فایل سخنرانی - کارگاه معلم چندفرهنگی(چیستی، چرایی، چگونگی)

#سخنرانی
#کرج
#پردیس_فردوسی
#تربیت_معلم
#صادقی

@cacpc

پاور پوبنت کارگاه آموزشی نحوه طراحی سوالات و اجرای مصاحبه
#کارگاه
#مصاحبه
فایل صوتی این کارگاه در ادامه👇👇

@cacpc

بخش اول فایل صوتی کارگاه نحوه طراحی سوالات و اجرای مصاحبه

برگزارکننده؛ انجمن مطالعات برنامه درسی ایران

مکان برگزاری: دانشگاه تهران
زمان برگزاری اردیبهشت ۱۳۹۸
@cacpc

بخش دوم فایل صوتی کارگاه نحوه طراحی سوالات و اجرای مصاحبه

برگزار کننده: انجمن مطالعات برنامه درسی ایران
مکان برگزاری: دانشگاه تهران
زمان برگزاری: اردیبهشت ۱۳۹۸

@cacpc

بخش سوم فایل صوتی کارگاه نحوه طراحی سوالات و اجرای مصاحبه

برگزار کننده: انجمن مطالعات برنامه درسی ایران
مکان برگزاری: دانشگاه تهران
زمان برگزاری: اردیبهشت ۱۳۹۸
@cacpc

سمپاد؛ بودن یا نبودن!

علیرضا صادقی، عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبائی

قریب به نیم قرن از تأسیس مدارس تیرهوشان(سمپاد) در ایران می‌گذرد. تأسیس این مدارس و تفکیک دانش‌آموزان در طول این دوران همیشه دارای موافقان و مخالفانی بوده است. عده‌ای تلفیق و عده‌ای نیز قائل به تفکیک دانش‌آموزان تیزهوش بوده و هستند.
یکی از وجوه تمایز این مدارس، انجام فعالیت‌های فوق‌برنامه، پژوهش محور و مهارت محور در داخل و خارج از ساعت آموزشی رسمی مدارس می‌باشد. در جامعه‌ای که امر پژوهش، جایگاه واقعی خود را پیدا نکرده است، مدارس سمپاد، نمایشگاهی از فعالیت های یک ساله خود را که ماحصل فعالیت و تلاش آنهاست، به نمایش می‌گذارند.
علاقه مند بودم، بدانم در مدارس تیزهوشان(سمپاد) چه می گذرد، اما هیچ وقت فرصتی پیش نیامده بود. حال و روز این مدارس را صرفا از روی نوشته ها، یا سخنرانی های موافقان و مخالفان پیگیری می کردم، اما پنج شنبه هفته گذشته(۱۲ اردیبهشت) به دعوت یکی از مسئولین این مدارس، حضور پیدا کردم.
چون تلفیق دانش‌آموزان تیزهوش و کم هوش با دانش‌آموزان عادی را در کانادا دیده بودم، عدالت آموزشی را در این می‌دیدم که دانش‌آموزان در کنار هم آموزش ببینند، لذا تا حدودی از سر بی‌میلی این دعوت را پذیرفتم.
داخل مدرسه!
وقتی وارد مدرسه شدم، همه‌جا مملو از شور، هیجان و نشاط دانش‌آموزان بود. یکی از دانش آموزان پایه‌ی نهم به عنوان لیدر با من همراه شد و از غرفه ها بازدید کردیم، هم خودش و هم مسئولین هر غرفه توضیحاتی برایم ارائه می کردند، مثل یک آدم پخته از فعالیت هایشان، با تمام شور و اشتیاق می گفتند.
از غرفه‌ی اقتصاد و پول، غرفه‌های علوم پایه و مهندسی، غرفه‌های نجوم، معماری و رباتیک تا غرفه های کار آفرینی و فروش که هرکدام با چندین پروژه که تمامی پروژه‌ها در سنین نوجوانی و در پایه‌های هفتم تا نهم پیش برده بودند، سرشار از تعجب و تحسین شدم‌.
از ایده تا اجرا... همه و همه را خودشان راهبری کرده بودند و با اشتیاق توضیحات دانش‌آموزان را شنیدم.
وارد غرفه‌های پزشکی شدم که شامل ۱۹ پروژه از تحقیقات در رابطه با بیماری‌های روانی و تا ایده برای ساخت برخی وسائل پزشکی بود نیز بازدید کردم و برخی از پروژه ها حتی در مسابقات مختلف پژوهشی کشوری و بین المللی حائز رتبه شده بود. از غرفه‌ی نقد کتاب تا غرفه‌ی رسانه، نویسندگی، نگارستان، اسکیپ روم و ...چه بسیار خلاقانه و بانشاط بودند.
بخشی که برای من بسیار هیجان انگیز بود، بخش غرفه‌ی پروژه‌های بین‌المللی بود که دانش‌آموزانش هم به زبان انگلیسی و هم به زبان فارسی ارائه داشتند.
در گوشه‌ی نمایشگاه، فعالیت های علمی_هنری درس زیست‌شناسی به نمایش گذاشته شده بود، با عنوان "بایو_آرت" که دانش‌آموزان، خود خلاقانه چالش هر قسمت از درس زیست‌شناسی را به صورت هنری و زیبا به نمایش گذاشته بودند. از طراحی بر روی پیکسل گرفته تا طرح چاپ بر روی لباس. از اهداف درسی این غرفه علاوه بر رفع ابهام مطالب درسی، ایجاد کارآفرینی نیز مد نظر قرار داشت و به فروش دست ساخته های خود، اقدام کرده بودند.
نکته‌ی جالب توجه در تمامی نمایشگاه این بود که کلیه فرآیند برگزاری، توسط خود دانش‌آموزان طراحی و اجرا شده بود. با گفتگوهایی که با مسئولین، به ویژه با معاون آموزشی و پژوهشی مدرسه داشتم، ایشان تاکید می کردند که مسئولین مدرسه نقش هدایتگری و پشتیبانی داشته و اغلب فعالیت ها با خود دانش آموزان بوده است.

