اون موقع که روحانی داشت دولت تشکیل میداد تقریبا همه ما، اعم از انگشت بنفش تا تحریمی تا حتی ارزشی، بدترین و تحمیلی‌ترین وزیرش رو همین آقایی حساب می‌کردیم که الان وزیر کشوره. اما الان، همین آقا حداقل در طرز حرف‌ زدن و طرز موضع‌گیری از کل کابینه چند کیلومتر جلوتره. در هرج و مرج سیاسی ایران، هر کسی ممکنه بالاتر یا پایین‌تر ازونی که به نظر می‌اومده ظاهر بشه.‌ و به گمانم یه علتش اینه که انتشار محتوای سیاست در ایران سخنرانی‌محوره، نه مصاحبه‌محور. کیفیت شخصیت‌های سیاسی رو باید در چالش‌هایی که خبرنگار در مقابلش قرار میده شناخت، نه با چیزهایی که پشت تریبون فریاد میزنه. و اینجا خبری ازون چالش‌ها نیست. و هر تصوری که از هر مهره سیاسی داری، چه منفی و چه مثبت، ممکنه پر از خطا باشه.

سرنوشت کسانی مثل مینا باشاران کار مشاوران روانشناسی رو سخت می‌کنه. اون‌ها برای مراجعه‌کنندگانشون قصه‌های قشنگی تعریف می‌کنند از آدم‌های غرق در فلاکتی که بعد از تحمل سختی‌ها در نهایت خیلی هندی‌طور به موفقیت رسیدند و در آرامش زندگی کردند. قصه باشاران‌ها، همه این بساط رو بهم میریزه که انگار معکوس همه قصه‌های قشنگه.باید دعا کنند مریضشون اسم باشاران هم نشنیده باشه. ولی مگه میشه نشنیده باشه. برای نسل قدیم که میشد با وعده‌های قرآنی دلش رو خوش کرد، یه سری جواب آماده دارند البته، اما برای نسل جدیدی که «حکمتش رو خدا میدونه» تو کتش نمیره، حرف قانع‌کننده‌ای وجود نداره. یه دل‌خنک‌شدنی اتفاق افتاد در جمع ایرانی البته، به حساب اصل قدیمی «حالا که زندگی با ما بد تا کرد، بذا با همه بد تا کنه» و تو کامنت‌های اینستاگرامی منعکس شد، اما بعد از خوابیدن صداها تنها چیزی که باقی موند یک غم بود. نه غمی از روی ترحم برای چند زن خارجی.. بلکه غمی از سر مواجه با واقعیت خشن و بی‌رحم دنیا، اونم در زمانه‌ای که مثل پدران‌مون حبل‌المتینی وجود نداره که دل بش بست. بعد از خوابیدن صداها یه سکوت سرد همه جا رو می‌گیره و همه تو دلشون یه سوال ممنوعه میپرسن: اصلا برای چی باید جنگید؟

چطور کسی که قادر نیست خطبه هم بخونه میتونه برای آینده کشور رهبر تعیین کنه؟ چقدر استانداردها تغییر پیدا کرده.. زمانی وقتی خلیفه کسی رو میفرستاد تا در شهری حکومت کنه، باید خودش رو با خطبه نماز جمعه به مردم شهر معرفی میکرد. یعنی حداقلی‌ترین نشانه‌‌ی عرضه داشتن تصمیم‌گیرنده جدید، طرز خطبه خوندنش بود. اون زمان‌ها در مملکت اسلامی، عرضه یک شاخص مهم بود.. اما الان اهمیتی نداره، چون تنها کاری که باید انجام بشه دم تکون دادن برای اربابه، که اونم هر جانوری بلده‌.

