکنه پر از خطا باشه.

سرنوشت کسانی مثل مینا باشاران کار مشاوران روانشناسی رو سخت می‌کنه. اون‌ها برای مراجعه‌کنندگانشون قصه‌های قشنگی تعریف می‌کنند از آدم‌های غرق در فلاکتی که بعد از تحمل سختی‌ها در نهایت خیلی هندی‌طور به موفقیت رسیدند و در آرامش زندگی کردند. قصه باشاران‌ها، همه این بساط رو بهم میریزه که انگار معکوس همه قصه‌های قشنگه.باید دعا کنند مریضشون اسم باشاران هم نشنیده باشه. ولی مگه میشه نشنیده باشه. برای نسل قدیم که میشد با وعده‌های قرآنی دلش رو خوش کرد، یه سری جواب آماده دارند البته، اما برای نسل جدیدی که «حکمتش رو خدا میدونه» تو کتش نمیره، حرف قانع‌کننده‌ای وجود نداره. یه دل‌خنک‌شدنی اتفاق افتاد در جمع ایرانی البته، به حساب اصل قدیمی «حالا که زندگی با ما بد تا کرد، بذا با همه بد تا کنه» و تو کامنت‌های اینستاگرامی منعکس شد، اما بعد از خوابیدن صداها تنها چیزی که باقی موند یک غم بود. نه غمی از روی ترحم برای چند زن خارجی.. بلکه غمی از سر مواجه با واقعیت خشن و بی‌رحم دنیا، اونم در زمانه‌ای که مثل پدران‌مون حبل‌المتینی وجود نداره که دل بش بست. بعد از خوابیدن صداها یه سکوت سرد همه جا رو می‌گیره و همه تو دلشون یه سوال ممنوعه میپرسن: اصلا برای چی باید جنگید؟

چطور کسی که قادر نیست خطبه هم بخونه میتونه برای آینده کشور رهبر تعیین کنه؟ چقدر استانداردها تغییر پیدا کرده.. زمانی وقتی خلیفه کسی رو میفرستاد تا در شهری حکومت کنه، باید خودش رو با خطبه نماز جمعه به مردم شهر معرفی میکرد. یعنی حداقلی‌ترین نشانه‌‌ی عرضه داشتن تصمیم‌گیرنده جدید، طرز خطبه خوندنش بود. اون زمان‌ها در مملکت اسلامی، عرضه یک شاخص مهم بود.. اما الان اهمیتی نداره، چون تنها کاری که باید انجام بشه دم تکون دادن برای اربابه، که اونم هر جانوری بلده‌.

در شرکت‌های چندملیتی که محصولات متنوع و نامربوط تولید می‌کنند، مثلا از چیلر گرفته تا جاروبرقی، هر از گاهی مدیران زیرمجموعه‌ها ارتقاء پیدا می‌کنند و ممکنه حتی به مدیریت کل مجموعه برسند، و وقتی مثلا مدیر بخش چیلرساز به رأس مدیریتی صعود کنه، همکاران و معاونان خودش در اون زیرمجموعه رو هم میاره بالاتر، و این تیم نگاه چیلری داره به همه چیز و نمی‌تونه بخش جاروبرقی‌ساز رو درست درک کنه، چون در تمام عمرشون چیلر رو به شرکت‌ها و سازمان‌ها فروختن و تصوری ندارن که فروختن کالا به عموم مردم چقدر فرق داره. برای همین در دوره‌ای که این تیم در قدرت هستن، بخش جاروبرقی ممکنه افت کنه. شبیه چنین حالتی در مدیریت دولتی هم وجود داره، حتی در ایران (البته احساس شرم دارم که مدیریت ژاپنی و آمریکایی رو ربط میدم به وضعیت مملکت‌داری در ایران). وقتی کسی رو به عنوان وزیر کار انتخاب می‌کنید که سابقه امنیتی داره، موضوعات وزارت کار رو هم به شکل معضلات امنیتی می‌بینه. یعنی با خودش میگه وظیفه من اینه که نذارم مشکلات کار و معیشت در ایران به تهدیدهای امنیتی برای نظام تبدیل بشه. نباید بذارم بنگاه زیر دستم برای کشور بحران ایجاد کنه. و برای همین خیلی از راهکارهای مدنظر خودش و تیمش از اجرای آشتی‌کنان بین کارگر و کارفرما فراتر نمیره. یا مثلا فکر می‌کنه اینکه بدونه در هر شهر و روستای کشور چندنفر از شدت فلاکت به آستانه «خطرسازی» رسیدند، یعنی تسلط داره به مسائل. چون اون موقع که شغل امنیتی داشته، معنی تسلط، اشراف اطلاعاتی بوده، و معنی اشراف اطلاعاتی، «خبرداشتن از چیزهایی که بقیه ازش خبر ندارن» بوده. اینکه من بدونم تو شکم چند ایرانی انگل هست و کجاهای ایران بیشتره، من رو به یک «مسلط» به بهداشت کشور تبدیل نمی‌کنه. البته اینکه به استیضاح کشیده شد هم به این معنی نبود که ایرادات درست بش گرفته بشه، چون نمایندگان هم همونقدر موضوعات رو نمی‌فهمند، و مشکل‌شون همینه که «چرا هنوز اعتصاب و اعتراض و سر و صدا هست؟». به عنوان فقط یک نمونه، ساختار شغلی در ایران به کلی در حال تغییره و استخدام‌های بلندمدت در حال منسوخ شدن هستند در حالی که قوانینی که این وضعیت جدید رو پوشش بدن وجود نداره. نه کسی به مخیله‌ش میرسه که باید در حوزه قانون‌گذاری فکری برای این وضعیت کرد نه کسی دغدغه داره که تکلیف حقوق انسانی کارگر در این قراردادها چه خواهد شد. در همزمانی‌ای تأمل‌برانگیز، در حالی که وزیر و نمایندگان مشغول جر و بحثی بیهوده بودند، شاغلان روزنامه ایران متوجه شدند که فقط تا سه ماه حقوق‌بگیر موسسه هستند، مگر اینکه تمدید بشه!