در پایان
به نظرم وجود مدارس سمپاد در ایران عین عدالت آموزشی است، زیرا اگر این مدارس هم از دانش آموزان مستعد دریغ گردد، به نظر می رسد، استعدادهای برتر در مدارس عادی، فرصت شکوفا شدن نخواهند یافت. هرچند مطلوب این است که همچون مدارس کشورهای پیشرو، دانش آموزان با هوش، عادی و با نیازهای ویژه در کنار هم زندگی کنند و آموزش ببینند اما تا رسیدن به این وضعیت، چاره ای جز پرورش دانش آموزان با پتانسیل خاص، در مدارس خاص وجود ندارد.

نکته دیگر اینکه،استادان حوزه علوم تربیتی نباید خود را محصور درنظریه ها و اتاق های خود در دانشکده ها کنند، ارتباط با مدرسه، تحلیل واقعی تری به دست می دهد. لذا از این پس تمایل دارم مدارس مختلف از هر نوعی که باشد( دولتی، خصوصی و ....)را مورد بازدید قرار دهم.
دوستانی که مایلند از مدرسه شان بازدید به عمل آید، لطفا به آیدی اینجانب(@sadeghiedu) پیام دهند.

#سمپاد
#عدالت_آموزشی


https://news.1rj.ru/str/cacpc

نظر تعدادی از مخاطبان کانال در خصوص سمپاد:


Sarkhosh:

الف)
پسر منم کلاس هشتم و سمپادی هست و به تجربه تفاوت و هیجان را حس کرده.عاشق مدرسه است. هفته پیش روز قبل از نمایشگاه هنگام تزیین غرفه نجوم پاش آسیب دید و با پای گچ گرفته و عصا در نمایشگاه حاضر شد. وقتی دکتر گفت نباید بری اشک می ریخت و می گفت امکان نداره.
تلسکوپ دست ساز درست کردند با معلم نجوم
عملکردشان بی نظیره .
همه چیز عملی تجربه می شه.
ولی متاسفانه نگاه جامعه این هست که سخت گیری میشه.در حالی که هر چی از خوب بودن این مدرسه بگم کم گفتم. معلما با بچه ها واقعا عین دوست می مونن.

سلام و درود جناب دكتر
هفته بزرگداشت مقام شامخ معلم را تبريك عرض مي كنم .
فرمايش شما كاملا صحيح است كه استاندارد هاي مدارس خوب در سمپاد ديده مي شود . ولي من بعنوان يك ولي دريافته ام اين مدارس از طريق آزمون دانش آموزان سخت كوش را جذب كرده و در كنار آن ها فرزندان مقامات و يا حداقل مسئولين آ پ قرار مي گيرند بنابراين توجه و التفات مسئولين براي برنامه ريزي و امكانات وجود دارد و در واقع آنها هم تركيبي هستندالبته براي خواص بنابراين عدالت به معناي واقعي وجود ندارد زيرا آپ براي همه فرزندان اين مرز و بوم مسئول است نه فقط تربيت ژنهاي خوب !

