وقتایی که میخوام از عقل راحت باشم و مغز لس
میشینم فیلم هندی می‌بینم،
دشت های وسیعی از گلهای زردی که اسمشونو نمیدونم، کوهستان، ساری های رنگارنگ درخشان، موهای بلند و رها، النگوها، پاهای برهنه، گلدوزی لباسها، رقص و راحتی، محبت بی تَه بی انتها
سادگی و مرام، از خودگذشتگی
باد و خجالت...
باعث میشه سرِ پُرِ احساساتم خالی بشه