Շիրազը գիշերը չէր քնել: Սպիտակեցրած պատի վրա կարմիր մատիտով ոչ թե գրել, այլ դաջել էր վեցտողանոց անմոռաց Էքսպրոմտը, որը շուտով պիտի մտներ համաշխարհային գրականության ոսկե ֆոնդ:

Մենք խաղաղ էինք մեր լեռների պես,
Դուք հողմերի պես խուժեցիք վայրագ,
Մենք ձեր դեմ ելանք մեր լեռների պես,
Դուք հողմերի պես ոռնացիք վայրագ,
Բայց մենք հավերժ ենք մեր լեռների պես,
Դուք հողմերի պես կկորչեք վայրագ:

Առավոտյան պատին դաջածը արագ գրի է առնում, խնամքով դնում ծոցագրպանը և շտապում խմբագրություն: Տեղ չհասած` հանդիպում է գրող Նաիրի Զարյանին, որը մեծ հետաքրքրությամբ լսում է բանաստեղծությունը և Շիրազին առաջարկում հենց այդ էլ կարդալ նույն օրը Ֆիլհարմոնիայի դահլիճում կայանալիք միջոցառմանը:
Պատերազմի սկիզբն էր: Մարդիկ արյունահեղ կռվի էին գնում: Այդ էր պատճառը, որ դահլիճում ծափահարություններ չհնչեցին: Միայն լսելի էին բանաստեղծի անունը վանկարկող ձայները. «Շի՛-րազ», «Շի՛-րազ»:
Ժամանակ անց նրան իր մոտ է կանչում Ավետիք Իսահակյանը:
Շիրազը տեղավորվում է Վարպետի կողքին, թախտի վրա: Իսահակյանը գրկում է Շիրազի ուսը և փոքր-ինչ հուզված, բանաստեղծի ճակատից խնամքով հետ է տանում անհանգիստ մազափունջը, համբուրում, ապա բանաստեղծական տողերը ոչ թե արտասանում,այլ կարդում է զրույցի պես:
- Այո՛, մենք կմնանք մեր լեռների պես, նրանք կգնան վայրի հողմերի նման:
Գիտե՞ս, տղաս, - շարունակում է Վարպետը,- հայերս ռազմի շատ երգեր ունենք: Բայց դու նոր բան ասացիր, իմացի՛ր, Շիրա՛զ, դու հիմա գտնվում ես ռազմաճակատում` դիրքերի վրա: Այդպես է:
Երգդ անվանել ես էքսպրոմտ ,բայց սա պոեմ է իր էությամբ, ունի սկիզբ, վերջ, եզրահանգում: Եվ` ընդամենը վեց տող: Սա ևս նորույթ է: Մի խոսքով, լա՜վ բան ես ստեղծել:

Իսկ երբ Իսահակյանն իմանում է, որ բանաստեղծությունը Շիրազը գրել է գիշերը, պատի վրա, կարմիր, մեծ-մեծ տառերով, հուզմունքից, թե ուրախությունից`սկսում է հայրաբար խառնշտորել բանաստեղծի մազերը.
-Դու իմ Հովհաննես, Շիրա՛զ ջան, Շիրա՛զ...Գիտցի՛ր, տղա՛ս, քո էքսպրոմտը կմնա, քանի աշխարհում ուրիշի ունեցվածքին ու երկրներին աչք դնող թալանչիներ կան: Իզուր չէ, որ այս երգը գրել է հայորդին, ում թալանեցին, զավթեցին... բայց նա կա՛, կլինի՛..

Ինքնաճանաչում
Ո՛չ ոք չի կարող առանց սեփական փորձառության իրականում զգալ թե ինչ է Հայրենիքին մատուցած զինվորական ծառայությունը՝ Զինվորի կյանքը, քանի դեռ ինքը այն չի իրականացրել իր կամքով։
Զինվորի կամքը՝ ծառայել Հայրենիքին անմնացորդ, հայրենասիրության ամենաբարձր բարոյական դրսևորումն է, որ երբևե մարդը իրականացնում է իր կյանքում:
Թերևս Հայրենիքի իրական տերը կարող է լինել միայն նրա Զինվորը, ով վտանգում է իր կյանքը, որն անցնում է բոլոր դժվարությունների միջով և չի խոնհարվում հակառակորդի առաջ ու ոչ էլ որևէ պարգև է դրա համար ակնկալում:
Նա այնքն խորն է գիտակցել իր անբաժանելի կապը իր Հայրենիքի հետ, որ երբեք իր մտքով չի անցնում բաժանվել նրանից կամ թերի կատարել իր զինվորական ծառայությունը: Զինվորի ու հայրենիքի միջև միայն Աստված կարող է լինլ, որովհետև Աստված երկուսին կապում է միմյանց ու երկուսին էլ տալիս է միմյանց հոգալու և ծառայելու գիտակցությունը: Արդյունքում, Հայրենիքը ունենում է իրեն ծառայող նվիրյալը, գաղափարական ու հերոս Զինվորը, իսկ Հայրենիքը Զինվորին տալիս է երկնային մեծագույն նվերը՝ Անմահություն հանուն Հայրենիքի:
Գ.Վ.