سلام
دكترجان گزارش بازديد از مدرسه تيزهوشان را خواندم. نتيجه گرفته بوديد كه وجود مدارس تيزهوشان عين عدالت آموزشي است! بيم آن دارم كه اگر از مدارس غيرانتفاعي هم بازديد كنيد، تحت تاثير قرار بگيريد و با توجه به انتظارات دانش‌آموزان و اولياي مدرسه، حكمي براي حمايت از آن مدارس صادر كنيد. پسر من در مدرسه علامه حلي تحصيل كرده و در باره مدارس تيزهوشان اطلاعاتي دارم. قطعا مدارس تيزهوشان محل تجمع دانش آموزاني است كه اغلب به طبقات برخوردار تعلق دارند و بافت دانش‌آموزي فرصت پيشرفت بيشتر را به آنها مي‌دهد ولي، چگونه مي‌توان نقش اين مدارس را بر تضعيف مدارس دولتي كه ميليونها دانش‌آموز وابسته به طبقه فرودست در آنها مشغول تحصيل هستند، ناديده گرفت؟ شايسته است با عينك فوكو هم به مساله نگاه كنيد شايد چيزهاي ديگري ببينيد.

dr Hakimzadeh:
اگر علاقه داشتید گفتگو کنیم که چرا دقیقا به همان دلایلی که گفتید این کار بی عدالتی است
و پیامدهای منفی این مدارس
بازدید از یک نمایشگاه چطور شما را به این نتیجه رسانده که سیاست کشورهای پیشرو غلط است و کار نظام اموزشی ما درست است؟

🌸باسلام و عرض تبریک هفته معلم خدمت جنابعالی و همه همکاران محترم
🔷پیرو درج مطلبی در خصوص بازدید از مدارس سمپاد داشته اید نکته ای خدمتتان معروض می دارم:
فروکاست مفهوم عدالت آموزشی به مدارس سمپاد اجحاف در حق دانش آموزان مناطق محروم و نابرخوردار است. استعداد امری ذاتی است که حداقل از محدوده مکان بیرون است و همه جا می توان استعدادهای مختلف با درصدهای متفاوت دید. به نظرم عدالت آموزشی یعنی امکان برخورداری کل دانش آموزان یک کشور از امکانات شایسته آموزشی به فراخور استعداد و توان شان.
حال این سوال مطرح است که آیا همه دانش آموزان مستعد توان تحصیل در این مدارس را دارند؟ پاسخ مسلماً منفی است چرا که علی الظاهر بضاعت علمی تنها شرط تحصیل در چنین مدارس استانداردی(؟) است. آنچه شرط اصلی حضور و شرکت در کلاس های چنین مدارسی را فراهم می سازد در درجه اول بضاعت مادی خانواده هاست. شاید بتوان حق دانش آموزان مشاهده شده توسط جنابعالی را به جهت پیش شرط ذکر شده توجیه نمود اما قدر مسلم نمی تواند محملی برای تعریف عدالت آموزشی باشد. شاید بتوان از زاویه دیگر وجود مدارس سمپاد را بازتولید طبقه و شکاف در جامعه تلقی نمود. و این مسئله هم جای بحث دارد.
به هر تقدیر از فرصتی که برای نقد و نظر فراهم ساختید، ممنونم.
ناصر نوروزی

