شاید که عمر من به شب قدر، قد نداد
پس در همین لیالی شعبان مرا ببخش

@Dellrish

ما از تو به جز کرم ندیدیم
جز سفره ی محترم ندیدیم

روزی که بقیعمان کشاندی
گشتیم ولی حرم ندیدیم

#دوشنبه_های_حسنی
#یا_کریم_ابن_الکریم

@Dellrish

کوریِ چشم ِ سفید ِ همه ی حرمله‌ها
عَلَم ِ حضرت ِ عباس بلند است هنوز

#ای‌علمدارحسین

@Dellrish

از آستانِ پیرِ مُغان سر چرا كِشيم؟
دولت در آن سرا و گُشایش در آن در است

#چهارشنبه‌های‌امام‌رضایی
#امام_رئوف

@Dellrish

این چه سِریست که در "اول ماه رمضان"
روضه از شرمِ لبِ خشکِ حسین آب شده

@Dellrish

ما روزه‌ دارها همه یاد لبِ توایم ...

هر چه هستم سر دیوانگی ام میمانم
روزه ام را فقط افطار به تربت کردم
خواستم از عطش روزه بگویم اما
از لب تشنه اش احساس خجالت کردم

@Dellrish

بازی دنیا ز عمرم زود فرصت را گرفت
قبله ام گم شد کم آوردم لیاقت را گرفت

گریه و حال نماز صبح های من چه شد؟
خواب شیرین سحر فیض عبادت را گرفت

از صغیره شد شروع و به کبیره ختم شد
جرأت عاصی شدن از من خجالت را گرفت

یارفیق لا رفیق له حلالم کن اگر
بین ما بار گناهانم رفاقت را گرفت

نور مولا نیست دیگر درمیان سفره ام
بی خیالی من از این سفره برکت را گرفت

نیم دین را به حیا دادند کارم سخت شد
مستی انجام معصیت نجابت را گرفت

ذکر و استغفار و توبه دست جمعی بهتراست
باخت این شبها کسی که کنج عزلت را گرفت

لذت افطار با خرمای نخل کربلاست
خوش بحال هرکه از زهرا زیارت راگرفت

یا غیاث المستغیثین گفت و پاسخ داده شد
نیزه ای روی لب آقا اجابت را گرفت

سیدپوریا هاشمی

@Dellrish

من را بخر که نرخ خودم را شکسته ام
چوب گناه بر تن من خورد با گناه

@Dellrish

کلّ فرزندان زهرا سفره دارند و کریم
بین اولاد کریمش "مجتبایش" بیشتر

#دوشنبه_های_حسنی
#یا_کریم_ابن_الکریم

@Dellrish

یاد آن ساعت بیفتم که کسی آبت نداد
روزه را با روضه‌های تشنگی وا میکنم

@Dellrish

دامن آلوده و بار گناه آورده ام
گر چه آهی در بساطم نیست آه آورده ام

هر که بودم هر که هستم با کسی مربوط نیست
بر امام مهربان خود پناه آورده ام

هر که آرد تحفه ای در محضر مولای خود
من دو دست خالی و کوه گناه آورده ام

در کرم شه را گدا باید گدا را نیز شاه
من گدا دست گدایی سوی شاه آورده ام

بر کبوترهای صحنت هدیه ی ناقابلی است
گندم اشکی که در این بارگاه آورده ام

ناله ام در سینه، اشگم در بصر، سوزم به دل
نامه ای چون دود آه خود سیاه آورده ام

نی عجل با کوه عصیان عفو، نازم را کشد
رو به سوی مظهر عفو اله آورده ام

ذرّه بودم زائر شمس الشّموسم کرده اند
قطره ای بودم به این دریا پناه آورده ام

گر چه هستم قطره ای ناچیز، یک دریای اشک
هدیه بر مولای خود روحی فداه آورده ام

هر فقیری هست دست خالیش سرمایه اش
من فقیرم دست خالی را گواه آورده ام

"میثما" مولا اگر پُرسد چه آوردی بگو
سر به خاک زائرت از گرد راه آورده ام

#چهارشنبه‌های‌امام‌رضایی
#امام_رئوف

@Dellrish

کار دنیا را ببین کارش به مشک افتاده است
