لی اسمولین در کتابش، انقلاب ناتمام اینشتین - جستجوی آنچه فراتر از کوانتوم است ، می‌گوید:

مکان و زمان هر دو نمی توانند بنیادین باشند. فقط یکی از این دو [زمان] می توانند در عمیق ترین سطح حضور داشته باشند. دیگری [مکان] باید برآمده [ظهور یافته] و وابسته باشد. به نظر می رسد که این در نهایت به دلیل ناموضع non-local بودن درهم تنیدگی بر ما تحمیل شده است، که منجر به تنش بین رویکردهای واقع گرایانه مکانیک کوانتومی و نسبیت خاص می شود. پس می خواهم پیشنهاد حل تنش با بنیادین سازی یکی از جفت فضا/زمان را بدهم .

در حالی که یکی از این دو [فضا یا زمان] برآمده و تقریبی است، در نهایت همه چیز ، نوعی توهم است. ترجیح می‌دهم بر این فرضیه تمرکز کنم که زمان بنیادین و فضا برآمده و ظهور یافته است.‌‌



@cosmos_physics

در لحظه بیگ بنگ، همه چهار نیروی جهان هستی( هسته ای قوی و ضعیف، گرانش، الکترومغناطیس) در اَبرنیرویی ادغام می شدند که از یک ابر تقارن پیروی می کرد.
این ابر تقارن می توانست همه ی نیروهای جهان هستی را به یکدیگر تبدیل کند. در حقیقت معادله حاکم بر این ابرنیرو دارای یک ابر تقارن بود.
پس از بیگ بنگ و انبساط جهان هستی، جهان سرد شد و این ابرنیرو به چهار نیروی امروزی که میشناسیم تبدیل شد و ابر تقارن آن نیز شکسته شد.
به این فرایند شکست تقارن می گویند.
یکی از اهداف بزرگ فیزیکدانان پیدا کردن این ابر تقارن و مکانیسم شکستن آن است تا راه را برای رسیدن به معادله یا نظریه همه چیز هموار کند.


@cosmos_physics

ساعتی بیرون شو از ساعت دلا
تا ز چونی وارهی و از چرا

ساعت از بی ساعتی آگاه نیست
زانکه آن سو جز تحیر راه نیست

چون ز ساعت، ساعتی بیرون شوی
چون نماند محرم بی چون شوی

لامکانی که در او نور خداست
ماضی و مستقبل و حالش کجاست

ماضی و مستقبلش "نسبت" به توست
هر دو یک چیزند، پنداری که دُوست


مولانا

@cosmos_physics

🎥 تفسیر مکانیک کوانتومی

دیوید آلبرت، فیزیکدان نظری


@cosmos_physics

ستاره‌شناسان حاضر در تیم عملیات "تلسکوپ افق رویداد" که نخستین تصویر واقعی از افق رویداد یک ابرسیاه‌چاله را در سال ۲۰۱۹ منتشر کردند، در روز ۲۲ اردیبهشت امسال از نتایج جدیدی در مورد مرکز کهکشان راه شیری پرده‌برداری می‌کنند که احتمال زیاد تصویر از ابرسیاه‌چاله‌ حاضر در مرکز کهکشان ما به علاوه اطلاعات مهمی از این سیاه چاله باشد.
بیانیه‌ای که به تازگی توسط این تیم منتشر شده، حاکی از آن است که این تیم با همکاری "رصدخانه جنوبی اروپا" در حال برنامه‌ریزی برای اعلام برخی "نتایج پیشگامانه" در مورد مرکز کهکشان ما است.


@cosmos_physics

📚 خدا پس از اینشتین -واقعاً در کیهان چه میگذرد؟

God after Einstein: What’s Really Going On in the Universe?
Yale University Press - 2022

Haught
انگلیسی

@cosmos_physics

تقارن وارونی زمان

با توضیح دیوید آلبرت


@cosmos_physics

تصویر سیاهچاله مرکزی کهکشان راه شیری منتشر شد


"این تصویر از Sagittarius A* با داده‌های تلسکوپ‌های سراسر جهان ثبت شده است. پس از تصویری که از سیاهچاله مرکزی کهکشان M87 در سال 2019 منتشر شد، این دومین باری است که یک سیاهچاله کلان جرم مستقیماً با سایه آن مشاهده می‌شود.
گاز موجود در حلقه نارنجی درخشان، افق رویداد سیاهچاله را احاطه کرده است، مرزی که هیچ چیز نمی‌تواند از آن فرار کند. حلقه از خم شدن نور در گرانش شدید اطراف کمان SagittariusA* ایجاد می‌شود که جرمی حدود 4 میلیون برابر خورشید ما را دارد.
این سیاهچاله در فاصله ۲۷۰۰۰ سال نوری از زمین قرار دارد.