در شرکت‌های چندملیتی که محصولات متنوع و نامربوط تولید می‌کنند، مثلا از چیلر گرفته تا جاروبرقی، هر از گاهی مدیران زیرمجموعه‌ها ارتقاء پیدا می‌کنند و ممکنه حتی به مدیریت کل مجموعه برسند، و وقتی مثلا مدیر بخش چیلرساز به رأس مدیریتی صعود کنه، همکاران و معاونان خودش در اون زیرمجموعه رو هم میاره بالاتر، و این تیم نگاه چیلری داره به همه چیز و نمی‌تونه بخش جاروبرقی‌ساز رو درست درک کنه، چون در تمام عمرشون چیلر رو به شرکت‌ها و سازمان‌ها فروختن و تصوری ندارن که فروختن کالا به عموم مردم چقدر فرق داره. برای همین در دوره‌ای که این تیم در قدرت هستن، بخش جاروبرقی ممکنه افت کنه. شبیه چنین حالتی در مدیریت دولتی هم وجود داره، حتی در ایران (البته احساس شرم دارم که مدیریت ژاپنی و آمریکایی رو ربط میدم به وضعیت مملکت‌داری در ایران). وقتی کسی رو به عنوان وزیر کار انتخاب می‌کنید که سابقه امنیتی داره، موضوعات وزارت کار رو هم به شکل معضلات امنیتی می‌بینه. یعنی با خودش میگه وظیفه من اینه که نذارم مشکلات کار و معیشت در ایران به تهدیدهای امنیتی برای نظام تبدیل بشه. نباید بذارم بنگاه زیر دستم برای کشور بحران ایجاد کنه. و برای همین خیلی از راهکارهای مدنظر خودش و تیمش از اجرای آشتی‌کنان بین کارگر و کارفرما فراتر نمیره. یا مثلا فکر می‌کنه اینکه بدونه در هر شهر و روستای کشور چندنفر از شدت فلاکت به آستانه «خطرسازی» رسیدند، یعنی تسلط داره به مسائل. چون اون موقع که شغل امنیتی داشته، معنی تسلط، اشراف اطلاعاتی بوده، و معنی اشراف اطلاعاتی، «خبرداشتن از چیزهایی که بقیه ازش خبر ندارن» بوده. اینکه من بدونم تو شکم چند ایرانی انگل هست و کجاهای ایران بیشتره، من رو به یک «مسلط» به بهداشت کشور تبدیل نمی‌کنه. البته اینکه به استیضاح کشیده شد هم به این معنی نبود که ایرادات درست بش گرفته بشه، چون نمایندگان هم همونقدر موضوعات رو نمی‌فهمند، و مشکل‌شون همینه که «چرا هنوز اعتصاب و اعتراض و سر و صدا هست؟». به عنوان فقط یک نمونه، ساختار شغلی در ایران به کلی در حال تغییره و استخدام‌های بلندمدت در حال منسوخ شدن هستند در حالی که قوانینی که این وضعیت جدید رو پوشش بدن وجود نداره. نه کسی به مخیله‌ش میرسه که باید در حوزه قانون‌گذاری فکری برای این وضعیت کرد نه کسی دغدغه داره که تکلیف حقوق انسانی کارگر در این قراردادها چه خواهد شد. در همزمانی‌ای تأمل‌برانگیز، در حالی که وزیر و نمایندگان مشغول جر و بحثی بیهوده بودند، شاغلان روزنامه ایران متوجه شدند که فقط تا سه ماه حقوق‌بگیر موسسه هستند، مگر اینکه تمدید بشه!

