به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست
به قلب شعله زدن کار نی‌سواران نیست

به روز ابر، زر مطربان به باده دهید
که هیچ نغمه تر چون صدای باران نیست

عجب که آتش دوزخ به خویشتن گیرد
دلی که سوخته آتشین عذاران نیست

به بی‌قراری دل وا شده است دیده ما
سپند در نظر ما ز بیقراران نیست

چو گردباد نگردم به گرد خود، چه کنم؟
درین زمانه که گردی ز خاکساران نیست

سخن به بال هوادار اوج می گیرد
وگرنه ناله قمری کم از هزاران نیست

همیشه ابرتری هست در نظر صائب
خرابه دل ما بی هوای باران نیست

#صائب

ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
کارِ چراغِ خلوتیان باز درگرفت

آن شمعِ سرگرفته دگر چهره برفروخت
وین پیرِ سال‌خورده جوانی ز سر گرفت

آن عشوه داد عشق که مفتی ز ره برفت
وان لطف کرد دوست که دشمن حذر گرفت

زنهار از آن عبارتِ شیرینِ دل‌فریب
گویی که پستهٔ تو سخن در شکر گرفت

بارِ غمی که خاطرِ ما خسته کرده بود
عیسی‌دمی خدا بفرستاد و برگرفت

هر سروقد که بر مَه و خور حسن می‌فروخت
چون تو درآمدی پیِ کاری دگر گرفت

زین قصه هفت گنبدِ افلاک پرصداست
کوته‌نظر ببین که سخن مختصر گرفت

حافظ تو این سخن ز که آموختی؟ که بخت
تعویذ کرد شعرِ تو را و به زر گرفت


#حافظ

مجددا بله.

و حتی، در آستانه‌ی پیری، گلایه از شب دنیا بس است مرد حسابی!

جایی که جانِ مردان باشد چو گوی گردان
آن نیست جایِ رندان، با آن چه کار، ما را

#عطار

دل گشت چون دلداده‌ای، جان شد ز کار افتاده‌ای
تا ریخت بر هر باده‌ای از جام دل در جام ما

#عطار

برقع از ماه برانداز امشب
ابرش حسن برون تاز امشب

#عطار

من و تو هر دو تمامیم به هم
هیچ کس را مده آواز امشب

#عطار

عمر من بیش شبی نیست چو شمع
عمر شد، چند کنی ناز امشب؟

#عطار

مرغ دل در قفس سینه ز شوق
می‌کند قصد به پرواز امشب

#عطار

دل عطار نگر شیشه‌صفت
سنگ بر شیشه مینداز امشب

#عطار

از خودی خود قدم برگیر زود
تا ز پیشان بانگت آید ک«ان ماست»

#عطار

نَفسِـی عَلَى زَفَرَاتِهَا مَحبُوسَةٌ 
یا لَیتَــهَا خَرَجَـت مَـعَ الزَّفَـرَاتِ‏
لَا خَیرَ بَعـدَكَ فِی الحَیـاةِ وَ إِنَّمَا
أَبكِی مَخَـافَةَ أَن تَطُولَ حَیاتِی‏

#امیرالمومنین

کنون بی خود بیا تا بار یابی
که شاخِ وصل بی‌باران ببار است

#عطار

کسی سازد رَسَن از نور خورشید
که اندر هستی خود ذره‌وار است

#عطار

چون دل من بوی مِیِ عشق یافت
عقل زبون گشت و خرد زیردست

#عطار

اما القلوب المنکسرة العباس کفیلها.

دلم عمیقا جلسه شعر می‌خواد.
یه جایی که دوباره بشه کمی نفس کشید.

حاشا که ز دل، مهر تو آسان برود
وان عشق گران‌خریده، ارزان برود
ای از بر من نرفته، مهر تو مرا
با شیر فرو شده‌ست، با جان برود

#اثیرالدین_اخسیکتی

پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود
مِهرورزیِ تو با ما شُهرهٔ آفاق بود

یاد باد آن صحبتِ شب‌ها که با نوشین‌لبان
بحثِ سِرِّ عشق و ذکرِ حلقهٔ عُشّاق بود

پیش از این کاین سقفِ سبز و طاقِ مینا بَرکِشند
مَنظَرِ چشمِ مرا ابرویِ جانان طاق بود

از دَمِ صبحِ ازل تا آخرِ شامِ ابد
دوستی و مِهر بر یک عهد و یک میثاق بود

سایهٔ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟
ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

حُسنِ مَه رویانِ مجلس گرچه دل می‌بُرد و دین
بحثِ ما در لطفِ طبع و خوبیِ اخلاق بود

بر درِ شاهم گدایی نکته‌ای در کار کرد
گفت بر هر خوان که بِنْشَستَم خدا رزّاق بود

رشتهٔ تسبیح اگر بُگْسَست معذورم بدار
دستم اندر دامنِ ساقیِ سیمین ساق بود

در شبِ قدر ار صَبوحی کرده‌ام، عیبم مکن
سرخوش آمد یار و جامی بر کنارِ طاق بود

شعرِ حافظ در زمانِ آدم اندر باغِ خُلد
دفترِ نسرین و گُل را زینتِ اوراق بود

#حافظ
یلدای ۱۴۰۴