در انسان صبح بودن موفق بودم تا اینکه بیماری آمد و شب و روزم رو با تب و درد یکی کرد‌. حالا بهترم اما وسوسه‌ی صبح کردن یه شب آروم تمام این چند روز توی سرم وول می‌خورد و اجازه دادم امشب راهش رو به واقعیت پیدا کنه تا شاید بالاخره با ذهنم خداحافظی کنه. پس امشب رو بیدار می‌مانیم، می‌خوانیم، می‌نویسیم و به صبح می‌رسیم.

دارم فکر می‌کنم شاید بعدا برم طلوع رو تماشا کنم. خیلی وقته که اینکار رو نکردم. یه زمانی تقریبا هر روز بیدار می‌شدم و طلوع رو تماشا می‌کردم.

دوست داشتم در شرایطی باشم که مثل این آهنگ dance و kiss کنم اما متاسفانه جوانی هستم در بند گای زندگی.

بچه که بودم فکر میکردم پاییز کلا فرقی با تابستون نداره. نگو من فقط جنوب زندگی میکنم.

از غم نبود بارون امشب هم بیدار می‌مونم و خودم رو مشغول کار و درس می‌کنم. :(

یه جوری کارام تو هم پیچیده‌ان که نمی‌دونم کدوم رو انجام بدم کدوم رو انجام ندم...

فارغ از خواستن‌ها و نخواستن‌های من، زمان با سرعت خودش در حال گذره. نمی‌دونم حالی که در آینده به گذشته می‌پیونده، قراره برای من چه احساسی رو به ارمغان بیاره.

امشب هم بیدار می‌مونم و ادامه‌اش می‌دم اگه تا صبح اوکی نشد چاره‌‌ای نیست جز اینکه کنارش بذارم تا به بقیه‌ی کارها برسم.

Pulling an all-nighter guide:

1. making coffee

2. Prepare some snacks

3. Do some work

4. Making coffee n.2

5. Do a little dance with a song (even if it's sad)