Pirnahad:
من با یادداشت و نظرتون درباره مدارس سمپاد کاملا موافقم و یادداشتی برای توضیح دلایل موافقتم نوشتم که تقدیم میکنم 👇
پیشنهاد میکنم برای تکمیل ایده خودتون از مدارس عادی هم بازدید کنید
و بعد فارغ التحصیلان قبلی هر دو مدرسه رو پیگیری کنید که چه سرنوشتی پیدا کردند

علم را به اهلش واگذاریم و دیگران را در سایر زمینه ها بپروریم
از گزارش بازدیدتان از نمایشگاه دانش اموزی به وجد آمدم. چون اخیرا به دبیرستانی که سال اول تحصیلم را آن‌جا گذرانده بودم رفتم.یک دبیرستان دولتی عادی در شهرستان
و مربی پرورشی مان را ملاقات کردم
درباره تفاوت های دانش های آموزهای نسل ما و نسل جدید میگفت.
و مهم ترین تفاوت را در نبودن انگیزه و نشاط در نسل جدید می دید.
حتی زنگ ورزش که آن زمان مورد علاقه ما بود حالا خیلی بی روح جریان داشت و ظاهرا بچه ها ترجیح می‌دهند به جای والیبال و هندبال و... یک گوشه بنشینند صحبت کنند.
شنیدن این مساله خیلی ذهنم را مشغول و ناراحتم کرد. خصوصا اینکه خواهرم که ایشان هم مربی پرورشی است تایید کرد که نسل جدید دانش آموزان در مقایسه با نسل گذشته شور و نشاط و انگیزه کمتری دارند.
نکته مهم اینجاست که هر دو نفرشان یعنی هم مربی ما و هم خواهرم در دو دبیرستان دولتی و عادی مشغول به کار هستند.
خب تا جایی که به خاطر دارم زمان ما به جز این دو مدرسه عادی، یک دبیرستان نمونه و یک دبیرستان غیرانتفاعی در شهرستان وجود داشت.
کلا 4 دبیرستان دخترانه در شاخه نظری.
اما امروز دبیرستان سمپاد و شاهد هم اضافه شده و والدین و دانش آموزان سعی میکنند انتخاب مدرسه را به این صورت اولویت بندی کنند:
1-سمپاد
2-نمونه
3-غیر انتفاعی
4-شاهد
5-یکی از دو دبیرستان عادی
شاید علت بی انگیزه و بی نشاط بودن دانش اموزانی که خواهرم و مربی مان از آن صحبت میکردند این باشد که غربال شده اند و با انگیزه ها در آن مدارس خاص جمع شده اند!!!

و شاید بشود گفت که با تلفیق دانش آموزان مشکل انگیزه و نشاط حل بشود و کیفیت اموز‌ش ارتقا پیدا کند و عدالت آموزشی برقرار بشود.

خب برای آزمودن این فرضیه کافی است دستاوردهای دانش آموزان و مدارس در مناطقی که مدارس خاص ندارند و همه بالاجبار به یک مدرسه میروند بررسی شود.
به نظرم تجربه نشان داده ممکن است در کوتاه مدت جو و کیفیت مدرسه متوسط باشد اما در بلند مدت ما هر دو گروه را قربانی سیاست های اشتباه آموزشی کرده ایم.
چون گمان میکنیم عدالت یعنی مساوات
اما عدالت این است که وقتی امکانات و داشته های ما (اعم از امکانات مالی، فیزیکی، معلمان خوب و مجرب) کم است ان را برای افراد مستعد و باهوش اختصاص بدهیم تا آن ها چرخ علم و توسعه کشور را بچرخانند.
و دیگران را که انسان های شریفی هستند اما هوش کمتری دارند به شکوفا کردن سایر استعدادهایشان بخوانیم. تا به جای احساس شکست در عرصه علمی احساس موفقیت در سایر عرصه ها را تجربه کنند.
بدین صورت از این بلایی که امروز گریبان گیرمان شده نجات پیدا می‌کنیم
بلایی که همه می‌خواهند به دانشگاه بروند و تحصیل را تا سطوح ارشد و دکتری ادامه بدهند. مقاله و پایان نامه میخرند و مدرک می‌گیرند. بی انکه علاقه ای به علم و دانش داشته باشند.
علت اینکه به جز مشتاقان واقعی علم بقیه افراد هم به مدرسه می روند و برای ورود به دانشگاه دانشگاه رقابت میکنند ضرورت های معیشتی است.
چون همه به پول برای تامین حداقل های زندگی نیاز دارند و فکر میکنند از طریق تحصیل در دانشگاه میتوانند اینده اقتصادی خود را بهتر رقم بزنند.
شاهد این ادعا رقابت بر سر رشته های نان و آبدار دانشگاهی است. مثل دندانپزشکی،حقوق و روانشناسی و مهندسی نفت یا رشته ها و دانشگاه هایی که بورسیه می کنند