او که اقیانوس هم زانو زده در محضرش

#یاساقی‌العطاشا

@Dellrish

طفلی رقیه؛ پلک و ابرویش شکسته

#روضه_شب_جمعه

@Dellrish

اگر در سرنوشتت نیست تا "ام البنین" باشی
فقط زهرای تو کافیست "ام المؤمنین" باشی

شده دامان تو شأن نزول سوره ی کوثر
خدا میخواست بانو جان! تو زهرا آفرین باشی

زنی بالاتر از حوّا ، زنی همسایه ی مریم
یقیناً آمدی هم کُفو ختم المرسلین باشی

تو قبل از هر زنی اسلام آوردی و پس باید
برای خاتمِ پیغمبر خاتم، نگین باشی

فقط میخواستی از دوش پیغمبر عبایش را
که در آغوش مهر رحمة للعالمین باشی

همیشه نیمه ی ماه خدا از عرش میایی
برای تک تک جامانده ها حبل المتین باشی

احمد ایرانی نسب

@Dellrish

#حدیث_اشک

از کتاب جامع الاخبار و کتاب امالی شیخ مفید از ابن قولویه از پدرش از سعد از برقی از سلیمان بن مسلم کندی و از ابن غروان از عیسی بن ابی منصور از ابان بن تغلب از حضرت ابی‌عبدالله علیه السلام روایت کرده اند که فرمود:

نفس کشیدن کسی که برای ظلمی که بر ما وارد شده مهموم باشد، تسبیح است و مهموم بودن او برای ما عبادت است و کتمان کردن سرّ ما جهاد در راه خداست. پس فرمود ابوعبدالله علیه السلام: واجب می‌شود که این حدیث به طلا نوشته شود.

📚امالی للمفید، ص 338
📚بحارالانوار، ج 44، ص 275

@Dellrish

چون شمع سحرگاه مرا کشته‌ خود کن
حیف است که گریان تو سر داشته باشد

@Dellrish

عمر داره میشه تباه
خدایا ببخش
خستم از بار گناه
خدایا ببخش

#مناجات
#حاج_محمود_کریمی

@Dellrish

ترسی از فقر ندارند گدایان کریم
دست خالی نروند از در احسان کریم
حاجت خواسته را چند برابر داده است
طیب الله به این لطف دو چندان کریم

#دوشنبه_های_حسنی
#یا_کریم_ابن_الکریم

@Dellrish

پیچیده در این کوچه‌ها عطر عبایت
همراه با نجوای زیبای دعایت

با نان و خرما مي‌رسی، من هم يتيمم
اما نه خرما، مست دستان کريمم

مي‌زد به پايت بوسه لب‌های مدينه
اي خوش به حال نيمه شب‌های مدينه

در دستهايت ياکريمان لانه دارند
وقت قنوتت قدسيان پيمانه دارند

دیدم هوای چشمهایت کوثری بود
بر شانه‌ات شال شکوه حیدری بود

عطرت، دل از من برده بود و می‌نوشتم
سرمست آقای جوانان بهشتم

ای آسمانها، محو صحن خاکی تو
قلب زمین، غرق دل افلاکی تو

ميخانه‌ي خاکي غبارش هم شراب است
اِنعام صحن خاکيت هم بي حساب است

این مثنوی تا یاد سردار جمل کرد
روح القدس گویی هوای یک غزل کرد

دیدم که عالم غرق ذکر «یا حسن» شد
نامت، دلم را مست نوری در ازل کرد

من در زمان آواره‌ی آن لحظه بودم
آن دم که دستان تو «قاسم» را بغل کرد

آنگونه او را خوش در آغوشت کشیدی
تا بی تو بودن مرگ را پیشش عسل کرد

دست کریمت یاکریمان را غذا داد
شاه و گدا را لطف تو ضرب المثل کرد

روح تو را از نور زهرا آفريدند
از اسم تو اسماء حسنا آفريدند

نامِ حسن، يعني تمام حُسن دنيا
حالا من و دست کريم آل طاها

قاسم صرافان

@Dellrish

او مگر کیست... تمامیّت احسان خدا
من کـیم؟ تاابــدالدهر مسلمانِ حسن...

@Dellrish