خیلی جالبه این ویدئو.. وزیر مملکت متهم میشه که با درخواستِ اعطای آپارتمان در قالب رشوه به قضات موافقت کرده، قضاتی که پرونده‌های زمین‌خواری دستشونه، اما در مقام دفاع حتی یکبار نمیگه که اینکارو نکردم، به جاش میگه این کارتون غیراخلاقیه، باید از طریق قوه قضاییه اقدام می‌کردید! که یعنی بیفته تو همون چاهی که بقیه پرونده‌های فساد توش افتاده.
و البته استیضاحش رأی نمیاره و همچنان وزیر باقی میمونه.
https://news.1rj.ru/str/khabaronline_ir/154134

اخیرا مد شده که چهره‌های نظام هروقت صحبت از سوابق امنیتی میشه خیلی باعجله تأکید می‌کنند که شغل امنیتی و اطلاعاتی در این نظام، مایه افتخار است! .. آقایان خودشان هم واقفند که خدمت امنیتی به این حاکمیت با چه کثافاتی همراهه و برای توجیه ننگی که از گریبان‌شون آویزانه ناچارن به فرار رو به جلو متوسل بشن. آدم یاد روسپی‌های اروپای شرقی میفته که وارد صنعت پورن میشن تا بتونن در یک کشور غربی اقامت یا شهروندی بگیرند بعد وقتی کسی ابراز تأسف می‌کنه که مجبور شدند چنین مسیر ناراحت‌کننده‌ای رو طی کنند تا به اینجا برسند میگن «هیچم اینطور نیست، خودم لذت میبرم ازین کار!». به هر دوی این قشر زحمتکش باید گفت «اوکی! .. و اسمایلی لبخند».

کلیت حرف ایشون متینه ولی تا به وسطش رسیدم خندم گرفت، چون یاد روزنامه کیهان افتادم. «امشب همه شاد بودند» خیلی با تیتر «دیروز همه آمدند» که شریعتمداری فردای ۲۲ بهمن با تیتر بزرگ میکوبه رو دکه‌ها نداره. کل ترق و توروقی که می‌شنوید توسط یک اقلیت بسیار کوچک از کل جامعه انجام میشه، و حتی همونا هم لزوما از سر شادی امواج صوتی بالای ۱۲۰ دسیبل تولید نمی‌کنند! آیا امشب ایرانیان شاد بودند؟ من نمی‌دونم. اما سندش این چندتا عکس و کلیپ رقص نیست. از قضا علائم نقض این شادی فرضی برجسته‌ترند.. چطور شبی که ملت از ترسشون زودتر از همیشه به خونه‌هاشون برمیگردن طوری که شهر حالت حکومت نظامی می‌گیره، شادترین شب ساله؟ حتما امشب هم مثل بقیه شب‌ها، یه عده شادتر از بقیه بودند. ولی این ربطی به «همه» یا اکثریت نداره. این ۸۵ میلیون‌نفر رو انقدر راحت و انقدر مکرر داخل این کلمه کوچیک نچپونید.

https://news.1rj.ru/str/sahandiranmehr/14108

بعد نماز لیلة‌الدفن باید یه جمله عربی بگی (ابعث ثوابها الی قبر فلان) که معنیش اینه که ثواب این دو رکعت نماز رو فوروارد کن به اونی که امروز دفن شد، بعد باید اسم طرف رو بگی. امام جماعت مسجد تیکه عربی رو گفت و بعد اضافه کرد حاج آقا فلانی و همه شیعیانی که امروز فوت کردن! یعنی عربی و فارسی طوری قر و قاطی شد که به سختی میشد نخندید. ما چطور از روحانیت انتظار داریم دست به اصلاحات دینی بزنن؟ اصلاحات در فقه اونم در زمانه فعلی نیاز به شجاعت داره. این‌ها شجاعت فارسی کردن یک جمله در مستحبی‌ترین عبادات رو هم ندارند‌.

عراقچی: «اگر آمریکا خارج شود ما هم خارج می‌شویم، این را به اروپایی‌ها هم گفتیم که اگر نتوانند آمریکا را در برجام حفظ کنند ایران هم از برجام خارج خواهد شد.»

بیش از یک‌ساله که مخ ملت رو رنده کردن از بس تکرار کردن که برجام یک توافق بین‌المللی است و یک کشور نمیتونه با خارج شدن ازش بی‌اعتبارش کنه.‌ هر کدوم از ما لاقل صدبار این حرف رو شنیدیم از رسانه‌های ایران. حالا میگن اگه آمریکا بره برجام تمامه!