سلام وقت تون بخیر. گزارش شما رو از بازدید مدرسه سمپاد متوسطه اول مطالعه کردم و خیلی جالب بود.
اما چند نکته که به ذهن این حقیر رسید:
1-چرا اطلاعات این پژوهش ها توسط رسانه ای(چاپی-نمایشی-مجازی-....)در اختیار همه مدارس ومعلمان و مدیران متوسطه1 قرار نمیگیره تا ایده گرفته و نوآوری و خلاقیت در فعالیت هایشان ظهور کند ؟
2-فکر میکنم بهتره در ادامه به متوسطه2هم سری بزنید که آیا این روند ادامه داره یانه؟
3-مشکل سمپاد مربوط به تهران نیست که امکانات فراوانی داره (دانشگاه ها-موسسات علمی پژوهشی-اسپانسرها-......)بلکه بی عدالتی سمپاد در شهرهایی است که نه تنها انتخاب این دانش آموزان عادلانه نیست و مدارس حمایت کننده ای ندارند بلکه تنها برای خانواده ها افتخاری است برای این که خودشون رو تافته جدابافته از جامعه بینند. این باعث فاصله بیشتر دارا و ندار-باانگیزه و بی انگیزه-بااستعداد و کم استعداد-مرفه و کم بضاعت و .....میشود واین آسیب زا است.شاید اگر دانش آمزان متفاوت در کنار هم قرار بگیرند مشوق-انگیزه دهنده و همیار هم در آموزش شوند. در چند شهر که از نزدیک با دانش آموزان و خانواده هایی این چنینی آشنا هستم آسیب این مدارس به جامعه بیش از منفعت آن است. البته این چالش از دیدگاه های متفاوت(جامعه شناسی-آموزشی-اقتصادی-سیاسی و.......) جای بحث بسیاری دارد.
جای بسی امیدواری است این که "آموزش و پرورش" کشورمان دغدغه نخبگانی چون شما استاد فرهیخته است و سپاسگزار شماهستم اما عدالت زمانی است که این چنین امکانات و عملکردی در اختیار تمام دانش آموزان کشور باشد.یعنی دانش آموزی که در آزمون سمپاد پذیرفته نشده حق داشتن چنین مدارس و امکاناتی را ندارد.اگر پژوهش خوب است برای همه.اگر ایجاد انگیزه و نشاط در مدرسه خوب است برای همه.نوجوانان همسن و سال قطعا خواسته ها و احتیاجات همانندی دارند . چه بسیارند دانش آموزانی که کمی توجه باعث شکوفایی استعداد و توانمندی هایشان شود و کمی بی توجهی شاید باعث به بیراهه رفتنشان شود که دیگرراه برگشتی نباشد.آموزش اصولی و همه جانبه و عمیق و کارآمد حق تمام نوجوانان و جوانان ماست و تا دیر نشده برای سبک آموزش، محتوای آموزش و محیط های آموزش باید کاری کرد 🌺

با سلام و عرض ادب خدمت شما و اساتید محترم
من یک دانش آموز سمپادی هستم
از دبیرستان علامه حلی تهران
به نظرم لازم بود به عنوان یک #سمپادی در این بحث شرکت کنم
نظر اساتید محترم است که باید تمام دانش آموزان در یک محیط درس بخوانند
اما این قضیه در کشور های پیشرفته ای صدق می کند که در تمام مدارس دولتی این امکانات(مثل ساخت وسایل و ایجاد نمایشگاه و تدریس کاربردی محور) موجود باشد. اما وقتی در این کشور و کشور های مشابه این امکانات وجود ندارد بهتر است آن تعدادی که می توانند به اسم سمپاد غربال شوند بهتر است این امکانات در اختیارشان قرار بگیرد.
با پرسیدن سوالاتی از دانش آموزان متوجه می شوید که عشق به مدرسه چقدر زیاد شده طوری که من حتی حاضر نیستم یک روز هم غیبت داشته باشم.
در مدرسه ما به کار های پژوهشی خیلی اهمیت داده می شود و اکثر درس ها کاربردی محور تدریس می شود مثلا در درس شیمی ما شیمی در زندگی را می آموزیم(نیمروی سبز)یا درس زیست یا ادبیات را در کار های روزمره به کار میبریم.
همین امر مهم باعث شده دانش آموزان تشویق شوند به ساخت وسایل متفاوت
مانند
تفنگ سیب زمینی
پل ماکارونی با تحمل بالای ۲۰۰ کیلو گرم
ربات نقاش ساختمان
رباط طراح
پرینتر سه بعدی
ساخت فواره
ساخت تلسکوپ
و‌...
با تشکر از اینکه وقت خود را در اختیار حرف دل ما دانش آموزان سمپادی قرار داده اید

