دیگر تاب تحمل هیچ‌گونه ماتم و عزایی را نداشتم، چه به معنی واقعی چه مجازی؛ در درونم شاهدی می‌زیست که به قدر کافی بدبختی دیده بود.

‌- سمیر چوپرا

تا حالا شده یکی رو ببینی و بدون هیچ دلیلی، همون لحظه‌ی اول یه حس منفی ازش بگیری؟
یا برعکس، طرف غریبه باشه ولی یه جوری به دلت بشینه که انگار سال‌هاست می‌شناسیش؟
این اتفاق شانسی نیست.
ملاصدرا، فیلسوف بزرگ ایرانی، می‌گه: «هر چیزی فقط با چیزی انس می‌گیره که یه شباهت درونی باهاش داشته باشه.»
یعنی واقعیت اینه:
روح ما مثل آهنرباست.
وقتی روحی شبیه خودش رو ببینه جذب می‌شه، و وقتی تفاوت ذاتی وجود داشته باشه، پس می‌زنه.
جالب‌تر اینکه این موضوع تو فضای مجازی هم صدق می‌کنه!
(مگه اینکه طرف تظاهر کنه و خودش رو چیزی نشون بده که نیست.)
و حتی از نگاه دینی هم برای این قضیه حدیث وجود داره.

شکستنی؛ با احتیاط حمل شوم.

برایت بی الف خواهم فقط فردای بهتر را
تو اما آرزو کردی جهانم بی الف باشد

از تواضع‌های بی‌ اندازه‌ام مغرور شد
آن رفیقی کز دل و جانم عزیزش داشتم
بازهم درس جدیدی از فلک آموختم
ای دریغا بی‌ادب را محترم پنداشتم...

من شعری عاشقانه‌ام در جسمِ یک زن..."

‏مرا با چشمانت عاشق نشو،
چه بسا از من زیباتری بیابی!
مرا با قلبت عاشق شو؛
که قلب‌ِها هرگز مشابه هم نیستند.

- نزار قبانی

هیچ‌ وقت نفهمیدم چرا بعضیا کل زندگیشونو می‌ذارن واسه راضی کردن بقیه. لباس می‌پوشن تا بقیه خوششون بیاد، چیزایی می‌خرن چون مد شده، حرفایی می‌زنن که به دل خودشون نیست، حتی جوری فکر می‌کنن که از جمع طرد نشن.
قشنگی زندگی تو همین فرق‌ داشتن‌ هاست؛ همون چیزی که هرکدوم مونو خاص می‌کنه. بیاین خودمون باشیم و از ترس قضاوت، طوری رفتار نکنیم که انگار وجود نداریم.

اما عزیزِ من؛
در این جهانِ بی سَر و تَه، هیچ یک نفری
جایِ دیگری را تنگ نکرده است.
حالِ خوشِ هیچکس از خوشبختیِ
کسی کم نکرده است.
خوب باش، خوب بخواه و قلبت را نورانی کن.
چرا که هیچ قلبِ تاریکی آرامش را
لمس نکرده است🤍

زنان خاورمیانه از هرچه خالی باشند
از سه چیز غنی اند ؛
چشم های زیبا،
غم های همیشگی و شجاعت ناگزیر!

شنيدم كه چون قوي زيبا بميرد
                                  فريبنده زاد و فريبا بميرد
شب مرگ تنها نشيند به موجي
                                  رود گوشه اي دور و تنها بميرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
                                  كه خود در ميان غزل ها بميرد
گروهي بر آنند كاين مرغ شيدا
                                  كجا عاشقي كرد ؛ آنجا بميرد
شب مرگ از بيم آنجا شتابد
                                  كه از مرگ غافل شود تا بميرد
من اين نكته گيرم كه باور نكردم
                                  نديدم كه قويي به صحرا بميرد
چو روزي ز آغوش دريا برآمد
                                  شبي هم در آغوش دريا بميرد
تو دريا ي من بودي آغوش واكن 
                                كه ميخواهد اين قوي زيبا بميرد

sometimes I talk to myself and we both cry

باورم نمیشه فاضل نظری مشهد بود و من کیلومترها فاصله داشتم و نتونستم ببینمش
این بار نشد .‌‌..
ولی دفعه بعد حتما میشه، هرطور شده خودمو بهش میرسونم!