می بینید نگاه ها چقدر سوگیرانه و منفی است نسبت به این نوع مدارس. در حالی که بنده هم به عنوان دانش آموخته رشته مطالعات برنامه درسی و هم به عنوان یک مادر و هم به عنوان کسی که از نحوه آموزش در کشورهای پیشرفته کماکان مطلع هستم اذعان دارم که مدارس سمپاد عملکردشان به استانداردهای رشته ما نزدیک تر است و ضمنا شهریه این مدارس در قبال خدماتی که ارائه می دهند نسبت به مدارس غیرانتفاعی ناچیز است.
مثلا درس علوم پنج معلم جدا دارد برای زیست شناسی ،فیزیک،شیمی،زمین، آزمایشگاه که هر بخش کتاب را معلم تخصصی آن درس می دهد.یا معلم انشا جدا املا جدا و ادبیات جداست.به درس هنر بسیار اهمیت می دهند .هنرهایی مثل کاشی شکسته،بافت،معرق و غیره.
کارگاه الکترونیک،نجوم که واقعا با تلسکوپ رصد می کنند،فتوشاپ،پریمیر فیلمبرداری،کارگاه مکانیک،هوافضا، طراحی وبسایت ،برنامه نویسی وب ،همه اینها عملی است.
اینها فقط بخشی از جذابیت‌های این مدرسه است که هر دانش آموز بنا به استعداد و علاقه خود انتخاب می کند.
بسیاری از دانش آموزان از این آموخته ها کسب درآمد می کنند.
ضمنا مواردی که در زندگی واقعی دانش آموزان با آن سرو کار دارند نیز اعمال می شود مثل آشپزی،تعمیر کولر و غیره.
همه آموخته ها عملی است.
پسرم در مورد نظریه داروین پژوهش انجام داد و اولیا اجازه داشتند در روز دفاع حضور داشته باشند .داور داشتندکه در نهایت نظر میداد و بچه های حاضر با آزادی بیان کامل اجازه داشتند با ارائه دهنده بحث کنند.بسیار برای بچه ها جذاب بود .احساس بزرگی و بالندگی می کردند که همانند دانشجویان تحصیلات تکمیلی جدی گرفته شده اند.بچه ها عاشق این بخش بودند.
و از همه مهم‌ترین که همه کارها گروهی است و شاگرد اول و آخر معنی ندارد.به هیچ دانش آموزی ویژه نگاه نمی کنند.
به نظرم لازم است سوگیری ها را کنار بگذاریم.
من خودم هیچ اصراری برای ورود فرزندم به این مدرسه نداشتم و ندارم ولی واقعا چه کسی بهتر از خود دانش آموز است که عاشق مدرسه آش باشد.

عالی بود آقای دکتر
به عنوان مادر یک سمپادی بارها گفتم هرکس مخالف سمپاده باید اول وارد این مدارس بشه بعد نقد کنه👌👌👌👌

حقیقت یا واقعیت!
رصد و بازدید از نزدیک مدارس خاص و سمپاد در نگاه اول این ذهنیت را به وجود می آورد که به راستی کودکان به اصطلاح تیز هوش نیازمند فضایی مناسب برای پرورش استعداد هایشان هستند و مدارس سمپاد این امکان را به وجود آورده است. سطح نمرات عالی دانش آموزان،قبولی در به اصطلاح بهترین رشته های دانشگاهی،استفاده از معلمان مجرب،فعالیت های کمک آموزشی،امکانات مناسب آموزشی و در دوره جدید توجه به سایر فعالیت ها چون ورزش،مهارتهای دستی و حتی رگه های از کارآفرینی!!!
اما سوالی که اینجا مطرح می شود این است:.
آیا عدالت آموزشی در سیستم آموزشی یک کشور اینگونه معنادار می شود.
حقیقت:
حقیقت از حق می گوید.
حقیقت این است که ماهیت عدالت آموزشی ایجاب می کند تا شرایطی برای پرورش انواع استعدادها فراهم شود.
مثلاً دانش آموزی با استعداد ورزشی بتواند در سیستم آموزشی رشد و نمو پیدا کند .
آیا دانش آموزان با استعداد هنری ،موسیقیایی،فنی و مهارتی و... همگی در مدارس متنوعی که به منظور پرورش استعداد های مختلف فعالیت می کنند ،بتوانند رشد پیدا کنند و در عین حال عزت نفس شأن پرورش یافته و به استعداد و توانمندی خود ببالند،.در کنار این مدارس متنوع قطعا مدارسی هم که در زمینه رشد استعداد منطقی و یا همان ای کیو فعالیت می کنند توجیه پذیر خواهد بود
پس حقیقت می گوید عدالت آموزشی به معنای پرورش تمام کودکان یک جامعه در راستای علایق و استعداد هایشان است و این عدالت می طلبند که یا همه نوع استعداد در مدارس یکسان با برنامه های درسی متنوع یادگیرنده محور پرورش یابند و یا مدارس متنوع به وفور در سطح جامعه محیا ی پرورش انواع استعداد ها باشد.
بر اساس این منطق آیا وجود مدارس سمپاد در ایران به معنای عدالت آموزشی است؟؟؟؟!!!!

