چه عکس خوبیه از فیلم «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟»
از فیلم‌های محبوبمه که چهار-پنج سال پیش دیدمش.
یکسری فیلم‌ها هستند که هروقت یادِ زمانِ دیدن‌شون میُفتم حس خوبی به‌م دست می‌ده. این فیلم یکی از اونهاست. و چه نقش‌آفرینی درخشانی از زوج تیلور و برتون.
فیلمیه که می‌شه پیشنهادش کرد.


Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)
dir. Mike Nichols

نزدیک‌ترین چیزی که به اون خودنگاره‌ی تیسین پیداکردم همین بود.


© Titian - Self-Portrait, 1562.

پیگیر فعالیت‌های کانون در گذشته که بشید چیزهای خیلی ارزشمندی می‌بینید، فیلم، موسیقی، کتاب و...

برای آشنایی بیشتر این مستند از خاطره خدایی رو ببینید: «کانون»

در مستند «کانون» ساخته‌ی خاطره خدایی (۱۳۹۴) نشون داده می‌شه که این سازمان چه کمک بزرگ و ارزشمندی به قشر کودک و نوجوان این مملکت کرده؛ اون هم به صورت رایگان.
یک نکته‌ی جالب این‌که وقتی انقلاب می‌شه و مدیران سازمان اون رو به انقلابیون تحویلش می‌دن، آقای علیرضا زرین می‌شه مدیر کانون به مدت ده سال (از ۶۰ تا ۷۰).
انتظار می‌رفته که یک انسان مذهبی و انقلابی اون هم در اون سال‌ها بشه مدیر چنین سازمانی، دیگه کارش تمومه.
اما زرین در این ده سال کار بسیار ارزشمندی می‌کنه و کانون رو در همون سطح قبل از انقلاب خوب نگه می‌داره و حتا برای انتشار آثار کانون دیگه نیازی به مجوز از جاهای دیگه‌ای مثل ارشاد نبوده و خود زرین مجوز انتشار رو می‌داده، دوره‌ای که فیلم‌های بیضایی، امیر نادری، کیارستمی و... از همین طریق منتشر می‌شدن.
اعضای پیشین کانون هم به نیکی از زرین یاد می‌کنن.
کیارستمی در مستند می‌گه که وقتی دیدم فشار حکومت داره زیاد می‌شه، با زرین صحبت کردیم و باهاش از کانون اومدیم بیرون.
زرین تهیه‌کننده‌ی فیلم‌هایی مثل «خانه دوست کجاست»، «باشو غریبه کوچک»، «کلوزآپ» و... بود.

یکی از فیلم‌های کانون همین فیلمه که باید دید. از فیلم‌های محبوبم.

مریم مجدلیه در حال عبادت مقابل تاجِ خارِ مسیح.


© Léonard Bellivaux - Mary Magdalene In Adoration Before The Crown Of Thorns, 1866.

این چند روز چندتا نود ساله مُردن. امروز هم پاپاسِ ۹۶ ساله. تو کودکی که در نقش هندِ جگرخوار دیدمش می‌ترسیدم.

یه گوشه از اتاقِ کار گدار

آخرین ویدئویی که گدار ساخته همین یک دقیقه‌ست. این نقاشی هم داخلشه.

https://youtu.be/V_Sg31zxf38

یه ۹۰ ساله‌ی دیگه هم رفت. یدالله رویایی

معما
در سال ۱۹۱۹ نورمن لیندسی به پسرش درباره‌ی این اثر می‌نویسه. که به فکر راز و رمز زندگیه. این‌که انسان چطور با معمای زندگی روبه‌رو می‌شه. در مواجهه با توحش، ترس، درد و مرگ.
خود لیندسی بعدا توضیح می‌ده که در این اثر، زن نماد زندگیه. اون موجودات غریب هم در تاریکی همون توحش، ترس و دردن.
مردی که بین پاهای زن نشسته، خودِ انسانه که در سردرگمی به فکرِ این معمای زندگیه؛ که چرا پا روی زمین گذاشته.
اون فرد داس‌به‌دست هم مرگه که در انتظار ایستاده تا جواب این پرسش رو به انسان بده.


© Norman Lindsay - Enigma, 1919.

چه شهامتی!

گویا، آگوستینا د آراگون قهرمان جنگی اسپانیایی (که به ژان دارک اسپانیا شهرت داره) رو به تصویر کشیده؛ در داستان معروفی که ازش روایت می‌شه. آگوستینا وقتی می‌بینه همه‌ی توپچی‌ها کشته شدند، از روی اجساد عبور می‌کنه تا خودش رو به توپ برسونه و به سمت سربازان فرانسوی شلیک کنه.
آگوستینا در ابتدا به عنوان یک غیرنظامی در جنگ حضور پیدا کرده بود و بعدا تبدیل شد به یکی از افسران ارتش اسپانیا.


© Francisco Goya - What Courage!, 1810-20.

© Augusto Ferrer-Dalmau - Agustina de Aragon, 2012.

«هنگامِ آن است که تمامتِ نفرتم را به نعره‌یی بی‌پایان تُف کنم.»

«شما پرندگانِ نغمه‌سرای اُمیدهایم را خفه کردند تا مرا بکُشند.» [نیچه - چنین گفت زرتشت]


© Albert von Keller - The Martyr, 1892.

نقاشیِ «لوتر مُرده» اثر لوکاس فورتانگل: صورتکی موحش، ستیزه‌جو و زمخت، تا منتها درجه خوک‌مانند... که به‌خوبی خطوط چهره‌ی مردی را ترسیم می‌کند که نمی‌توانیم به‌خاطر این اظهارنظرش او را به‌قدر کافی بستاییم: «رویاها کذاب‌اند؛ ریدن در بسترِ خود تنها حقیقتی است که وجود دارد.»


[آفوریسم‌های زندگی (عواقبِ زاده‌شدن) – امیل چوران]
(مارتین لوتر: کشیشِ آلمانیِ اصلاح‌طلب که در اواخر عمر یهودستیز شده بود.)
© Lukas Furtenagel - Portrait of Martin Luther on his Deathbed, 1546.