ایربگی در کار نیست
ما مثل مردان واقعی می‌میریم

شاید این تفسیر درستی باشه، حداقل در مورد رنگ این ماهی‌ها. اما رابطه ما ایرانیان با ماهی اگه دیربازتر از رابطه چینی‌ها با ماهی نباشه، تازه‌تر هم نیست. در افسانه‌های بین‌النهرین، یکی از خدایان موجوداتی که نصف‌شون ماهی بود و نصف‌شون انسان از دریایی که موقعیت فعلیش میشه خلیج‌فارس بیرون آورد تا به انسان‌ها فرهنگ و هنر و فن شهرسازی یاد بدن‌. و بعدن که بشر به یه سطح قابل قبولی از فهم و شعور که رسید، مردوخ این موجودات رو به دریا برگردوند. در واقع طبق این افسانه کهن ما هرچی که از تمدن داریم مدیون این موجودات هستیم. چه دلیلی مهم‌تر و اصیل‌تر ازین برای گذاشتن ماهی در سفره هفت سین؟

https://news.1rj.ru/str/sepideheshab/533

هی مجبورم مطالب بزرگواران باسوادتر از خودم رو به اشتراک بذارم و بگم «شاید تفسیر درستی است ولی..».
دوستان اطلاعات عمومی بالا رو با فرهیختگی قاطی می‌کنند. اینکه میلیون‌ها نفر در دنیا که فرهیخته نیستند ولی میدونند لوور چیست و کجاست یعنی این مسائل ربطی به فرهیختگی و نخبگی نداره. کسی که نمیدونه لوور چیست و هیچوقت نشنیده اسمش رو، یعنی ایزوله‌ست، یعنی چیزهایی که میانگین مردم شنیده‌اند نشنیده و چیزهایی که میانگین مردم دیده‌اند ندیده و چیزهایی که میانگین مردم خوانده‌اند نخوانده، و به عبارتی در جزیره‌ای خارج از جامعه زندگی می‌کنه. و این ایزولگی اهل سیاست یه چیزی جدا و مستقل از فرهیخته نبودنشونه. آدم میتونه فرهیخته باشه و ایزوله بوده باشه، مثل روشنفکری که از اسارت شوروی خارج میشد و پا به دنیای غرب میذاشت. آدم میتونه فرهیخته نباشه، و حتی ابله باشه، اما اطلاعاتش جامع باشه، مثل خیلی از سلبریتی‌های یوتیوب.
در مورد سبک یونانی فرهیخته‌سازی هم فکر می‌کنم در دوران ما دیگه معنی خودشو از دست داده. به مدد دسترسی تقریبا نامحدود به منابع علمی و اطلاعاتی، میشه گفت همه در حالت خودآموز قرار گرفتن و اینکه باید n سال در فلان جا پتک بخوری تا آبدیده بشی و این حرف‌ها داره موضوعیتش رو از دست میده.

https://news.1rj.ru/str/RahbordChannel/990

باید از آقای وزیر پرسید این خلبان هم ۸۰۰ متر دید داره که اینطور راحت هواپیما رو فرو میاره؟

