قاتل خونسرد و آروم، در جامعه به عنوان یک انسان معمولی با رفتار آروم و معقولانه شناخته میشه ...
به طرز اتفاقی با تو همکلاسی شده بود و کم کم شخصیت تو باعث شد که جذب رفتار هات بشه به طوری که هربار با دیدنت ناخودآگاه لبخند روی صورتش میومد، وقتی از کنارش رد میشدی عطر تو براش لذت بخش بود، به این نتیجه رسیده بود که به وجود تو توی زندگیش احتیاج داره...

یکی از روز ها بعد از تعطیلی کلاس، تو رو میدزده ، توی یه اتاق نیمه تاریک با دیوار های خاکستری دست و پاهات به صندلی مخصوص شکنجه میبنده، بعد از اون هرروز بخشی از خون تو رو برای تزریق به خون خودش از بدنت میکشید، بخشی از گوشت تنت رو برای ساختن قرص ازت جدا میکنه و بخشی از موهاتو میبره و توی فضای اتاق میسوزونه تا اونو استشمام کنه
با تو مثل یک دارو رفتار میکرد که باید همه جوره تو رو مصرف میکرد و هربار که نگاهش به چشم های ناراضی یا ملتمسانه تو می افتاد بهم میریخت و مدام میگفت:

من نمیدونم... نمیدونم تو برای من چی هستی... نمیدونم... مثل یه دارو میمونی... نمیدونم... نمیدونم...

مرد گلفروش که درواقع قاتل بود همیشه به تو که از جلوی ویترین مغازه رد میشدی و با علاقه به گیاهانش نگاه میکردی، توجه داشت. یکی از روز ها بالاخره تصمیم گرفته بودی که به داخل اون مغازه بری و گیاهان فوق‌العاده ای که داخل نگهداری میشد رو از نزدیک ببینی، همون موقع بود که حضور اون مرد رو نزدیک خودت حس کردی و شروع به حرف زدن راجع به گیاهان کرد و با یک بحث ساده و دوستانه میزان علاقه ات به اونها رو متوجه شد...

بعد از چندین باری که به اون مغازه رفته بودی تو رو به گلخونه ی تاریکی که زیرزمین مغازه بود میبره، جایی که تمام قربانی ها رو به خورد گل و گیاهان داده بود و بوی خون و گوشت اونها فضای اونجا رو آلوده کرده بود.
با لبخند مرموز همیشگیش و یک تیغه جراحی به شکم تو که به زودی گلدون جدیدش میشد نگاه میکرد و آهنگی رو زمزمه میکرد، در پایان کار بهت نگاه میکنه و میگه:
تو زیباترین اثر من میشی، تو درختی میشی که دونه‌ی با ارزشش درون این بدن شگفت انگیز کاشته شده و از خون گوشتش تغذیه کرده... مشتاقانه منتظرم حرکت ریشه های تو رو درون این بدن ببینم...