simin dorosti:
سلام جناب آقای صادقی این امکانات باید در تما م مدارس ما باشد . آن وقت شما می بینید که چقدر بچه های بااستعداد حتی در مدارس کار ودانش ما وجود دارد که به آنها هیچ توجهی نمی شود .مدارس عیر انتفاعی هم آن قدر بچه ها را در گیر حفظیات میکنند که کلا جایی برای خلاقیت ندارند .جالب اینجاست همین مدارس عیر انتفاعی در آزمون های پیشرفت تحصیلی رتبه می اورند و برای ثبت نام خدا می داند که چقدر خانواده ها تحت فشار هستند .
مقاله شما را که خوندم فقط غصه خوردم واشک ریختم به حال بچه های خوب پارسال که چقدر تلاش کردند وارد این مدارس شوند وآموزش وپروش با گرفتن آزمون ریون که یک هفته قبل در اموزشگاه ها با بچه ها کار شده بود . تما م زحمات این عزیزان را پا یمال کرد .وما که اعتماد کردیم به صحبت های وزیر که هوش کلاس نمی خواهد وبچه ی من فقط خودش تو خونه با مطالعه وزحمت نتونست به این مدرسه را پیدا کنه . چون با یک جستجو ساده وزدن این ازمون خیلی ها که اصلا هم در وادی درس نبودند قبول شدند .

f Asadi:
سلام
من موافق وجود و ادامه مدارس سمپاد و تیز هوشان هستم،
زیرا سطح مدارس دولتی از نظر نگاه اموزشی و مخصوصا پژوهشی بسیار پائین می باشد.
با توجه به اینکه در مدارس عمومی و دولتی دامنه توانائی ذهنی دانش اموزان بسیار زیاد است، بنابر این حضور دانش اموزان باهوش و کم هوش نوعی هدر دادن هوش، ذکاوت و توانائی های انان است.
به نظر من دولت و شخص وزیر به جای حذف این مدارس باید در روش های انتخاب انان و بکارگیری این استعدادها
در حل مشکلات کشور استفاده نماید.
برنامه ریزی دراز مدت برای هدایت این نعمت های خدادادی، این ذهن های پویا بسیار الزامی است.
تا این عزیزان بعد از فارغ التحصیلی به جای سفر به خارج از کشور و ادامه تحصیل در کشور بمانند و مفید باشند.

Bayat:
سلام و ارادت
آقای دکتر صادقی عزیز مطلبتون رو مطالعه کردم ،من دو نظر متفاوت دارم که نمیدونم باید چطوری جمع بندی بشه،اول اینکه به عنوان مادر دو دانش آموزی که تحصیلات دوره راهنمایی و دبیرستان خود را در مدارس تیزهوشان گذرانده اند،از این مدارس راضی هستم و موافق بودن این مدارس.دختران من بدون هیچ آسیب و اضطرابی با لذت درس میخوندند،خدا رو شاهد میگیرم یکبار من تذکر تکلیف و درس و مطالعه ندادم. کنار کارهای مدرسه فعالیتهای هنری (تئاتر و موسیقی)رو هم انجام می دادند.الان هم هر دو دانشجویان علوم پزشکی هستند.در کنار بازیگری تئاتر و فعالیتهای هنری دانشگاه.
دوم اینکه وقتی من از منظر یک برنامه ریز درسی به این قضیه نگاه میکنم ،به نظرم میاد چرا این شرایط باید برای عده معدودی باشه ،آیا معیارهای جداسازی ما درست هستند؟
دانش آموزان زیادی رو اون زمان دیدم که نتونستن در آزمون ورودی قبول بشن و چقدر سرخورده شدند،شاهد خودکشی چند دانش آموز بودم.و فشارهایی که از سمت والدین به بچه ها برای ورود به این مدارس وارد میشه،واقعا روح و روان دانش آموزان رو تخریب میکنه.
امیدوارم تدابیری اندیشیده بشه که همه ی بچه های سرزمینم ،از آموزش با کیفیت برخوردار شوند.
سپاس از شما