@cosmos_physics

🎥 سفری را از زمین آغاز میکنیم و به ۲۷۰۰۰ سال نوری دورتر، به سیاهچاله مرکز کهکشان راه شیری می‌رویم.




@cosmos_physics

🎥 بدون شرح!


@cosmos_physics

‍نیرو نتیجه منطقی هندسه است.
قوانین طبیعت در ابعاد بالاتر ساده ترند.

این دو جمله و مفاهیم ریاضیش که بسیار جلوتر از زمان‌ خود بودند، اولین بار توسط ریاضیدان آلمانی گئورگ فردریش برنهارد ریمان در سال 1854 مطرح شد اما تا 60 سال هیچ استفاده ای از آنها نشد تا اینکه اینشتین برای فرمول بندی معادلات نسبیت عام برای توضیح خم شدن فضا-زمان توسط جرم و انرژی و همچنین پیوند سه بعد فضا با بعد زمان از هندسه نااقلیدسی ریمان استفاده کرد.

در حقیقت پایه ریاضی نسبیت عام انیشتین، هندسه ریمانی بود که تا 60 سال بعد از معرفی آن توسط ریمان در کتابخانه خاک می خورد.

@cosmos_physics

🎥 آیا فلسفه مرده است؟

ربکا نیوبرگر گولدستین و رابرت لاورنس کوهن


@cosmos_physics

📚 بی علتی فیزیکی - رویدادهای بی سبب، غیرمترقبه و تقدیری

Fundamental Theories of Physics

Svozil
انگلیسی

@cosmos_physics

“The creation of Physics is the shared heritage of all mankind. East and West, North and South have equally participated in it. […]

This in effect is, the faith of all physicists; the deeper we seek, the more is our wonder excited, the more is the dazzlement for our gaze.

I am saying this, not only to remind those here tonight of this, but also for those in the Third World, who feel they have lost out in the pursuit of scientific knowledge, for lack of opportunity and resource.

Alfred Nobel stipulated that no distinction of race or colour will determine who received of his generosity. On this occasion, let me say this to those, whom God has given His Bounty. Let us strive to provide equal opportunities to all so that they can engage in the creation of Physics and science for the benefit of all mankind.”

-Abdus Salam,

Nobel Banquet Speech, December 10, 1979.


خلق فیزیک میراث مشترک همه بشر است. شرق و غرب و شمال و جنوب به طور مساوی در آن شرکت داشته اند.

این در واقع باور همه فیزیکدانان است؛ هر چه عمیق تر جستجو کنیم، شگفتی مان بیشتر برانگیخته می شود، خیره شدن نگاهمان بیشتر می شود.

من این را می گویم، نه تنها برای یادآوری این موضوع به کسانی که امشب اینجا هستند، بلکه برای کسانی که در جهان سوم هستند،کسانی‌ که به دلیل کمبود فرصت و منبع، احساس می‌کنند جستجوی دانش علمی را از دست داده اند.

آلفرد نوبل تصریح کرد که تمایز نژاد یا رنگ، تعیین کننده دریافت سخاوت او نیست. به همین مناسبت اجازه دهید این را به کسانی که خداوند فضل خود را به آن ها داده است بگویم. بیایید تلاش کنیم فرصت های برابر را برای همه فراهم کنیم تا آنها بتوانند در خلق فیزیک و علم به نفع همه بشریت مشارکت کنند. ”

عبد السلام

سخنرانی ضیافت نوبل، 10 دسامبر 1979


@cosmos_physics

🎥 نقش گراویتون‌ها در گرانش

برایان گرین

گراویتون یک ذره‌ی بنیادی فرضی در نظریه‌ی گرانش کوانتومی است که نقش حامل و منتقل‌کننده‌ی نیرو گرانش را ایفا میکند.
توی این ویدیو، پروفسور برایان گرین توضیح میده که گراویتون چطوری این کارو انجام میده


@cosmos_physics

✅ نسبيت عام نظریه‌ای هندسی برای گرانش است که در سال ۱۹۱۶ توسط آلبرت اینشتین منتشر شد و توصیف کنونی گرانش در فیزیک نوین است. این نظریه تعمیمی بر نظریهٔ نسبیت خاص و قانون جهانی گرانش نیوتون است که توصیف یکپارچه‌ای از گرانش به‌عنوان یک ویژگی هندسی فضا–زمان ارائه می‌دهد.

