هنوز در سفرم
خیال می‌کنم
در آب‌های جهان قایقی است
و من مسافر قایق هزارها سال است
سرود زنده‌ی دریانوردهای کهن را
به گوش روزنه‌های فصول می‌خوانم
و پیش می‌رانم
مرا سفر به کجا می‌برد؟
کجا نشان قدم، ناتمام خواهد ماند
و بند کفش به انگشت‌های نرم فراغت
گشوده خواهد شد؟

کجاست جای رسیدن و پهن کردن یک فرش
و بی‌خیال نشستن
و گوش دادن به
صدای شستن یک ظرف زیر شیر مجاور؟
و در کدام بهار درنگ خواهی کرد
و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد؟
شراب باید خورد
و در جوانی روی یک سایه راه باید رفت
همین
کجاست سمت حیات؟
من از کدام طرف می‌رسم به یک هدهد؟
و گوش کن که همین حرف در تمام سفر
همیشه پنجره خواب را به هم می‌زد
چه چیز در همه‌ی راه زیر گوش تو می‌خواند؟

درست فکر کن
کجاست هسته‌ی پنهان این ترنم مرموز؟
چه چیز پلک ترا می‌فشرد
چه وزن گرم دل انگیزی؟
سفر دراز نبود
عبور چلچله از حجم وقت کم می‌کرد...

#سهراب_سپهری

آقای سهراب در سرم می‌فرمود:
کجاست جای رسیدن
و پهن کردن یک فرش
و بی‌خیال نشستن؟

چی کار کردی با خودت
که دیگه حتی اسمتم
ازت فرار می‌کنه

که هرکی می‌رسه بهت یه چیزی بار می‌کنه

که حتی تیر مشقی‌ام
تو رو شکار می‌کنه

دل شکسته‌تو ببین
که با همه شکستگیش
هنوز فکر حالته
هنـــوز کار می‌کنه

چه‌قدر بی‌دفاع شدی
که یه نگاه ساده‌ هم
تو رو دچار می‌کنه

تویی که دل نداشتی
که مبتلا نمی‌شدی
برنده‌ای که قاطی برنده‌ها نمی‌شدی!
چی‌کار کردی با خودت؟
که بردنت واسه کسی
محال نیست، عادته
بوی کبابی که میاد
دل به باد داده‌ته
غلاف کن! غلاف کن!
عقاب بی‌ملاحظه
شکار بچه‌زاغ‌ها
غرور نه، حقارته

زمونه کی ازت گرفت
عزت و احترامتو
که هیچکی اعتنا نکرد
به غربت سلام تو
تویی که بی‌برادری
رو شونه‌ی کی می‌بری
گریه‌ی ناتمامتو؟
لخته‌ی خون روی تیغ!
منتظری کدوم رفیق
بگیره انتقامتو؟

یه روزی کوه بودی و
دست خیال هیچکس
به دامنت نمی‌رسید
حالا یه سنگ‌ریزه‌ای
لای سم یه اسب پیر
که واسه آخرین دفعه
به سمت خونه می‌دویید

سقوط کردی و کسی
تو دره منتظر نبود
حتی برای مرگ هم
جذابیت نداشتی
کسی نوازشت نکرد
دل کسی واسه‌ت نسوخت
اهمیت نداشتی!

شکستت‌و قبول کن
به آینه تبریک بگو
که هیچکی اندازه‌ی تو
بردنتو‌ بلد نبود
قبول کن که جز خودت
هیچ‌کسی با تو بد نبود
قبول کن که باختی
قبول کن به باد رفت
هرچی که روزی ساختی
چی‌کار کردی با خودت؟
چی‌کار کردی با خودت…

#احسان_رعیت

@ehsanrayat

این کتاب رو تموم کردم.
چقدر تلخ و اذیت‌کننده بود.
اصلا توصیه نمی‌کنم.
چیزهای بهتر و جذاب‌تری برای خوندن هست!
تلخیش اصلا مثل تلخی قهوه نبود.
خلاصه که همین.