Instrument Landing System!
Video: Go High

آخر سال میریم قبرستان که کی رو خوشحال کنیم؟ آدم مرده‌ای رو که دیگه روی کره زمین راه نمیره که چرخش فصل‌ها رو بفهمه که براش مهم باشه فاتحه رو اینور اعتدال بهاری براش بفرستن یا اون‌طرفش و براش فرق نکنه که اون فاتحه رو از بالای سر اجزای پوسیده‌ش بفرستن یا از وسط شهر؟ یا خودمون رو که می‌ترسیم ازینکه بدون اونایی که فکر می‌کردیم اگه یه روز نباشن زندگی برامون سیاه میشه بمون خوش بگذره و میریم شهادت بدیم که فکر نکن چون قراره خوش بگذره غم نبودنت فراموش شده طوری که انگار میشه سرشو شیره مالید؟ چیزی که این وسط مهم نیست خداست. کسی که گریه و خنده‌ش برای خدا نیست، مجبوره بابت گریه و خنده‌ش به آدما توضیح بده، حتی اگه مرده باشن. و مهم نیست که خدا مهم نیست.. همه میدونن زیر کاغذدیواری گچه، و زیر گچ خاکه، و پشت خاک آجر سفالیه. اما کاغذ دیواری قشنگ حالشونو خوب می‌کنه. از اولشم خدا خیلی مهم نبوده، فقط باش کاغذ دیواری ساختن که دیوارای زشت دنیا رو بپوشونن. همه با هم گل گذاشتن بالای سنگ سیاه، یه منظره قشنگ درست می‌کنه.. ازین مناظر درست می‌کنیم که واقعیت‌ها اذیت‌مون نکنن. واقعیتی مثل «عزیزترین آدمت هم از دست میدی، و آسمون به زمین نمیاد، و یادت میره، و همه‌چی ادامه پیدا می‌کنه، انگار اتفاق مهمی نبوده».

من آخر متوجه نشدم اگه قوه قضاییه کلید کنه رو یه دانشجو، حتما کرم داره، ولی اگه همون قوه قضاییه کلید کنه رو بقایی حتما داره با فساد مبارزه می‌کنه! من نمی‌تونم به کسی بگم که چه نظری درباره دستگاه‌های حاکمیتی داشته باشه، اما بهتره هر نظری که داره یکم ثبات داشته باشه.

روشنفکران و فعالان سیاسی نزدیک به چهار دهه به مردم دستورالعمل دادند که به فلان چیز که به نظر ما مهمه اعتراض کنید و این اعتراض رو اون‌جوری که ما می‌گیم انجام بدید. اما تبعیتی که انتظارش رو داشتند ندیدند (و به تلافی، طوماری از بد و بیراه نثار این مردمِ حرف‌گوش‌نکن کردند). اما امروز هر لحظه ممکنه فردی یا جمعی از معمولی‌ترین قشر همون مردم یک حرکت اعتراضی غیرمنتظره رو بدون داشتن رهبر، بدون داشتن اتاق فکر، و بدون داشتن برنامه‌ریزی‌های پیچیده به نمایش بگذاره، که نه تنها خلاقانه‌ست که تأثیرگذاری بالایی هم داره. پنج‌شنبه، به ذهن کی خطور میکرد که در روز جمعه کشاورزان جوری بنشینند که پشت‌شون به قبله باشه؟ و فاصله بین انتشار گسترده ویدئو رقص کارگر معترض تا این حرکت جالب حتی ۴۸ ساعت هم نبود. خود این گواه دو واقعیت مهمه: ۱- این مردم بلدند چطور فریاد بزنند، اگه تا حالا به روشنفکران لبیک نمی‌گفتن از نابلدی نبوده. و ۲- همه اون کارهایی که میگفتن بدون لیدر نمیشه انجام داد داره بدون لیدر انجام میشه.
علی‌الحساب یک ماچ محکم به صورت این ملت، که هم حاکمان‌شون رو آچمز کرده‌اند هم نخبگان‌شون رو.

بیشتر ازونی که دلم میخواد با ترامپ دیدار کنم دلم می‌خواد اونی که این اکانت رو اداره می‌کنه از نزدیک ببینم و یه قهوه مهمونش کنم