این نظریه، گرانش را به‌عنوان یک عامل هندسی و نه یک نیرو بررسی می‌کند. در این نظریه فضا–زمان توسط هندسهٔ ریمانی بررسی می‌شود. خمش فضازمان مستقیماً با انرژی و تکانهٔ کل ماده و تابش موجود متناسب است. این رابطه توسط سیستمی از معادلات دیفرانسیل با مشتقات پاره‌ای به نام معادلات میدان اینشتین نمایش داده می‌شوند. پایهٔ نظری گرانش در کیهان‌شناسی، این نظریه و تعمیم‌های آن است.

نظریهٔ اینشتین جنبه‌های اخترفیزیکی مهمی دارد. مثلاً این نظریه وجود سیاهچاله‌ها را به‌عنوان وضعیت پایانی ستاره‌های بزرگ پیش‌بینی می‌کند. شواهد گسترده‌ای موجود است که تابش بسیار شدید منتشرشده از برخی انواع اجسام اخترفیزیکی ناشی از وجود سیاهچاله‌ها است. مثلاً ریزاختروش‌ها و هستهٔ کهکشانی فعال، به‌ترتیب نتیجهٔ وجود سیاهچاله‌های ستاره‌وار و سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم هستند. خم شدن نور بر اثر گرانش می‌تواند منجر به پدیدهٔ همگرایی گرانشی شود که بر اثر آن چندین تصویر از یک جسم اخترفیزیکی دوردست در آسمان دیده می‌شود. نسبیت عام همچنین وجود امواج گرانشی را پیش‌بینی می‌کند که مشاهدهٔ آن‌ها برای نخستین بار در سال ۲۰۱۶ و پس از گذشت صد سال از پیش‌بینی اینشتین درمورد وجود این امواج، به کمک تأسیسات لایگو (LIGO) صورت پذیرفت هرچند قبلاً وجود این امواج به‌طور غیرمستقیم تأیید شده‌بود.پروژه‌هایی همچون لایگو و پروژهٔ لیسایِ ناسا با هدف مشاهدهٔ مستقیم این امواج گرانشی راه‌اندازی شده‌اند. افزون بر این، نسبیت عام پایهٔ مدل‌های رایج کنونی کیهان‌شناسی، که برمبنای جهانِ در حال انبساط هستند، را تشکیل می‌دهد.

برخی از پیش‌بینی‌های نسبیت عام به میزان قابل‌توجهی با پیش‌بینی‌های فیزیک کلاسیک تفاوت دارند؛ به‌ویژه آن‌هایی که مرتبط با گذر زمان، هندسهٔ فضا، حرکت اجسام در سقوط آزاد و انتشار نور هستند. پدیده‌هایی چون اتساع زمان گرانشی، انتقال به سرخ گرانشی نور و تأخیر زمانی گرانشی که ناشی از کندتر بودن گذر زمان در نزدیکی میدان‌های گرانشی قوی است، همگرایی گرانشی که به خمیده شدن نور در یک میدان گرانشی قوی اشاره دارد و حرکت تقدیمی مدار سیارات نمونه‌هایی از این تفاوت‌ها هستند. همچنین تعریف جرم در نسبیت عام به سادگی فیزیک کلاسیک و حتی نسبیت خاص نیست، در واقع در نسبیت عام نمی‌توان تعریفی کلی برای جرم یک سامانه ارائه داد و تعریف‌های گوناگونی همچون جرم اِی‌دی‌اِم، جرم کُمار و جرم بوندی پدید آمده‌اند.