🇵🇸شعری قدیمی برای اتفاق‌هایی همیشه تازه🇵🇸

چرا بر چهره‌هاتان از غمش گردی نمی‌بینم؟
در این جمعیت کژ، راستین فردی نمی‌بینم

شمایی که علی را پیشوای خویش می‌دانید
چرا در دست‌هاتان بیرق زردی نمی‌بینم؟

محاسن‌دارهاتان را چه حسنی بود در باطن؟
فقط ردی به پیشانی، به دل دردی نمی‌بینم!

زمستان‌های پی‌در‌پی به رگ‌هاتان زده وقتی
که حتی از دهان‌ها پاسخ سردی نمی‌بینم

هلا ای شهر بی‌غیرت! ز مردی موی بر صورت
میان مرده‌هاتان هم دگر مردی نمی‌بینم

#مبینا_گل‌صفتان

گویا من با خواب بیگانه شده ام.

نادر یا سیمین؟
نادرپور یا بهبهانی؟

من بودم و سکوت شب و سیل خاطرات
گویی ز دل، نشاط حیاتم رمیده بود

#نادر_نادرپور

برای من چندتا صلوات می‌فرستین؟

But it would be nothing
Nothing without a woman to care :)

@boride_boride

“با توام
ای لنگر تسکین!
ای تکان‌های دل!
ای آرامش ساحل!
با توام
ای نور!
ای منشور!
ای تمام طیف‌های آفتابی!
ای کبود ارغوانی!
ای بنفشابی!
با توام ای شور ای دلشوره‌ی شیرین!
با توام
ای شادی غمگین!
با توام
ای غم!
غم مبهم!
ای نمی‌دانم!
هر چه هستی باش!
ای کاش...
نه، جز اینم آرزویی نیست:
هر چه هستی باش!
اما باش!”

#قیصرامین_پور

ای بنفشابی!

تماما مخصوص - اپیزود اول
کتاب‌بازها چه‌جور آدم‌هایی هستند؟


https://www.aparat.com/v/rjq05r3

@peymantalebi70

کیستی که من
اینگونه
به‌اعتماد
نامِ خود را
با تو می‌گویم
کلیدِ خانه‌ام را
در دستت می‌گذارم
نانِ شادی‌هایم را
با تو قسمت می‌کنم
به کنارت می‌نشینم و
بر زانوی تو
اینچنین آرام
به خواب می‌روم ؟

کیستی که من
اینگونه به جد
در دیارِ رؤیاهای خویش
با تو درنگ می‌کنم؟

#احمد_شاملو

به لطف همسرگرامی
از دیروز، شاملو ساکن این کتابخونه‌س :)

الان فقط مجموعه آثار نیما (سه جلدی نشر نگاه) رو می‌خوام تا این کتابخونه احساس آرامش بکنه 🚶🏻‍♀️

با چندتا کتاب دیگه.
به هرحال،
سیر نمی‌شوم ز تو! ای مه جان‌فزای من 🚶🏻‍♀️

سهراب رو ندارم.
اخوان رو ندارم.
دیگه جانم براتون بگه که...
مجموعه کامل قیصر رو ندارم.
واقعا این کتابخونه شب و صبح گریه می‌کنه و اینا رو می‌خواد‌. من چه کنم؟

تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی
مرا بر آتش سوزان نشاندی و ننشستی

بنای مهر نمودی که پایدار نمانَد
مرا به بند ببستی خود از کمند بجَستی

دلم شکستی و رفتی خلاف شرط مودّت
به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی

چراغْ چون تو نباشد به هیچ خانه ولیکن
کس این سرای نبندد در این چنین که تو بستی

گرَم عذاب نمایی به داغ و درد جدایی
شکنجه صبر ندارم بریز خونم و رَستی

بیا که ما سرِ هستی و کبریا و رُعونت
به زیر پای نهادیم و پای بر سر هستی

گرَت به گوشهٔ چشمی نظر بُود به اسیران
دوای درد من اول که بی‌گناه بخستی

هر آن کَست که ببیند روا بود که بگوید
که من بهشت بدیدم به راستی و درستی

گرت کسی بپرستد ملامتش نکنم من
تو هم در آینه بنگر که خویشتن بپرستی

عجب مدار که سعدی به یاد دوست بنالد
که عشق موجب شوق است و خَمر علت مستی
 
#سعدی

به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی :)

سعدی نخونید. با سعدی مانوس بشید!