سلام جناب اقای صادقی.
من یکی از همون دانش اموزایی هستم که از مدرسمون بازدید کردید و خوشحالمون کردید.
میخام بگم که سمپاد همون چیزی بود که راهو به من نشون داد شاید خیلی زودتر از همسن و سالای خودم فهمیدم باید کجا برم، کجارو میتونم دستم بگیرم و یه روزی بسازمش و من این رو مدیون سمپادم. وقتی که پژوهش میکنیم، هربار با یه رشته‌ی جدید اشنا میشیم، وقتی که انجامش میدیم، میفمهمیم که ایا من به درد این رشته میخورم یا نه؟! و اگه جواب مثبت بود همین طناب کوچیک پژوهش رو میگیریم و باهاش تو مسابقات معتبری شرکت میکنیم که میشه یه قله‌ی پرتاب‌، یه شانس، یه راه جدید که میتونید هرچی اسمشو بخواین بزارید.
بنظرم درستش هم همینه که بچه‌ها از الان شروع کنن به تجربه‌ی عملی کارهایی که ممکنه تو اینده انجامش بدند. اگه از همین الان بفهمن که به درد چکاری میخورند از الان شروع میکنند و هدف دارند و بنظرم همین هدف دار بودن ادمها رو میتونه خوشحال کنه و امید بده بهشون برای تلاش بیشتر.
و بین مدارسی که ما داریم، شاید حتی خیلی وقت ها غیر انتفاعی ها با هزینه های بیشتری که میگیرند امکانات بیشتری رو فراهم کنند ولی بنظرم اون خلاقیت پروری رو که باید داشته باشند رو ندارند، اون ارزش دادن به بچه و اون سرمایه گذاری روشون رو ندارند. خلاصه در یک کلام بچه‌ای رو نداریم که حتی تا شب هم با جون و دل بمونه مدرسه(تا اونجایی که من دیدم) و بنظرم بین همه‌ی این مدارسی که داریم سمپاد بهترینه و چقدر خوب میشد که اگر همه‌ی مدارس مثل سمپاد و حتی خیلی خیلی خیلی بهتر باشند.

Fereshte:
با احیا این مدارس بسیار موافق هستم انشالله بچه هایی که لایق هستند بتوانند در این مدرسه های سمپاد پیشرفت چشم گیری داشته باشند بخصوص کلاس هفتم اگر این دانش آموزان درست هدایت شوند قطعا در عرصه بین المللی می درخشند ومن از کسانی هستم که دوست دارم فرزندم در چنین مدارسی درس بخواند.
اگر این فرزندان از نظر تحصیلی درست هدایت شوند کشور پیشرفت خواهد کرد.
آرشام ناظری

باعرض سلام
بنده به عنوان معاون يكي از مدارس سمپاد كشور با جنابعالي كاملا موافق هستم كه اينگونه مدارس محلي براي رشد و شكوفا شدن استعداد دانش آموزان تيزهوش ميباشند.
در مورد هزينه هاي آنهم بايد خدمتتان عرض كنم كه اينگونه مدارس برخلاف مدارس غيرانتفاعي منحصر به طبقه خاصي از جامعه نيستندو بارها و بارها شاهد اين بوده ام كه دانش آموزان بي بضاعت از پرداخت هزينه ها معاف شده اند.
شايد بتوان با رشد مدارس سمپاد در جذب نوجوانان مستعد قدم مثبتي برداشت

Almasi:
سلام اقای دکتر روز معلم را بهتون تبریک می گم
چه عالی که فاصله نظریه تا عمل را با حضورتان در فرزانگان ۵ و همایش اورنگ به عینه دیدید.
کاش بقیه اساتید هم از حضار نظریه ها بیرون بیان و به قول دکتر سرکارارانی " کف کلاس " را تجربه کنند.
سال قبل چقدر تو گروه انجمن گفتیم و شنیدیم از سمپاد و دوستان نپذیرفتند که آنچه می شنوند با آنچه هست در تضاد می باشد.
برخی به عنوان دانش آموز سمپاد را‌ه نیافته
برخی به عنوان دبیر و‌مدیر
برخی آمدند و نشد که بمانند
و...
خلاصه اینکه بیرون گود ماندند و ادعا کردند
فریره را شاهد آوردند و عدالت آموزشی را در بوق
بدون آنکه صدای اقلیت سمپاد شنیده شود تاختند...
خدا را شکر امدید و دیدید آنچه هست را. نه آنچه تصورش را برای دیگران ترسیم کرده اند با توهمات خود

با عرض سلام و تبریک به مناسبت بزرگداشت هفته ي معلم خدمت آقای دکتر صادقی.من به عنوان مادر یک سمپادي و فردی که خودم نیز دوران دبیرستان را در مدارس سمپاد گذراندم ،موافق شدید وجود این مدارس هستم.دلايل زیادی برای گفته ام دارم از جمله اینکه گردآوری تعدادی دانش آموز هر ساله با استعدادهایی تقریبا شبیه هم در یک جا و آموزش و هدایت آنها کار زیبایی هست.این مدارس با وجود آموزش های خوب هزینه ی چندانی برای خانواده ندارند و در کنار درس های نظری دروس هنر ،کار و فناوری ،قرآن،و...بقیه درس ها جدی انگاشته میشوند.مثلا برای درس کار فناوری در طی سه سال به دانش آموز نقاشی ساختمان ،جوشکاری،دریل کاری ،کار با چوب،تعمیر کولر و...را آموزش دادند من از تک تک معلم های سمپادي متشکرم که از دل و جان برای بچه ها سرمایه گذاری میکنند بدون اینکه چشم داشت آنچنانی داشته باشند.