واقعیت:
واقعیت در واقع به معنای آن چیزی است که به وقوع می پیوندد چه به حق و چه به ناحق.
واقعیت جامعه ما این است که استعداد دانش آموزان در داشتن ای کیو خلاصه می شود.
لذا مدارس بر این اساس دسته بندی می شوند:
مدارس خاص و سمپاد
مدارس معمولی
حال در این میان مدارس غیر انتفاعی هم قد علم می کنند که اگر هوش شما در سطح مدارس سمپاد نبود ما می توانیم این مشکل را حل کنیم و...
خوب والدین دانش آموزان بر اساس حقایق تصمیم می گیرند یا واقعیت ها.
واقعیت می گوید اگر فرزندم به مدرسه سمپاد راه پیدا کند یک شرایط اکازیون برای سالهای تحصیل و در مسیر قبولی در همان به اصطلاح بهترین رشته ها دارد.
بر این اساس من والد دو انتخاب دارم مدارس خاص و مدارس معمولی.
اما در مدارس معمولی چه می گذرد :
در مدارس معمولی دانش آموزان راه نیافته به مدارس سمپاد و خاص در کنار هم می نشینند،معلم سطح انتظار خود را در حد متوسط قرار داده و دانش آموزان به نداشتن استعداد بالا که اینجا همان ای کیو است باور دارند.
آنها که احساس می کنند این سطح متوسط استعداد را هم ندارند به مدارس فنی و حرفه ای و یا رشته علوم انسانی گسیل می شوند .
و الباقی در تلاش برای رقابت با آن دسته باهوش مدارس سمپاد یک.
من والد در این شرایط چگونه تصمیم می گیرم،قطعا مدارس سمپاد و خاص و..را تنها راه نجات فرزندم می دانم.
چرا که در جامعه من پزشک یک شهروند درجه اول محسوب می شود که حتی بیمار اعتماد به نفس بیان درد خود را پیش او ندارد.وضعیت مالیش هم که واضح است در سطحی بالا و دیسپلین اجتماعی هم که عالی.
..........
بنابراین در نقد و بررسی مدارس سمپاد باید به حقایق دنیای آموزش و واقعیت های دنیای آموزش جامعه ما توجه داشت.
اگر قرار است در یک جامعه هیچ استعدادی رشد نکند و یا حداقل یک نوع استعداد رشد کند ،بد از بدتر را باید انتخاب کرد.
استعداد یک نوع استعداد قابل تحمل تر از این است که هیچ استعدادی رشد نکند.


درد جامعه ما وجود مدارس سمپاد و خاص نیست.
درد کمبود سایر مدارس برای پرورشی سایر استعداد هاست.
درد رها شدن کودکان در مدارس معمولی با برچسب هوش معمولی است.
و این نتیجه اش همان ساختار سلسله مراتبی اقشار مردم در یک جامعه است.
و این نتیجه اش همان شهروند درجه یک و درجه دو. و..درجه nشدن خواهد بود
بنی عامریان
فارغ التحصیل دکتری برنامه ریزی درسی🗒🗒🗒

سلام جناب آقای صادقی
من مادر یکی از دانش آموزان سمپاد ی هستم
من هم مانند بسیاری از دوستان با اینگونه مدارس مخالف بودم
و دخترم علی رقم مخالفت من در سال ششم دبستان در آزمون شرکت کرد و جزو قبول شدگان بود
دلیل مخالفت من این بود که فکر میکردم که دخترم باید روز و شب فقط مشغول درس خواندن باشد اما الان که کلاس نهم هست کاملا نظرم عوض شده و میبینم که من اشتباه میکردم
دانش آموزان سمپاد بیشتر ، کارهای پژوهشی انجام میدهند و در کارهای گروهی و تیمی بسیار موفق هستند
بقدری فضا و محیط مدرسه با روحیات دختر من سازگار است که باید به زور او را به خانه بیاورم
خوشحالم که دخترم در این مدارس درس خوانده است و اگر غیر از این بود با توجه به شور و حال و هوشی که دارد در مدارس عادی حتما صدمه میدید
البته دوره دبستان را در مدارس دولتی درس خوانده ، بجز کلاس اول و کلاس ششم که معلم این دو پایه به هوش دخترم پی برده بودند راحت بود اما در بقیه مقاطع اذیت شد
در ضمن من از نظر مالی در حد متوسط هستم و مقدار خیلی کمی از من بابت این مدارس پول گرفته شد
که قابل مقایسه با مدارس غیر انتفاعی نیست
و من هیچگونه کمک مالی هم نتوانستم به مدرسه بکنم
در ضمن من از کل کادر مدرسه بسیار راضی هستم
من تجربه پسرم را هم دارم که در حال حاضر فارغ التحصیل میباشد و در مدارس خوبی درس خوانده است اما اصلا از نظر فضای آموزشی و کادر آموزشی قابل قیاس نیست
و البته مهمتر از همه اینکه دانش آموزان بسیار خوشحال و فعال هستند و این موضوع خیلی ارزش دارد

