It's taking a toll on my body.

عزیزکم، خونم مثل قابلمه‌ی خورشتِ روی اجاقِ مامان می‌جوشه. قلبم تکه‌تکه می‌شه و می‌ریزه زمین زیر پای این و اون. سرم شده کوه سنگی و مغزم مذاب داغ.
داشتم توی درد دست و پا می‌زدم و می‌گفتم تف به دوست داشتن و دردش. عزیزکم، شکر می‌خوردم؛ چون هر چقدر که سیاهی روی زندگیم بالا بیاد، من دوست داشنت رو می‌ذارم نوک دست‌هام و می‌برم بالاتر. عزیزکم امروز فهمیدم سیاهی می‌تونه من رو ببلعه اما دوست داشتن تو رو نه‌.

اگه امشب رو هم دووم بیارم، انسان قوی‌تری می‌شم.

دووم اوردم. :))

عزیزکم، دیدمت. نه، ندیدمت؛ تنها یک نگاه انداختم و عجیب بود. چهره‌ات را می‌گویم. هنوز هم زیبایی؛ شاید حتی زیباتر از قبل. چهره‌ات اما دیگر خبر از شادی و سادگی نمی‌داد. به گمانم درد و پیچیدگی زندگی بالاخره راهش را به رویاهایت باز کرده. سایه‌‌ی سیاهش را روی چشم‌هایت دیدم.
عزیزکم، غریبه شدیم؛ خیلی غریبه. دیگر نمی‌توانم دست بیندازم و سایه‌‌ی سیاهت را دور بیاندازم؛ به جایش، خودم را دور انداختم.

It's easy to see
That we weren't meant to be
That's just how it goes
I used to take her out
For a lazy drive
Turn the radio on loud
Leave it all behind

Rememberme24

کارم تا ۱۲ طول کشید و دیگه به هیچی نرسیدم...

می‌رسه روزی که از کارهام عقب نمونم؟

اگه این هفته کلاسم کنسل بشن به نشانه‌ی شکرگزاری اینجا چالش می‌ذارم.

موردعلاقه‌ترین اپ کل دوران: ypt

مثل همیشه حالا که تموم شده دارم خستگی رو حس می‌کنم.
انگار که فقط وقتی همه چیز آروم می‌شه به خودم اجازه‌ی غمگین و خسته شدن می‌دم.

حتی متوجه نبودم چطور درد و غمش روی وجودم سنگینی می‌کنه.

اما حالا که تموم شده این همه غم و خستگی بیهوده و بی‌معنی بنظر می‌رسه.

برای همین حتی سخته که قبول کنم آسیب دیدم...

از لحاظ روانی نیاز دارم بشینم یه گوشه و برای چند روز فقط گریه کنم.

نیاز دارم تا صبح بیدار بمونم ولی نه بخاطر کار و درس.

ولی این حجم از خستگی و بی‌حوصلگی باید مال ۸۰ ۹۰ سالگی باشه نه دهه‌ی ۲۰ سالگی!

بیدار موندم و شاید اگه صدای رعدوبرق و بارون نبود غم منو قورت می‌داد.