با سلام خدمت استاد گرانقدر
گزارش بازدید شما رو از مدارس سمپاد بسیار جالب و ریزبینانه بود اما خودم به عنوان کسی که 1 سال در این مدارس مشغول به تحصیل بودم بعضی از موارد را از نزدیک لمس کردم .
آیا واقعا با آزمون ورودی مدارس سمپاد می توان دانش آموزانی که استعداد و توانایی بالایی دارند را مشخص کرد . من خودم دوستانی داشتم که بعد از ورود به این مدارس بخاطر فشار بالای درسی و عدم توانایی به مشکلات جسمی و روحی مبتلا شده اند .
خیلی از دانش آموزان از جمله بنده با رفتن به کلاسهای آمادگی و تقویت بعضی از مسائل در آزمون ورودی قبول شده ولی تازه اول مشکلات و فشارهای خارج از توانایی می باشد برای این عزیزان .
اگر معیار خوبی برای ورود دانش آموزان به این مدارس انتخاب شود و صرفا تکیه بر آزمون ورودی نگردد می توان افرادی با استعداد و توانایی بالاتر وارد این مدارس شوند و در ادامه راه با مشکلاتی مواجه نگردند .
من خودم دانش آموزی داشتم که از مدارس تیزهوشان وارد شده بود به مدرسه ما ولی دانش آموزان ما از اون قوی تر بودند .
و جالب اینکه مسئولین مدارس سمپاد خود مخالف برگزاری ماراتن کنکور می باشند اما بچه کلاس ششم را تشویق به شرکت در ماراتن آزمون سمپاد می کنند.!!!!!!

Nayer:
با سلام و احترام
وقتی متن نوشته رو خواندم تا آخر اشک ریختم
ظلمی که در حق بچه های مستعد سال قبل با آزمون غیر استاندارد گرفته شد
غیر قابل جبران هست و با اینکه مسئولین به عمق فاجعه پی بردند ،اما هیچ اقدامی نکردند .
برای اینکه پسر من که مستحق ورود به سمپاد رو داشت .اما با اون آزمون ریون که در دسرس همه بود نتوانست وارد سمپاد بشه
پسر من المپیاد ریاضی مبتکران مدال کشوری آورده بود. پسر من حقش بود وارد سمپاد بشه
خیلی ظلم شد .به خیلی از بچه ها ظلم شد
ای کاش اقدامی صورت بگیره از طرف مسئولین

سلام و وقت بخیر استاد
یادداشت یا روایتتان را از بازدید مدرسه سمپاد خواندم،قبل از هر چیز این روایت خوشحال کننده بود چون برخلاف شعارهای پوپولیستی همچون مرگ مدرسه! هنوز مدارسی هستند که زنده اند و امر تربیت به شیوه جدی و رضایتبخش در جریان است.
داستان امروز عدالت آموزشی که چندی است حالت مد پیدا کرده و تلویزیون ورسانه و کارشناس و غیر کارشناس شیفته طرح آن اند بسیار شک برانگیز و نباید جدی گرفته شود چون مراد از این برجسته کردن ها با نیت حمله به مدارس سمپاد نیات باطلی است.
تصور مدعیان عدالت آموزشی یکسان سازی بی منطقی است که قائل به تفاوت ها و توانمندی های یادگیرندگان نیستند و نتیجه خواست این دسته از مدعیان، توزیع و تسری مرگ مدارس به مدارس زنده سمپاد خواهد بود.
فاتح محمدی نیک،دانشجوی دکتری فلسفه تربیت

پسر من چند سال میشه که سمپاد بندرعباس درس می خونه و متاسفانه هیچکدوم از این فعالیت های علمی اشاره شده در متن رو ما تا حالا ندیدیم از نظر من که مدرسه شون خیلی بده، خواهرزاده ام که دختره هم سمپاد می خونه و فقط درس و درس و درس ولا غیر. بیشترین حجم درسی کمترین بازدهی ذهنی

سلام و عرض ادب و احترام
متاسفانه مدارس خاص به هر شکلی به عدالت آموزشی و اجتماعی آسیب می زنند . ما همه شاهد ورود فرزندان مدیران استانی به این مدارس و گزینش دانش آموزان ماهر در تست زنی بوده و هستیم . اصل مطلب یعنی پرورش استعداد ها باید و شایسته است در همه مدارس و طبق برنامه درسی صحیح صورت پذیرد . از شما و دوستان می پرسم چند درصد از دانشمندان برجسته کشور ما و سایر نقاط دنیا در مدارس خاص تحصیل کرده اند . آیا این گونه جدا سازی ها انگیزه آنها را بیشتر میکند یا ادعایشان را و توقعشان از خورشان را؟و ایا سایر دانش آموزان که در مدارس عا دی میمانند و به مدارس خاص به هر دلیلی راه نمی یابند سرخورده نمی شوند ؟لذا این مدارس از نظر اینجانب با عدالت آموزشی فاصله دارند . با آرزوی تدوین برنامه های درسی که در آن هر دانش آموزی در هر جای ایران که هست استعدادش شکوفا شود .