محمد قربانی:
سلام استاد عزیز

از دبیرستان استعدادهای درخشان شهید بهشتی نورآباد لرستان. هستم
بنده قربانی ام مدیر دبیرستان
نوشته شما رو مطالعه کردم

جالب بود و پر معنی

گر چه در زمینه ی پژوهش کار آن مدرسه بسیار بالا بوده است و ما در شهرستان های کوچک چنین توانمندی را کسب نکرده ایم اما جهت بازدید از شما دعوت می نمایم که به مدرسه ما بیایید

بسیار سپاسگزارم

امروز از زنگ تفریح دوم برای شما فیلم گرفته ام جهت آشنایی جزیی

و اینکه با توجه به خسارت های بسیار زیاد سیل به دبیرستان اما بازهم مدرسه را جهت رفع مرارت ها و خاطرات بد سیل آماده کرده ایم

لازم است چند نکته به عرض شما برسانم

۱. از گوشه گوشه و تمام محیط دبیرستان جهت ایجاد فضای ورزشی استفاده کرده ایم بطوریکه همزمان حدود ۱۵۰ نفر می توانند ورزش نمایند بدون اینکه صفی در کار باشد
۲. کتابخانه ها ی کوچکی در سالن مدرسه گذاشته ایم که هر زمان بدون فوت وقت ویا ثبت در دفتری بتوانند استفاده نمایند ( چنانکه اگر در فیلم دقت کنید در محیط سالن روی دیوار نصب شده اند)

۳. به علت کمبود فضا از سالن دبیرستان به عنوان نمایشگاه جهت نمایش موفقیت های دانش آموزان استفاده شده است. که در فیلم مشخص است.

۴. کلاسها هوشمند و مجهز به انواع وسایل بازی و سرگرمی جهت ایجاد محیطی دوست داشتنی ،شده اند.
۵. در محیط مدرسه فضای رقابتی جهت نمایش و اجرای هنرهای موسیقی و ... ایجاد شده است
بطوریکه روزانه در زنگ های تفریح اجرای موسیقی توسط دانش آموزان را داریم پدر این زمینه عناوین بسیار کشوری را کسب نموده ایم.

S:
وقتی در مقطع ششم ابتدایی آزمون استعداد های درخشان برگزار می شود چه اتفاقی می افتد ؟
شرکت در آزمون های قلم چی از دوره ابتدایی ،شرکت در کلاس های فوق برنامه درسی ،شرکت در کلاس های هوش
و همیشه در محاصره فرمول هایی بالاتر از سطح تحصیلی بودن و غیره وغیره به جای بازی و تقویت خلاقیت و کنجکاوی
طبیعتا این دانش آموزان تقویت شده شانس بیشتری نسبت به دانش آموزان معمولی که شاید از هوش ذاتی بیشتری هم برخوردارند را دارند
تفکیک دانش آموزان فقط مقبول برای حامیان فرصت طلب و سود جوی این طرح است .
به روشنی این طرح مردود و منفور است نمی دانم چرا عده ای اصرار به ادامه آن دارند؟

Pirnahad:
من با یادداشت و نظرتون درباره مدارس سمپاد کاملا موافقم و یادداشتی برای توضیح دلایل موافقتم نوشتم که تقدیم میکنم 👇
پیشنهاد میکنم برای تکمیل ایده خودتون از مدارس عادی هم بازدید کنید
و بعد فارغ التحصیلان قبلی هر دو مدرسه رو پیگیری کنید که چه سرنوشتی پیدا کردند

