من نمی‌گم دوستت دارم، من پیشت بلند بلند فکر می‌کنم :)

وای :))

هوس ریواچ انیمه و سریال قدیمی کردم. مثل امیلی در نیومن، قصه‌های جزیره، آن شرلی، جودی آبوت، هری پاتر و...

گاهی دلم برای منِ نوجوانی که هزاران رویا توی سرش داشت تنگ می‌شه. منی که با وجود سختی‌ها رویاهاش رو سفت چسبیده بود و تلاش می‌کرد‌. این روزها دلم رویا می‌خواد و از نگه داشتن حتی یکی‌اش ناتوانم. تاریکیِ سرم رنگ‌ها رو فراری می‌ده. من اما به تنها چیزی که بلدم چسبیدم؛ ادامه دادن. اونقدر ادامه می‌دم که یه روز دوباره رنگ رویا به ذهنم راه باز کنه. که یه روز دیگه تاریکی زورش از من بیشتر نباشه.

به کاپوچینو قهوه اضافه می‌کنم چون کافئینش واسم کافی نیست. :)))

اگر به ازای هر باری که گفتم «کاش نقاشی بلد بودم» یک ساعت تمرین کرده بودم، الان واقعا نقاشی بلد بودم

امروز متوجه شدم پانیذ داره "خواب" هاروکی موراکامی رو می‌خونه. داشتم دنبال آهنگ‌هام توی چنل قدیمی‌ام می‌گشتم و متوجه شدم سال 2019 همین روزها من هم داشتم این کتاب رو می‌خوندم و حتی یه تیکه‌اش رو پنج سال پیش، توی همین روز توی چنل گذاشته بودم!

:))

If I will go to a BTS concert one day, that when my inner child is happy.

چند تکه از یکی از نوشته‌های قدیمی‌ام رو پیدا کردم و حالا دلم می‌خواد ادامه‌اش بدم...

تو باعث می‌شی بخوام به خودم بگم قندک هنوز آدمای مسئول، واقعی و اصیل تو دنیا هستن.. تو باعث می‌شی من به خودم بگم هنوز می‌شه به بعضیا اعتماد کرد! تو، تو انقد سوپرایزم کردی با رفتارات که حتی نتونستم الان بغض نکنم و چشمام پر نشن.. تو مصداق وجود خوبی تو دنیایی…

قلبم...
جوری که منم بغضم گرفت :))

ممنونم برای خاطرات قشنگی که برای ما به جا گذاشتین...

او نوازشم کرد و من اشک ریختم؛ که دست‌های قبل از او، تنم را دریده رها کرده بودند.

عمیقا دلم یه پارتنر درس خوندن می‌خواد. :(