سلام آقای دکتر
فکر میکنم وقتی بحث انتخاب بین بودن و نبودن سمپاد پیش میاد اکثر افراد همه ی جوانب رو در نظر نمیگیرن.
به وضوح عده ای هستند که تجربه های مثبتی از مدارس سمپاد دارن که اکثرا کسانی هستند که خودشون یا نزدیکانشون دانش آموز سمپاد بودن یا در مدارس سمپاد مشغول به کار بودند.
اما از طرف دیگر افرادی هم هستند که تجربه ی تلخی از وجود مدارس سمپاد دارند! که اکثرا افرادی هستند که به علت قبول نشدن در آزمون ورودی این مدارس شکستی رو تجربه کردن یا پس از قبولی در مدارس، استعداد های خاصشون شناسایی نشده و بهش توجه نشده و در عوض انتظاراتی ازشون میرفته که قادر به براورده کردنش نبودن.
یکی از دلایل تجربیات منفی افراد استاندارد نبودن آزمون ورودی و عدم تطابقش با سیستم مدارس در دوره های مختلف بوده.
به بیان بهتر اگر فرض کنیم سیستم مدارس سمپاد برای دانش آموزانی با iq بالا طراحی شده باشه اگر آزمون ورودی طوری نباشه که دانش آموزان با iq بالا رو گزینش کنه نتیجه ش این میشه که بازار کار خوبی برای موسسات و کتاب های کمک آموزشی ایجاد میشه و بچه ها رو در سن دبستان تحت فشار قرار میده؛ علاوه بر اون افرادی وارد سمپاد میشن که اگر چه در آزمون ورودی پذیرفته شدن اما سیستم سمپاد مناسب استعداد های متفاوت و توانمندی های اونها نیست. در نتیجه توانمندی های واقعیشون نادیده گرفته میشه و در عوض ازشون انتظاراتی میره که نمیتوننن براورده ش کنن.

ازونطرف تجربه ی مثبت ما از تحصیل در مدارس سمپاد مربوط به این میشه که استعداد های ما با سیستم سمپاد سازگاری داشتن!
سیستمی که در پرورش استعداد هامون همراهیمون کرده و توانمندی ها و نقطه ضعف های مارو درست و به جا تشخیص داده برخورد درستی باشرایطمون داشته.

پس یجورایی میشه گفت مساله اصلا بودن یا نبودن سمپاد نیست.
مساله کمبود روشهای مناسبی برای شناسایی و پرورش انواع استعداد هاست.
مساله اینه که سمپاد کافی نیست و برای قشر متوسط و پایین جامعه تنها شانس برای برخورداری از یک سیستم آموزشی خوبه.
وقتی که جای دیگه و مدرسه ی دیگه ای نیست که استعداد های ورزشی و هنری و یا هر نوع استعداد دیگه ی بچه ها رو شناسایی کنه و با همون کیفیت بهشون ارزش بده و پرورششون بده نتیجه این میشه که همه سمت این میرن که به هر نحوی شده وارد مدارس سمپاد بشن و وقتی نمیتونن حسابی شکست میخورن!
چون حالا دیگه مجبورن توی یه مدرسه ی عادی با کیفیت بسیار پایین درس بخونن و هر استعدادی که دارن نادیده گرفته بشه.
برای بهبود این شرایط راه های خیلی زیادی هست.
بهترین راهش اینه که شروع کنیم از مدارس عادی و دولتی و کیفیت آموزش عمومی رو بالا ببریم.
کم شدن اختلاف کیفیت آموزش در سمپاد و مدارس عادی قطعا آسیب های فعلی رو به شدت کاهش میده و بعد از مدتی دیگه نیازی به سمپاد نیست.
حتی میشه در کنار سمپاد مراکزی رو برای پرورش انواع دیگری از استعداد های خاص در نظر گرفت که حداقل این تنها راه برای دستیابی به اموزش با کیفیت نباشه!
اما مشکل راه حل حذف سمپاد چیه؟
اینکه جایگزینی برای پرورش هیچ نوعی از استعداد هنوز وجود نداره.
نه برنامه ی فکر شده و دقیقی نه بودجه ای برای ایجاد تغییرات اساسی در ساختار اموزش پرورش.
اگر جایگزینی وجود داشت که میشد سریع بهش دست یافت شاید حذف سمپاد گزینه ی خوبی بود اما متاسفانه واضحه که حذف سمپاد تو شرایط فعلی ختم میشه به اینکه به جز اندک قشر ثروتمند جامعه هیچ کس به آموزش خوب و با کیفیت دسترسی نداشته باشه. حالا چند سال قراره طول بکشه که بعد از سمپاد سیستم تغییری بکنه؟
چند نسل از دانش آموزا توی کشورمون باید توی همچین سیستم بی کیفیتی رشد پیدا کنن؟
و چند سال بعدش که وارد بازار کار شدن این همه آدم بی انگیزه که سالها استعداد هاشون سرکوب شده قراره چه کاری رو از پیش ببرن ؟

سمپاد یک نمونه از مصداق بی عدالتی اموزشی است

نفرمایید این مدارس با استانداردهای رشته ما نزدیک است بفرمایید برخورداری کل دانش اموزان یک کشور از امکانات شایسته اموزشی به فراخور استعداد و توان.