خیلی جالبه این ویدئو.. وزیر مملکت متهم میشه که با درخواستِ اعطای آپارتمان در قالب رشوه به قضات موافقت کرده، قضاتی که پرونده‌های زمین‌خواری دستشونه، اما در مقام دفاع حتی یکبار نمیگه که اینکارو نکردم، به جاش میگه این کارتون غیراخلاقیه، باید از طریق قوه قضاییه اقدام می‌کردید! که یعنی بیفته تو همون چاهی که بقیه پرونده‌های فساد توش افتاده.
و البته استیضاحش رأی نمیاره و همچنان وزیر باقی میمونه.
https://news.1rj.ru/str/khabaronline_ir/154134

اخیرا مد شده که چهره‌های نظام هروقت صحبت از سوابق امنیتی میشه خیلی باعجله تأکید می‌کنند که شغل امنیتی و اطلاعاتی در این نظام، مایه افتخار است! .. آقایان خودشان هم واقفند که خدمت امنیتی به این حاکمیت با چه کثافاتی همراهه و برای توجیه ننگی که از گریبان‌شون آویزانه ناچارن به فرار رو به جلو متوسل بشن. آدم یاد روسپی‌های اروپای شرقی میفته که وارد صنعت پورن میشن تا بتونن در یک کشور غربی اقامت یا شهروندی بگیرند بعد وقتی کسی ابراز تأسف می‌کنه که مجبور شدند چنین مسیر ناراحت‌کننده‌ای رو طی کنند تا به اینجا برسند میگن «هیچم اینطور نیست، خودم لذت میبرم ازین کار!». به هر دوی این قشر زحمتکش باید گفت «اوکی! .. و اسمایلی لبخند».

کلیت حرف ایشون متینه ولی تا به وسطش رسیدم خندم گرفت، چون یاد روزنامه کیهان افتادم. «امشب همه شاد بودند» خیلی با تیتر «دیروز همه آمدند» که شریعتمداری فردای ۲۲ بهمن با تیتر بزرگ میکوبه رو دکه‌ها نداره. کل ترق و توروقی که می‌شنوید توسط یک اقلیت بسیار کوچک از کل جامعه انجام میشه، و حتی همونا هم لزوما از سر شادی امواج صوتی بالای ۱۲۰ دسیبل تولید نمی‌کنند! آیا امشب ایرانیان شاد بودند؟ من نمی‌دونم. اما سندش این چندتا عکس و کلیپ رقص نیست. از قضا علائم نقض این شادی فرضی برجسته‌ترند.. چطور شبی که ملت از ترسشون زودتر از همیشه به خونه‌هاشون برمیگردن طوری که شهر حالت حکومت نظامی می‌گیره، شادترین شب ساله؟ حتما امشب هم مثل بقیه شب‌ها، یه عده شادتر از بقیه بودند. ولی این ربطی به «همه» یا اکثریت نداره. این ۸۵ میلیون‌نفر رو انقدر راحت و انقدر مکرر داخل این کلمه کوچیک نچپونید.

https://news.1rj.ru/str/sahandiranmehr/14108

بعد نماز لیلة‌الدفن باید یه جمله عربی بگی (ابعث ثوابها الی قبر فلان) که معنیش اینه که ثواب این دو رکعت نماز رو فوروارد کن به اونی که امروز دفن شد، بعد باید اسم طرف رو بگی. امام جماعت مسجد تیکه عربی رو گفت و بعد اضافه کرد حاج آقا فلانی و همه شیعیانی که امروز فوت کردن! یعنی عربی و فارسی طوری قر و قاطی شد که به سختی میشد نخندید. ما چطور از روحانیت انتظار داریم دست به اصلاحات دینی بزنن؟ اصلاحات در فقه اونم در زمانه فعلی نیاز به شجاعت داره. این‌ها شجاعت فارسی کردن یک جمله در مستحبی‌ترین عبادات رو هم ندارند‌.

عراقچی: «اگر آمریکا خارج شود ما هم خارج می‌شویم، این را به اروپایی‌ها هم گفتیم که اگر نتوانند آمریکا را در برجام حفظ کنند ایران هم از برجام خارج خواهد شد.»

بیش از یک‌ساله که مخ ملت رو رنده کردن از بس تکرار کردن که برجام یک توافق بین‌المللی است و یک کشور نمیتونه با خارج شدن ازش بی‌اعتبارش کنه.‌ هر کدوم از ما لاقل صدبار این حرف رو شنیدیم از رسانه‌های ایران. حالا میگن اگه آمریکا بره برجام تمامه!