وضعیت رابطه‌‌ام با فامیل اینجوریه که زن داداشم پیام داده که دختر عموم شماره‌ام رو ازش خواسته. :)))

داشتم فکر می‌کردم که تو the one that got away منی.

چند روز پیش یهو به این فکر کردم که چی می‌شد اگه من زودتر می‌فهمیدمت؟ چی می‌شد اگه تو کمتر می‌ترسیدی؟ یا اگه من راحت‌تر اعتماد می‌کردم؟

اما هیچکدوم نشد و ما حالا زیادی از هم دوریم.

راستش غم‌انگیزه که یه روزی ما همه‌ی چیز رو برای بیشتر بودن کنار هم می‌چیدیم اما حالا من اینجا نشستم و به هزاران چیز فکر می‌کنم و تو هیچ کجای زندگی من نیستی. همونطور که من توی زندگی تو نیستم. زندگی عجیبه‌‌‌. عجیب و ترسناک.

Oh it really is.

بار آنهایی که دیگر نیستند بر دوشمان سنگینی می‌کند

یهو به خودم اومدم و دیدم به جای لبخند صورتم خیس شده. از خودم می‌پرسیدم که چرا ما اینجوری نبودیم؟ چرا ما خاطره‌‌های قشنگ نساختیم؟

هر چی در توانم و حتی بیشتر از توانم هست رو انجام میدم ولی هیچوقت بنظرش کافی نیست.

برادرزاده‌ام نشسته بود زار میزد به باباش می‌گفت نمی‌خواد بره تا اینکه مامانش بهش گفت بریم بستنی بخوریم؟ از جا پرید رفت دم در به مامان باباش گفت بریم. مامانشم گفت می‌بینین؟ همه‌امونو به بستنی می‌فروشه. این‌جا بود که فهمیدم حق با بقیه‌ست.
برادرزاده‌هام جدی جدی به من میرن!

این جوریه که من دارم به زندگی ادامه میدم.

دلم بارون می‌خواد.

از وقتی بابام این روان‌نویس جدیده رو بهم داده میلم به توی دفتر نوشتن بیشتر شده اما وقت نمی‌کنم. :(

نزدیک یه ماهه درگیر انتخاب واحدم و هنوزم تموم نشده.

کاش وقت کنم بیام در مورد رویکردهای میان‌فردی بنویسم. خیلی جالبن‌‌.

نشستم به مودم التماس می‌کنم که یکم بهتر بشه.

این جوانی آرزوی کودکیم نبود.