تفکیک دانش اموزان تا پایه نهم سم است سمی که مافیای سودجو و فرصت طلب وارد نطام اموزشی کرده .پیشنهاد دوره دوم متوسطه است ان هم بصورت محدود .

یک نکته مهم در برنامه ریزی رصد خروجی هاست
با کمی تعمق خروجی های تفکیک و خروجی های تلفیق را در دراز مدت در کارامدی جامعه بررسی بفرمایید

می فرمایید سری به مدارس سمپاد بزنید من معلم سمپاد بوده ام لطفا سری به مدارس سیستان بزنید تا مفهوم عدالت بازنگری شود
ونکته قابل تامل نتیجه نطر سنجی است که اکثرا موافق تفکیک هستند در واقع زینفعان مخالف دیدگاه جهانی تعلیم و تربیت هستند
ن.phd برنامه ریزی

Farzaneh Naghavy:
سلام من یکی از مسئولین مدارس فرزانگان ۱ بودم .قریب به ۱۷ سال در کنار دانش آموزان تیزهوش معاونت اموزشی و تدریس داشتم . تجربه های نابی را دراین محیط کاری داشته ام که مطمئن هستم در هیچ کجای دیگر فرصت آن فراهم نمیشد . هم آفرایی بسیار زیادی بین دانش آموزان و دبیران علاقمند به توسعه آموزش وجود داشت که بهترین دوران کاری من بوده است به تک تک لحظات آن افتخار میکنم .
نقوی الحسینی

سمپاد و عدالت آموزشی
جناب آقای دکتر با سلام
مطالب شما را در مورد بازدید از مدرسه تیزهوشان مطالعه کردم و کمی افسوس خوردم که در کشور ما می توان رفتارهای غلط را در قالبی چشم نواز ارائه کرد به گونه‌ای که بتواند متخصصین برنامه ریزی درسی را تحت تاثیر قرار دهد. اینکه آموزش در مدارس سمپاد به نحو احسن انجام می شود امری کاملاً طبیعی است و خلاف عدالت آموزشی چرا که بنده معتقدم تمامی مدارس باید این گونه آموزش دهند نه یک سری مدارس خاص اینجانب به عنوان کسی که کار برنامه ریزی درسی انجام می دهد به طور کل با گزینش و جدا سازی در آموزش مخالف هستم و دلایل را در ادامه به تفسیر بیان می کنم.
1-نحوه گزینش
آنچه که تاکنون به عنوان ملاک گزینش دانش آموزان در مدارس سمپاد مدنظر قرار گرفته فقط و فقط قدرت تست زنی دانش آموزان است که آنهم در بهترین حالت ممکن نمی‌تواند ملاک درستی برای تشخیص هوش دانش آموز باشد. امروزه اولیا مبالغ هنگفتی برای کلاس های تست زنی هزینه می کنند تا فرزندشان در زمره دانش آموزان تیزهوش قرار گیرد گواه این مدعا مخالفت شدید مافیای کنکور با حذف سمپاد بود.به طور قطع می‌توان گفت که موسسات و مدارس خصوصی که خدماتی چون کلاسهای تست زنی و تقویتی در قالب کلاسهای فوق برنامه ارائه می کنند دلشان برای نظام آموزشی کشور نسوخته که تمام توانشان را به کار می گیرند تا از حذف مدارس سمپاد جلوگیری کنند.
2- ملاک های سنچش بهره هوشی
شما خود مستحضر هستید که امروزه بهره هوشی تنها با سنجش هوش منطقی- ریاضی تعیین نمی شود بلکه سایر جنبه‌های هوش هم باید مد نظر قرار گیرد افرادی که در این گونه مدارس پذیرفته می شوند در بهترین حالت از هوش ریاضی و حافظه بالایی برخوردار هستند و سایر افرادی که دارای هفت نوع دیگر هوش هستند از راه یابی به این مدارس باز می مانند و این خود با عدالت آموزشی در تناقض است چرا که در آزمون بالا رفتن از درخت ماهی هیچ رتبه ای نخواهد آورد با استفاده از همین ملاک ها بسیاری از دانش آموزان دارای هوش معمولی تشخیص داده شده و خودشان باور می کنند که نمی توانند پیشرفت کنند و همین امر باعث می شود که تلاش چندانی در جهت ارتقا خود نداشته باشند.

