«نارسیس یا نرگس، در اساطیر یونانی مرد جوان خوب‌چهره‌ای بود که از عشقِ اخو (اکو) دوری کرد و برای همین محکوم به عشق ورزیدن به تصویر چهره‌ی خود در کنار رود آبی شد. عده زیادی تلاش کردند تا به او نشان دهند چیزهای زیبا و دلنشین‌تر از چهره‌ی او وجود دارد ولی او نپذیرفت و فقط به چهره خود نگاه کرد تا وقتی که از فرط خستگی و گرسنگی به درون رود افتاد و جان باخت. نام گل نرگس از آن جهت که برکنار رود و دریا می‌افتد و مانند چشمی است که خود را در رود می‌نگرد برگرفته از این افسانه است. البته به‌بیانی دیگر نارسیس وقتی به عشق خود (چهره انعکاس‌یافته خود) نمی‌رسد، آن‌قدر غمگین بر لب چشمه می‌نشیند تا تبدیل به گل می‌شود که باز هم نه هر گلی، گل نرگس زرد؛ چراکه او در کنار رود مریض می‌شود و به رنگ زرد درمیاید.
نارسیسیسم در روانشناسی به معنی عشق به خود یا تمایلات دوره‌ی طفولیت و بزرگی و خودشیفتگی است.» [ویکی‌پدیا]


© Narcissuss, 1594-96. by Caravaggio

یادداشت ناصرالدین شاه بر عکسی که خود ایشان از عزیزالسلطان، غلام‌بچه‌ها و آغا محمد (فقیرالقامه) بر پله‌های عمارت خوابگاه انداخته است: «این پسره سرایدار سردر باب همٰیون که بعد از چند سال جواهرات و طلای تخت طاووس را دزدید پیدا شد و سرش را بریدند.»

© Amir Mahdi Moslehi

از خودشیفتگی نارسیس


© Bill Whitehead