زندگی تو ایران خیلی جالبه. تو در تمام زندگیت حتی وقتی فک‌ میکنی تماما برای خودت زندگی میکنی در حقیقت داری برای دیگران زندگی میکنی.
این تفکر تا سالها قراره ادامه پیدا کنه و حقیقتا تغییر این شرایط سخته. پدر و مادر هممون مسافرت خوب نمیرن، خوب نمی گردن، خوب نمی پوشند، خوب نمی خورند تا بتونن هزینه زندگی ما رو فراهم کنن. پول جمع میکنن تا بتونن جهاز دخترشون رو در اینده بخرن یا سرمایه بدن دست پسرشون که بتونه کار کنه
من و تو هم دقیقا قراره همینکارو بکنیم چون صفر تا صد زندگی و کار بچه‌هامون با ماست. والدینمون پول در میارن تا ما استفاده کنیم، ما کار میکنیم تا بچه هامون استفاده کنن و ...
اما وقتی به فرهنگ و نوع زندگی اونوریا نگاه و فکر میکنم حس میکنم بیشتر از ما زندگی میکنن. بعد از ۱۸ سالگی بچه میتونه مستقل بشه و بره برای خودش خونه بخره با پول خودش! مادر پدر کمک انچنانی بهش نمیکنن تو فرهنگشون همینه
کسی فکر حرف مردم و جهاز برای دخترش نیست. تامین وسایل و هزینه های زندگی مشترک با دو طرف یک رابطس
نمیدونم ولی خب فکر میکنم این مدلی بهتره. تو یک عمر زحمت کشیدی و سختی به جون خریدی که بازم هیچ استفاده ای ازش نکنی؟ همش دل نگران باشی پولاتو خرج نکنی تا برای بچه هات یچیزی بمونه.

.

بنظرتون کسی که تا الان زیر بارون نمونده و اهنگ گوش نداده و خیس اب نشده، با اولین رعد و برق و اخرین قطره های بارون همراهی نکرده، زندگیش رو به فناس؟
چون من همیشه به چیزای بیشتر از اون لذت لحظه ای فکر میکنم. تفکراتم داره مثل پیرزنا میشه. با اینکه از زندگی کردن و شوق برای زندگی و لذت بردن از لحظات صحبت میکنم خودم بهش عمل نمیکنم. گاهی عمل کردن بهش واقعا سخت میشه
من به سرما خوردگی بعدش و غرغرهای مامان بابام فکر میکنم. البته اینکه نمیتونم از خونه هروقت دلم خواست برم بیرون هم بی تاثیر نیست. شاید باید برای تجربه این چیزای کوچیک و دلنشین بگم گور بابای همه و حرفاشون و اتفاقایی که قراره سرم بیاد ولی خب من به همه چیز اهمیت میدم✨
واقعا سخته. سردرگمم میکنه

ولی نباید هروقت این اهنگو گوش میدم جمله اخر مث پتک فرود بیاد رو سرم

الان اینقد گشنمه که میتونم بپرم روی هرکسی دور و برم غذا دستشه، غذاشو بدزدم و بعدم مث غارنشینان وحشی برم قایم شم یه گوشه بخورم...
یه چیزی تو مایه های استیج(استیچ؟). اون موجود ابی فضایی تو انیمیشن لیلیو و استیچ💀