3- فرایند آموزش
شما تنها یک مدرسه را بازدید نمودید و بسیاری از مدارس تیزهوشان در سراسر کشور هستند که مبنای اصلی فعالیت ها و جهت‌گیری آموزشی آنها کسب رتبه های برترکنکور است لذا تمام فعالیت های آموزشی در این راستا سوق داد می شود و مدارس کمی هستند می‌توانند فعالیت‌های غیر از این داشته باشند مطلب دیگر اینکه دانش‌آموزان زمان زیادی را در مدرسه صرف می کنند که درصد بالایی از فعالیت ها در جهت پرورش استعداد آنها نیست بلکه متمرکز بر راه های موفقیت در کنکور و المپیاد ها است و دانش آموزان این مدارس دریک جنبه رشد می کنند که آن هم شیوه درس خواندن و شیوه فهم مطالب و جز این فعالیت دیگری را برای خود متصور نیستند و در اغلب این مدارس خبری از پرورش تفکر خلاقانه، تفکرنوآورانه، تفکر فناورانه و تفکر طراحی به چشم نمی خورد
4-فارغ التحصیلان مدارس
یکی از کارکردهای این مدارس جداسازی افراد و آموزش آنها است به گونه ای که نخبه قلمداد شوند و جزء نفرات برتر دانشگاه ها باشند. همین امر ممری برای جذب دانش آموزان و بورسیه شدن آنها در دانشگاه های سایر کشورها است که اغلب غیر قابل بازگشت است در حقیقت این مدارس درصد بالایی از افرادی را که پرورش می دهند برای خروج از کشور آماده کنند یعنی با دست خود سرمایه های کشور را برای بهره‌مندی سایر کشور ها معرفی می کنند گرچه ممکن است اندکی از این افراد در داخل کشور بمانند ولی زیاد نیستند و قبول دارم که در این قسمت ضعف هایی مدیریتی هم نقش بسزایی دارد.
آنچه که در بالا ذکر شد نظر این حقیر است و جای نقد و نظر دارد.
در پایان مایلم به سوالات پاسخ داده شود
1- آیا با بازدید از یک مدرسه می توان نسبت به درستی یا نادرستی شیوه آموزش در سایر مدارس اظهار نظر نمود؟
2- آیا میتوان با استناد به این مدرسه وجود یا عدم وجود عدالت آموزشی را اثبات نمود ؟
3- آیا فارغ التحصیلان این مدارس در تمام جنبه های هوشی مانند هوش منطقی ریاضی و حافظه سر تر از دیگران هستند؟
حسن عبداله زاده _ کارشناس ارشد برنامه‌ریزی درسی

سلام جناب دکتر صادقی.
اینکه در مدرسه ای که شما بازدید کردید این گونه فعالیت ها اجرا می شود خیلی خوب است اما سوال اینجاست وقتی ما می توانیم اینقدر خوب کار کنیم چرا نباید در همه مدارس عادی نیز اینگونه باشد؟ این نشان می دهد که نظام آموزشی ما قابلیت اینگونه کار کردن را دارد اما متاسفانه وجود چنین مدارس خاص اعم سمپاد و غیرانتفاعی موجب شده است این خدمات فقط برای قشری خاص ارائه شود و عدالت آموزشی از بین برود. بنده هم موافق کلیه فعالیت های این مدرسه هستم اما چرا فقط اینگونه فعالیت ها باید در این گونه مدارس انجام شود؟ مگر نه اینکه مجریان همان معلمان و مدیرانی هستند که از مدارس عادی می آیند؟
متاسفانه در برخی از این مدارس حتی در نحوه پذیرش عدالت نیز رعایت نمی شود و فرزندان مسئولین بدون توجه به نمره آزمون ورودی وارد این مدارس می شوند و این یعنی #ژن_خوب
بسیاری از این دانش آموزان با مشغولیت بیش از حدی که به فعالیت های آموزشی دارند در فعالیت ها و مهارتهای اجتماعی دچار ضعف زیادی هستند و توانایی برقراری ارتباط با اعضای دیگر جامعه را ندارند و بعضاً از محبت خانواده نیز محروم می شوند و به طور خلاصه کودکی و نوجوانی آنان را سلب می کنیم.
حتی بعد از فارغ التحصيلی این دانش آموزان توقع دارند در جامعه نیز این دسته بندی برای آنان رخ دهد: موقعیت شغلی بهتر از بقیه، دانشگاه های بهتر و ... اگر باز هم برای آنان فراهم شود عین بی عدالتی است و اگر نشود سرخورده و گوشه گیر خواهند شد. به نظرم علاوه بر عدم رعایت عدالت آموزشی به خود این دانش آموزان لطمات جبران ناپذیری وارد خواهد شد.
ممنون