Ամեն 🙏🏻

Յուրաքանչյուր ՀԱՅ, կյանքում գեթ մեկ անգամ պետք է լսի Հովհաննես Շիրազի այս տողերը

Մամ ջան, տուն ենք գալիս😍🇦🇲🙏

Տե՛ր, ներիր ինձ մեղավորիս իմ գործած բոլոր գիտակցված և անգիտակից մեղքերը։ Զղջում եմ երիցս։ Պահիր և պահպանիր ինձ ու իմ սիրելիներին չարից ու փորձանքից։
Հրաշք գործիր այս գիշեր իմ ու իմ սիրելի մարդկանց համար։ Հիվանդներին բժշկիր, տկարներին ամրացրու, դժբախտներին երջանկացրու...
Հրաշք իջեցրու մեզ վրա, և թող առավոտ զարթնենք քո հրաշագործ լույսով լցված... Ամեն 🙏

Երբեք մի թաքցրեք ձեր ազգային պատկանելությունը՝ կարիերայի կամ այլ բանի համար։

Ես այնքան անգամ եմ ասել «Ես հայ եմ», որ հիմա, երբ Ֆրանսիայում ինչ-որ մեկին հարցնում են՝ «Որտեղի՞ց ես» և նա պատասխանում է՝ «Հայաստանից», անմիջապես լսում է՝ «Ահա, դու Հայաստա՞նից ես, ինչպես Շառլ Ազնավուրը»։

Չի կարելի մոռանալ, որ ձեր երակներով հոսում է հայկական արյունը․ երբեք մի վաճառեք այն շահի համար։

Շառլ Ազնավուր

🇦🇲 9️⃣ չեմպիոն՝ 9️⃣ օրում...

Բարի լույս և բարի օր բոլորին 🙏🏻♥️

Երբ մահվան այդ լուրը հասավ Հայոց արքա Խոսրովին՝ Պարսից տերության երկրորդ իշխանին, դա մեծ խռովություն առաջացրեց։ Ագաթանգեղոսը նշում է, որ այն ժամանակ, երբ Հայաստանը գտնվում էր Պարսից գերիշխանության ներքո, հայոց թագավորը համարվում էր պետության երկրորդ դեմքը՝ անմիջապես պարսից արքայից հետո։ Այս փաստը վկայում է, որ մեր երկիրը ուներ առանձնահատուկ քաղաքական և իրավական դիրք Պարսից պետության շրջանակներում։

Սակայն այս կարևոր իրողությունը, որը խոսում է Հայաստանի պետական ինքնության և դերի մասին, գրեթե բացակայում է դասագրքերում։ Մինչդեռ այն հիմնարար հանգամանք է մեր միջնադարյան պետականության ընկալման համար։ Ժամանակն է վերանայել և ճշգրտել պատմության էջերը, որպեսզի անցյալի ճշմարտությունները արժանի տեղ գտնեն մեր ազգային հիշողության մեջ։

«Պիտի չկրնաս լման հոգի ըլլալ, եթե ուրանաս մաս մի: Ես ըսի չուրանամ պիտի իմ հայություն: Հոգ չէ, թե մենք հայ հողից հեռու էինք ապրում, Հայաստանը մեր մեջ էր, Բիթլիսը մեր մեջ էր: Ուրեմն ես ահագին պարտք ունիմ իմ ընտանիքիս, հայ ազգ ու պատմություն»:
Պատմում է ամերիկահայ մեծ գրող Վիլյամ Սարոյանը: Նա անգամ ամերիկյան բարքերի բովում չձուլվեց, անխախտորեն պահպանեց իր ազգային ինքնությունը և միշտ հիշեց ու հավատարիմ մնաց իր արմատներին հայոց:

Խուստուփ

Գարեգին Նժդեհ.
Խուստուփ լեռ
✍🏻Հովհաննես Գրիգորյան - «Հայրենի հող»
🎙️Կարդաց' Բաբկեն Չոբանյանը