علم را به اهلش واگذاریم و دیگران را در سایر زمینه ها بپروریم
از گزارش بازدیدتان از نمایشگاه دانش اموزی به وجد آمدم. چون اخیرا به دبیرستانی که سال اول تحصیلم را آن‌جا گذرانده بودم رفتم.یک دبیرستان دولتی عادی در شهرستان
و مربی پرورشی مان را ملاقات کردم
درباره تفاوت های دانش های آموزهای نسل ما و نسل جدید میگفت.
و مهم ترین تفاوت را در نبودن انگیزه و نشاط در نسل جدید می دید.
حتی زنگ ورزش که آن زمان مورد علاقه ما بود حالا خیلی بی روح جریان داشت و ظاهرا بچه ها ترجیح می‌دهند به جای والیبال و هندبال و... یک گوشه بنشینند صحبت کنند.
شنیدن این مساله خیلی ذهنم را مشغول و ناراحتم کرد. خصوصا اینکه خواهرم که ایشان هم مربی پرورشی است تایید کرد که نسل جدید دانش آموزان در مقایسه با نسل گذشته شور و نشاط و انگیزه کمتری دارند.
نکته مهم اینجاست که هر دو نفرشان یعنی هم مربی ما و هم خواهرم در دو دبیرستان دولتی و عادی مشغول به کار هستند.
خب تا جایی که به خاطر دارم زمان ما به جز این دو مدرسه عادی، یک دبیرستان نمونه و یک دبیرستان غیرانتفاعی در شهرستان وجود داشت.
کلا 4 دبیرستان دخترانه در شاخه نظری.
اما امروز دبیرستان سمپاد و شاهد هم اضافه شده و والدین و دانش آموزان سعی میکنند انتخاب مدرسه را به این صورت اولویت بندی کنند:
1-سمپاد
2-نمونه
3-غیر انتفاعی
4-شاهد
5-یکی از دو دبیرستان عادی
شاید علت بی انگیزه و بی نشاط بودن دانش اموزانی که خواهرم و مربی مان از آن صحبت میکردند این باشد که غربال شده اند و با انگیزه ها در آن مدارس خاص جمع شده اند!!!

و شاید بشود گفت که با تلفیق دانش آموزان مشکل انگیزه و نشاط حل بشود و کیفیت اموز‌ش ارتقا پیدا کند و عدالت آموزشی برقرار بشود.

خب برای آزمودن این فرضیه کافی است دستاوردهای دانش آموزان و مدارس در مناطقی که مدارس خاص ندارند و همه بالاجبار به یک مدرسه میروند بررسی شود.
به نظرم تجربه نشان داده ممکن است در کوتاه مدت جو و کیفیت مدرسه متوسط باشد اما در بلند مدت ما هر دو گروه را قربانی سیاست های اشتباه آموزشی کرده ایم.
چون گمان میکنیم عدالت یعنی مساوات
اما عدالت این است که وقتی امکانات و داشته های ما (اعم از امکانات مالی، فیزیکی، معلمان خوب و مجرب) کم است ان را برای افراد مستعد و باهوش اختصاص بدهیم تا آن ها چرخ علم و توسعه کشور را بچرخانند.
و دیگران را که انسان های شریفی هستند اما هوش کمتری دارند به شکوفا کردن سایر استعدادهایشان بخوانیم. تا به جای احساس شکست در عرصه علمی احساس موفقیت در سایر عرصه ها را تجربه کنند.
بدین صورت از این بلایی که امروز گریبان گیرمان شده نجات پیدا می‌کنیم
بلایی که همه می‌خواهند به دانشگاه بروند و تحصیل را تا سطوح ارشد و دکتری ادامه بدهند. مقاله و پایان نامه میخرند و مدرک می‌گیرند. بی انکه علاقه ای به علم و دانش داشته باشند.
علت اینکه به جز مشتاقان واقعی علم بقیه افراد هم به مدرسه می روند و برای ورود به دانشگاه دانشگاه رقابت میکنند ضرورت های معیشتی است.
چون همه به پول برای تامین حداقل های زندگی نیاز دارند و فکر میکنند از طریق تحصیل در دانشگاه میتوانند اینده اقتصادی خود را بهتر رقم بزنند.
شاهد این ادعا رقابت بر سر رشته های نان و آبدار دانشگاهی است. مثل دندانپزشکی،حقوق و روانشناسی و مهندسی نفت یا رشته ها و دانشگاه هایی که بورسیه می کنند