محدودیت سرعت اجسام مادی به سرعت نور در نسبیت عام، پیامدهایی درمورد ساختار سببی فضازمان دربردارد، زیرا تأثیر رویدادها و در نتیجه علّیت نیز محدود به سرعت نور می‌باشند. این محدودیت در نسبیت عام به تعریف افق‌ها می‌انجامد که مرزبندی‌هایی در فضازمان هستند. از جملهٔ افق‌ها می‌توان به افق ذره و افق رویداد اشاره کرد که به ترتیب برخی نواحی از گذشته و آینده را غیرقابل دسترسی می‌نمایند.

یکی از ویژگی‌های ابهام‌آمیز نسبیت عام تکینگی‌ها هستند که در آن‌ها هندسهٔ فضازمان تعریف نشده‌است. برخی از پاسخ‌های معادلات میدان اینشتین، مانند پاسخ شوارتزشیلد و پاسخ کر تکینگی‌های آینده (تکینگی‌های سیاهچاله‌ها) و برخی دیگر مانند پاسخ فریدمان–لومتر–رابرتسون–واکر تکینگی‌های گذشته (تکینگی مهبانگ) را مشخص می‌کنند. ماهیت تکینگی‌ها همچنان در هالهٔ ابهام قرار دارد، هرچند که تلاش‌هایی در زمینه توصیف ساختار آن‌ها صورت گرفته‌است.

پیش‌بینی‌های نسبیت عام در تمام مشاهدات و آزمایش‌هایی که تا به امروز انجام گرفته‌است، تأیید شده‌اند. نسبیت عام تنها نظریهٔ نسبیتی موجود برای گرانش نیست، بلکه ساده‌ترین نظریه‌ای است که با داده‌های تجربی همخوانی دارد. هرچند که پرسش‌هایی هستند که هنوز بی‌پاسخ مانده‌اند و شاید پایه‌ای‌ترین آن‌ها این باشد که چگونه می‌توان نسبیت عام را با قوانین فیزیک کوانتومی آشتی داد تا بتوان به نظریه‌ای کامل و خودسازگار برای گرانش کوانتومی دست یافت.

@cosmos_physics

“Time and space are modes by which we think and not conditions in which we live.”

Albert Einstein

زمان و مکان حالت هایی هستند که بواسطه چیزهایی که فکر می کنیم ساخته شده اند و نه شرایطی که در آن زندگی می‌کنیم.»

آلبرت اینشتین


@cosmos_physics

📚 راهنمای آکسفورد در تاریخچه تعابیر کوانتومی

The Oxford Handbook of the History of Quantum Interpretations
Oxford_Handbooks - 2022

انگلیسی

@cosmos_physics

🎥 برهان علمی علیه وجود خدا؟!


پیتر وان اینواگن، فیلسوف


@cosmos_physics

کشف یک ذره بوزون هیگز محوری که می‌تواند نامزد مناسبی برای ماده تاریک باشد

برخلاف ذره بوزون هیگز که برای کشف آن به برخورد دهنده هادرونی بزرگ نیاز بود، بوزون هیگز محوری با استفاده از یک آزمایش کوچک کشف شد. گشتاورد مغناطیسی بخشی از آن چیزی است که بوزون هیگز محوری را از بوزون هیگز متمایز می‌کند. ذره جدید وقتی پدید آمد که مواد کوانتومی در دمای اتاق از نوسانات بسیار خاصی پیروی کردند. سپس پژوهشگران با استفاده از پراکندگی نور توانستند این ذره را ببینند. جالب‌ترین نکته در مورد این ذره این است که دانشمندان آن را نامزدی برای ماده تاریک می‌دانند.
«کنت برچ» محقق اصلی این مطالعه گفت: «وقتی یکی از دانشجویانم داده‌ها را به من نشان داد، ابتدا فکر کردم او اشتباه می‌کند. یافتن یک ذره جدید به این راحتی نیست.»
این ذره جدید را می‌توان از خویشاوندان ذره «بوزون هیگز» دانست که مسئول جرم‌دار بودن ذرات دیگر است.
اثبات اینکه بووزن هیگز محوری همان ماده تاریک است، کار بسیار دشواری است. فیزیکدانان عقیده دارند برای آنکه بتوان بوزون هیگز محوری را ماده تاریک دانست نیاز به نظریه سازگار با آزمایش‌های ذرات احساس می‌شود.


@cosmos_physics