Վազգեն 1-ինը Էջմիածնի Մայր տաճարի նկուղում, 1959թ: Քչերին է հայտնի, որ Մայր տաճարը կառուցվել է Ստորգետնյա աստվածությանը' Սպանդարամետին կամ Սանդարամետին նվիրված տաճարի հիմքի վրա, որն ավերվել է քրիստոնեությունը որպես կրոն ընդունելուց հետո, Գրիգոր Լուսավորչի ջանքերով: 1958-59 թթ Էջմիածնի տաճարի խորանում կատարված հնագիտական աշխատանքների արդյունքում բացվում է հեթանոսական տաճարի հիմքը, դեռ պահպավել են տաճարի քանդակների ու նախշազարդերի հատվածներ, բագինը և կրակի հետքերը։

Մա՜, մենք ծանոթ ենք շա՜տ վաղուց…
Հեղինակ՝ Գուրգեն Ալեքյան

Զորավար Անդրանիկը Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում. ֊1919 թվական

Աղոթք Սուրբ Աստվածածնին

Աստվածածի՛ն, Քրիստոսի մայր և Հոր Միածնի ծնող, անեծքները վերացնող և մարդկային ցեղի պարծանք, Հորը հաշտեցնող արարածներիս հետ, կույսերի թագ ու պսակ և համարձակ բարեխոս մեղավորների համար:

Ամեն ինչով մեղավորս ընկնում եմ քո առջև և աղաչում իբրև նույն ինքը` քեզնից մարմնացածը, բարեխոսիր ինձ համար Բան Աստծու առջև, որին ծնեցիր մարմնով, որին կերակրեցիր` բոլորի և բոլոր կենդանյաց կերակրիչին:

… Աղաչում եմ քեզ, Լույսի մայր, ինձ համար մեղքի թողություն խնդրիր, նրա առջև դիր աղերս ու աղաչանք` (հիշեցնելով) նրա կրած չարչարանքները, որ ինձ համար կրեց բարերարն ու մարդասերը: Սուրբ կույս, հիշեցրո՛ւ այսքան չարչարանքս, որ թերևս ողորմի և ների բազմամեղիս, և ջնջի իմ հանցանքի գիրը, և իր անմեղ մատով ու սուրբ արյունով դրոշմի դեգերածիս անվախճան կյանքի մատյանում, իր բոլոր սրբերի մոտ, որ նրանց հետ փառավորեմ Ամենասուրբ Երրորդությունը` Հորը, Որդուն և Սուրբ Հոգուն այժմ և միշտ և հավիտյանս հավիտենից. ամեն:

Հովհաննես վարդապետ Գառնեցի

Ինչ օգուտ է մարդուն, եթե աշխարհը շահի, բայց իր անձը կորցնի. ...» (Ղուկ. 9:25-26)

Նա տիրապետել է տասը լեզուների,
եղել է պատմաբան, գրող, թարգմանիչ, հրա-
տարակիչ... Փարիզում և Թեոդոսիայում հիմնել է կրթօջախներ, լույս ընծայել դասագրքեր,
ընտրվել է էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի
տեսուչ, Վրաստանի թեմի առաջնորդ։ Նրա
կյանքը եղել է նվիրում ազգաոգու դաստիարակման, նրան անվանել են լուսավորության առաքյալ։

🇦🇲 Հայ եկեղեցու նվիրյալ սպասավոր, XIX դարի մեծանուն մտավորական Գաբրիել արքեպիսկոպոս Այվազյան (Հովհաննես Այվազովսկու ավագ եղբայրը)։
🧑‍🎨Դիմանկարի հեղինակ` Հ. Այվազովսկի.
Գ. Այվազյանի դիմանկարը, 1876Թ

✨Ահա երկու մեջբերում Գաբրիել Այվազովսկու գրություններից.
🖋️«Մեր ազգին ներկայ և ապագայ երջանկութեան համար փափաքելի բաներ շատ կան, բայց ամէնուն ալ գլուխ պէտք է սեպել միաբանութեան հոգին՝ գիտնալով, որ իր անցեալն այժմու թշուառութեանցն ալ գլխաւոր պատճառը անմիաբանութիւն եղած է»։

🖋️«Եթէ մէկ բան մը կայ աշխարհիս վրայ, որ
մարդու մէջ ինչ ազգէ ըլալը յայտնի կը դարձնէ ամէն տեղ և ամէն ատեն, իր ազգային
լեզուն է. եթէ ազգ մը իր լեզուն կը պահէ,
ազգութիւն չի կորցներ»։

Հայոց այբուբենի էվոլյուցիայի պատկերը ներկայացված հայագետ Արմեն Մելքոն Խանջյանի կողմից 1976 թվականին ԱՄՆ-ում: