© Max Klinger - Verfolgter Centaur, 1881.

مارتا گراهام (رقصنده‌ی آمریکایی)، ۹۱ سال پیش.


© Martha Graham, 1931. by Imogen Cunningham

یادِ بعضی نفرات...


© John Sloan - Memory, 1906.

© Buzz and Nan at the Afterhours, New York City, 1980. by Nan Goldin

سه زن، سه تَن.


© George Washington Lambert - The three kimonos, 1905.

درِ سیاه بازه، تکه چوبی به‌ش تکیه داده‌شده و کفش‌های زنانه‌ای سراسیمه درآورده شدن. سارها روی زمین دنبال غذان و روبه‌روی ما درختی تنومنده.


© Harold Jones - The Black Door, 1935.

سرِ یک رقاص


© Head of a Dancer, 1929. by Lotte Jacobi

چندوقتیه زمانی که از سرکار برمی‌گردم، چند خطی از روزم می‌نویسم.
قبلا بخشی از روزمرگی‌هام رو این‌جا می‌نوشتم که دیدم کار درستی نیست. در قالب فایل باشه که هرکس دوست داشت بخونه، بهتره.
کار خفنی نیست اما برای من لذت‌بخشه. مخصوصا این‌که بعد از مدتی برمی‌گردم و حال‌وهوای اون روزم رو می‌خونم.
(این یکی مال چندروزِ اخیره)

آیا کلمات واقعا به‌درد می‌خورند؟ اصلا می‌شود با کلمات توضیح داد درد (یا بگیر احساسات) چه بر سر ما می‌آورد؟ کلمات فقط وقتی سر می‌رسند که همه‌چیز تمام شده است -وقتی دیگر آب‌ها از آسیاب افتاده. دروغی و بی‌جان، کلمات فقط از خاطرات می‌گویند.


[در وادی درد - آلفونس دوده (از صفحه‌ی عظیم جابری)]

ماهی‌گیری در بهار
ون گوگ


© Vincent van Gogh - Fishing in Spring, 1887.