Մատթեոս 5:3-12

Հանճարեղ Հովհաննես Շիրազ

Աշունը Դիլիջանում 🍂♥️

«Տերը բացում է բոլոր փակ դռները իր հուսացողներին, որովհետև «իսուսն ինքն է այդ դուռը, եթե մեկը մոտենա ապա այն կբացվի»:

Վահան Տերյանի տուն-թանգարան, Գանձա

Տարին մեկ կարողանում եմ գնալ Լոռի: Ավելի հաճախ չեմ հասցնում լինել, բայց Լոռին ամեն օր է սրտիս մեջ:
Ես մեկ էլ կարոտում եմ Քյավառը: Վեր եմ կենում գնում:
Մեկ էլ հանկարծ կարոտում եմ Զանգեզուրը, վեր եմ կենում գնում:
Ես անընդհատ կարոտում եմ Հայաստանը, չեմ կշտանում:
80 տարի սիրեցի Հայաստանը և չհագեցա, չկշտացա իմ երկրից...

Սոս Սարգսյան

Մեր տառապած հողի սիրույն, չլքեք մեր հայրենիքը: Հնարավոր է, որ հեռուներում ապահով լինեք, բայց օտարության մեջ կուշտ ապրելը լեղի է, իմացե՛ք: Լիքը ախոռը, ուր անասունները կուտեն ու կապրեն, Հայրենիք չէ: Չլքե՛ք Ձեր ՀԱՅՐԵՆԻՔԸ: Երբեք չմոռանաք Առաքելոց վանքի կարոտած կանչը...

Անդրանիկ Օզանյան

Տունն ու ընտանիքը մի փոքրիկ թագավորության երկիր ու սահման են, որի նահապետական աթոռի վրա նստում են ծնողները, հայրն ՝ իբրև թագավոր, մայրն ՝ իբրև թագուհի, ու կառավարում են հպատակ ընտանիքը։
Այս ընտանեկան պալատում և թագավորությունում ո՛չ ոստիկան կա, ո՛չ սուր , ո՛չ բռնություն, ո՛չ գավազան, ամեն տեղ սեր ու մայրական գորով է, դաստիարակողն ու խրատողը՝ ծնողների կենդանի օրինակը։

Խրիմյան Հայրիկ
《Դրախտի ընտանիք》

Հաղպատի Վանք ♥️

Ու պայքա՜ր, պայքա՜ր, պայքա՜ր երգեցի Ձեզի ընծայ. հայ մարտիկներ
Գրիչս եղաւ անդրոց սրտերու հնոցի... Ձեզի ընծա՛յ, քաջ մարտիկներ
Եղեգնեայ գրչով վրէժ երգեցի,
Ընդ եղեգան փող բոց ելանէր:

Դանիէլ Վարուժան

Տերունական աղոթք-ՎԱԶԳԵՆ Ա ՀԱՅՐԱՊԵՏ 🙏🏻

Հազար ու մի եկեղեցիների քաղաքը

🔹Այսօր լրանում է հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործության 26 տարին

📌1999 թվականին Նաիրի Հունանյանի հանցախումբը, ներխուժելով Ազգային ժողով, սպանեց խորհրդարանի խոսնակ Կարեն Դեմիրճյանին, վարչապետ Վազգեն Սարգսյանին, խորհրդարանի փոխնախագահներ Յուրի Բախշյանին և Ռուբեն Միրոյանին, պատգամավորներ Արմենակ Արմենակյանին, Միքայել Քոթանյանին, Հենրիկ Աբրահամյանին և նախարար Լեոնարդ Պետրոսյանին, ևս 8 հոգի վիրավորվեց։

«Վախենում եմ երկիրը կորցնել չվախեցողներից»
Վազգեն Սարգսյան «Վերջին սպարապետ»

Աղոթք. Սուրբ Իսահակ Ասորի. Զրույց Աստծո հետ

Առաջին անգամ աշխարհում տեսած
իմ առավոտն է այնտեղ մնացել —
երկինք ու բարդի,
ճառագայթ ու կայծ...