امام جمعه اصفهان میگه همه مشکلات با تقوا حل میشه، بعد میگه نگران نباشید دستگاه‌ها دارن تلاش می‌کنند و انقد بودجه تصویب شده و فلان و بهمان. خب اگه گزاره اول درست بود چه لزومی داشت قسمت دوم هم گفته بشه؟ بالاخره تقوا مشکل رو حل می‌کنه یا به جنب و جوش افتادن مسئولین؟ عین این مواضع فکاهی رو در مورد حجاب هم داریم.. از یه طرف میگن ملت ایران خودشون ایمان دارن به حجاب (که بگذریم ایمان به حجاب با قبول داشتن حجاب اجباری دو مقوله کاملا جداست) و فقط درصد خیلی کم مثلا در حد ۵ درصد یا بترکه ۱۰ درصد بی‌اعتنا هستند به حجاب، بعد همزمان از رادیو و تلویزیون و سایت و کانال و بنر و منبر و تریبون در حال توضیح این هستند که چرا حجاب خوب است! خب اگه اکثریت میدونن چرا خوب است چرا باید با این حجم وسیع بمباران‌شون کرد که چرا خوب است؟
اونایی که یا دمشون یا نافشون به این سیستم متصله، مستقیم یا غیرمستقیم تهدید می‌کنند که اگه ما قدرت رو از دست بدیم کاری می‌کنیم که ایران هم از دست بره.‌ فکر می‌کنند این ملی‌گرایان هستن که قاعدا باید بترسند. ولی اینجور که پیداست مومنین باید بترسند، چون این نظام اسلام رو داره با خودش میکشه پایین. ایران تنها کشور اسلامیه که توش حتی «تقوا» هم به یک کلمه مسخره تبدیل شده.

چقدر زشته که این زن و مرد کردن بازداشتی‌های روز زن برای کسی زشت به نظر نمیرسه. انگار قبایل وحشی به روستایی حمله کردن و مردم رو با خودشون بردن، بعد سر این که زن‌ها رو رها کنند مذاکره میشه و حالا چه بلایی سر مردها بیاد در اولویت نیست! در این که یک حکومت در قرن بیست و یکم مثل قبایل وحشی عمل کنه حرفی نیست. اینکه کسی اهمیت نمیده که وضعیت چقدر بدویه، خیلی زشته.

نماینده کارگران و نماینده کارفرمایان (که از سایز شکم‌شون به نظر میرسه همشون نماینده کارفرمایان هستن) تا دیروقت نشستن دور هم و «مثلا» چانه‌زنی‌ می‌کنند که دستمزد کارگر چقدر باشه، در واقع سر اینکه چند هزارتومن پایین‌تر از خط فقر باشه! و به نتیجه هم نمیرسه و موکول می‌کنند به فردا. با آب و تاب هم پوشش خبری داده میشه که ملت ببینید با اینکه زن و بچه‌مون خونه منتظرن تا نصف شب مشغول کاریم، فقط به خاطر رفاه حال شما و همزمان پیشرفت اقتصادی کشور! سر تعیین مرز تو جنگ‌ها هم انقدر مذاکرات رو کش نمیدن. چون حتی دیوانه‌هایی که سر جابجا شدن مرزها خون می‌ریزند هم انقدر عقل دارند که بفهمند مذاکره جای حرافی و گزافه‌گویی و خوش و بش نیست. جمهوری‌اسلامی‌ایران به طور ژنتیکی عاشق جلسه‌ست، و اساسا جلسه رو به عنوان کار یا ارزش می‌بینه. حتی فوبیاهای امنیتیش هم به جلسات برمیگرده.. هروقت میخوان بگن توطئه‌ای انجام شده میگن فلان جریان جلسه گذاشتن و تصمیم گرفتند به این شکل به نظام ضربه بزنند!
حاکمیتی که به عقلانیت پشت نکرده، به صنعت دستور نمیده که باید انقدر دربیاری و انقدر خرج کنی، و اگه دستور داد، برای تعیین مقدار عددی اون دستور که سه تا آدم باسواد که حتی خارج از دستگاه دولتی‌ان می‌تونن محاسبه‌ش کنند، به چک و چونه متوسل نمیشه، و اگه متوسل شد، چند شبانه‌روز طولش نمیده.‌