#татарка #sacral_industrial
Навошта наведваць Татарку, увогуле? Ну, мястэчка гэта каларытнае, галоўным чынам праз наяўнасць торфаздабычы і вузкакалейнай чыгункі. Гэткае прыемнае спалучэнне балотна-лясных краявідаў і прамысловасці. Невялічкай, амаль лялечнай, па-свойму мілай.
Цікава, якія патрабаванні да машыніста вузкакалейнага цеплавоза? Можа кінуць усё, ды пайсці вазіць торф праз бясконцую багну ды зараснікі?

Як можна заўважыць па першаму здымку, прадпрыемства існуе з 1929 г. А ў старым допісе публікаваў памятныя значкі з інтэрнэт-барахолак. А яшчэ можаце заўважыць прыклад эклектычна-цаглянай прамысловай архітэктуры. Здаецца, такі будынак мог бы дастацца нам з мяжы ХІХ-ХХ стагоддзяў. Можа мы нешта ня ведаем пра гісторыю торфаздабычы Асіповіцкага краю?

#татарка #waldmachtfrei
Працягнем шпацыр.
Сажалкі, купіны, дрэўцы... а потым амаль бясконцыя тарфяныя абшары. У гэтых месцах можна здымаць якісь рэтрафутурыстычны фільм пра каланізацыю іншай планеты.
Агулам, бадзянні нават мелі пэўную місію: на мапах можна пабачыць лакацыю, якая завецца «воз. Страшнае», якую меркавалася наведаць. На гугл-мапе можна бачыць, што на месцы таго возера зараз нешта лясіста-балотнае і па коле абкапанае ровам. Ну і на месцы высветлілася, што вось ён, роў, на здымках, а возера – гэта нейкія зараснікі. Было б цудоўна забурыцца туды, але нават гумовыя боты ня вельмі дапамаглі ў той справе.
Дык што атрымалася? Місія выканана ці не зусім?

#татарка #sacral_urban
Ну, давайце яшчэ трошкі пра Татарку.
Замалёўкі!
Акрамя вузкакалейкі ды капліцы, з прыгожага тут можна паразглядаць рознага гатунку ліштвы. Хіба гэтага не дастаткова?

Каб у будзённы дзень зваліць з пасёлка, прыйдзецца дачакацца паловы пятай, бо будзе электрычка да Асіповічаў. Але, калі чакаць некалькі гадзін жадання няма, то да тых Асіповічаў усяго 15 км. Кажу там смела, бо ўласна абраў такі варыянт і не пашкадаваў: лясы, вясковыя жвіроўкі, сабакі за кожным плотам брэшуць. Яшчэ і бабка нейкая аблаяла: «Чаго тут цягаецеся? Дома лепш сядзіце!» Слушная думка, бабуся, дадому і шуруем.