نه حرفی برای زدن دارم نه چیزی برای خواستن و نه نایی برای ادامه دادن...

تو october همه چی اتفاق افتاد جز fall in love.

من طبیعتا زبون تند و تیزی دارم. می‌تونم جوری حرف بزنم که طرف تا اعماق وجودش آسیب ببینه. اما اگه این رو به کسایی که منو می‌شناسن بگین، احتمالا تعجب می‌کنن‌. چرا؟ چون درسته این توانایی رو دارم ولی به عنوان یک انسان انتخاب و سعی می‌کنم که از کلمه‌ها برای آسیب زدن به آدم‌ها استفاده نکنم.
این رو گفتم برای اینکه دفعه‌ی بعد که یکی با حرف‌هاش بهتون آسیب زد و بعد گفت دست من نیست و نمی‌دونم عصبانی بودم و از این حرف‌ها خیلی ساده بهش بگین گوه نخوره.

کاش به جای این همه فیلم و سریال سم، چندتا سریال مثل هارت استاپر می‌ساختن. هنوز فصل رو تموم نکردم ولی فصل ۳ واقعا قوی و قشنگ و خوش ساخته.

تنها چیزی که از ایرانی بودنم دوست دارم زبان و ادبیات فارسیه.

.

دوست داشتم کاستوم بپوشم و برم مهمونی ولی متاسفانه در هالوین زندگی حقیقی گیر افتادم.

با صدای بارون از خواب بیدار شدم. :))

انگار جادو شدم و نمی‌تونم دست از لبخند زدن بردارم.

چند روزه کولر روشن نمی‌کنیم و پنجره باز می‌ذاریم چون هوا خوبه. حالا این هوای خوب ما چند درجه‌اس؟ 31 درجه. :)))

هربار به نحوی، دایره‌ی اطرافیانم غربال میشه.
شما نمی‌تونید به مردم چه چیزی آزادیست و چه چیزی آزادی نیست درس بدید
حداقل نه در مقابل سیستمی که هیچ شکلی از "بیان" رو تاب نمیاره.
تو جامعه‌ای که مردمش زیر فشار روانی و جسمی در حال له شدن هستن، طغیان بخشی از زیست روزمره میشه و غالبا یک کنش از پیش فکر شده نیست‌. ناشی از استیصاله، ناشی از ظرفی که پر شده و باید بیرون بریزه.
"ما مشکلات مهم‌تری داریم" رو از ابتدای این سیستم گفتن و شنیدیم.
بهترین کاری که می‌تونید بکنید اینه که به مشکلات مهمتون برسید و حین طغیان یک زن علیه سیستم مستبد خفه‌خون بگیرید.

در ادامه
رگ غیرتتون رو هم گاییدم که به محض دیدن ممه و کس به جوش میاد‌.

کسی که هنوز به "حواسمون رو پرت کنن" چسبیده، یه لحظه پشت گردنشو چک کنه ببینه باتری‌ای، کابلی پیدا نمی‌کنه؟
رباتی مگه جاکش؟
میخوای نفس نکشیم که شما حواست از اتفاقات خاورمیانه پرت نشه؟
گاییدین ما رو.
اصلا با این حواسِ جمعت می‌خوای چه غلطی کنی؟ نهایتا میری دلار و طلا می‌خری دیگه. همین الان برو بخر و دهنتو ببند.

به جای اینکه بگن چرا زدنش و بردنش می‌گن چرا اینکار رو کرد که بزنن ببرنش. :)))

تو این مملکت یه بار برای خبر درد می‌کشی یه بار هم برای واکنش‌ها!

این روزها احساس می‌کنم لبه‌ی پرتگاه قدم می‌زنم؛ فقط یک قدم کج تا از بین رفتن همه چیز فاصله دارم.

زندگی‌ام شده مارپله. هی می‌دوم و می‌دوم تا برم بالا و هی نیش زده می‌شم و برمی‌گردم اون ته‌ته‌ها...