Պարույր Սևակ

📍Տաթևի վանական համալիր

Պահիր պատիվը մարդկանց,
Պահիր քո տունը՝ պատվով,
Եվ ընդունիր վաստակած
Քո այս աշունը՝ պատվով։

Պահիր կոչումը փնտրած
Եվ նախընտրած քո ուղին,
Եվ քո անխառն ինքնության
Իշխանությունը՝ պատվով։
Համո Սահյան

Ոչ մի չարիք հավերժ չէ, ոչ մի վախ անպարտելի չէ…

Սպարապետին…
Մեր Հայաստանի 2.5 մետրանոց հսկան: (Սպիտակագլուխ անգղ)

Շիրազը գիշերը չէր քնել: Սպիտակեցրած պատի վրա կարմիր մատիտով ոչ թե գրել, այլ դաջել էր վեցտողանոց անմոռաց Էքսպրոմտը, որը շուտով պիտի մտներ համաշխարհային գրականության ոսկե ֆոնդ:

Մենք խաղաղ էինք մեր լեռների պես,
Դուք հողմերի պես խուժեցիք վայրագ,
Մենք ձեր դեմ ելանք մեր լեռների պես,
Դուք հողմերի պես ոռնացիք վայրագ,
Բայց մենք հավերժ ենք մեր լեռների պես,
Դուք հողմերի պես կկորչեք վայրագ:

Առավոտյան պատին դաջածը արագ գրի է առնում, խնամքով դնում ծոցագրպանը և շտապում խմբագրություն: Տեղ չհասած` հանդիպում է գրող Նաիրի Զարյանին, որը մեծ հետաքրքրությամբ լսում է բանաստեղծությունը և Շիրազին առաջարկում հենց այդ էլ կարդալ նույն օրը Ֆիլհարմոնիայի դահլիճում կայանալիք միջոցառմանը:
Պատերազմի սկիզբն էր: Մարդիկ արյունահեղ կռվի էին գնում: Այդ էր պատճառը, որ դահլիճում ծափահարություններ չհնչեցին: Միայն լսելի էին բանաստեղծի անունը վանկարկող ձայները. «Շի՛-րազ», «Շի՛-րազ»:
Ժամանակ անց նրան իր մոտ է կանչում Ավետիք Իսահակյանը:
Շիրազը տեղավորվում է Վարպետի կողքին, թախտի վրա: Իսահակյանը գրկում է Շիրազի ուսը և փոքր-ինչ հուզված, բանաստեղծի ճակատից խնամքով հետ է տանում անհանգիստ մազափունջը, համբուրում, ապա բանաստեղծական տողերը ոչ թե արտասանում,այլ կարդում է զրույցի պես:
- Այո՛, մենք կմնանք մեր լեռների պես, նրանք կգնան վայրի հողմերի նման:
Գիտե՞ս, տղաս, - շարունակում է Վարպետը,- հայերս ռազմի շատ երգեր ունենք: Բայց դու նոր բան ասացիր, իմացի՛ր, Շիրա՛զ, դու հիմա գտնվում ես ռազմաճակատում` դիրքերի վրա: Այդպես է:
Երգդ անվանել ես էքսպրոմտ ,բայց սա պոեմ է իր էությամբ, ունի սկիզբ, վերջ, եզրահանգում: Եվ` ընդամենը վեց տող: Սա ևս նորույթ է: Մի խոսքով, լա՜վ բան ես ստեղծել:

Իսկ երբ Իսահակյանն իմանում է, որ բանաստեղծությունը Շիրազը գրել է գիշերը, պատի վրա, կարմիր, մեծ-մեծ տառերով, հուզմունքից, թե ուրախությունից`սկսում է հայրաբար խառնշտորել բանաստեղծի մազերը.
-Դու իմ Հովհաննես, Շիրա՛զ ջան, Շիրա՛զ...Գիտցի՛ր, տղա՛ս, քո էքսպրոմտը կմնա, քանի աշխարհում ուրիշի ունեցվածքին ու երկրներին աչք դնող թալանչիներ կան: Իզուր չէ, որ այս երգը գրել է հայորդին, ում թալանեցին, զավթեցին... բայց նա կա՛, կլինի՛..