:))

If I will go to a BTS concert one day, that when my inner child is happy.

چند تکه از یکی از نوشته‌های قدیمی‌ام رو پیدا کردم و حالا دلم می‌خواد ادامه‌اش بدم...

تو باعث می‌شی بخوام به خودم بگم قندک هنوز آدمای مسئول، واقعی و اصیل تو دنیا هستن.. تو باعث می‌شی من به خودم بگم هنوز می‌شه به بعضیا اعتماد کرد! تو، تو انقد سوپرایزم کردی با رفتارات که حتی نتونستم الان بغض نکنم و چشمام پر نشن.. تو مصداق وجود خوبی تو دنیایی…

قلبم...
جوری که منم بغضم گرفت :))

ممنونم برای خاطرات قشنگی که برای ما به جا گذاشتین...

او نوازشم کرد و من اشک ریختم؛ که دست‌های قبل از او، تنم را دریده رها کرده بودند.

عمیقا دلم یه پارتنر درس خوندن می‌خواد. :(

رولان به‌عنوان یک نویسنده مرد، حقیقتا در توصیف شخصیت‌های زن داستانش استادانه عمل می‌کنه.

دقیقا!
هنوز که هنوزه توصیفاتش از نگاه کودک و شخصیت‌های زن توی جانِ شیفته من رو شگفت‌زده می‌کنن. :))

من به شدت آدمِ “بیا باهم درستش کنیم” ای
‏هستم ولی خودت نخواستی بمونی درستش کنیم.

امروز درسته خودم غمگینم ولی موهام خوشگلن.

کم کم همه رو می‌ذارم.❤️

برای شیوایی عزیز ~

از اون کسایی بود که وقتی راه می‌رفت، پشت سرش، گلبرگ روی زمین می‌نشست‌، نور خورشید روی صورتش می‌خندید و باد با موهاش می‌رقصید. از اون کسایی بود که با همه‌ی وجودش، ردِ پا روی زندگی به جا می‌ذاشت و من، می‌خواستم چیزی بیشتر باشم؛ چیزی بیشتر از یک هاله‌ی تیره. پس دستی که به طرفم دراز کرده بود رو گرفتم؛ تا به زندگی قدم بذارم.

برای شیفت شب عزیز ~

خمیده راه می‌رفت. گویی باری سنگین، باری انباشته از هزاران زندگیِ نزیسته، بر روی شانه‌هایش سنگینی می‌کرد. خمیده راه می‌رفت؛ گاه کمتر و گاه بیشتر. نگاهش اما، هرگز به زمین نرسید.