#فرسودگی_شغلی (Burnout) در #طب_اورژانس
قسمت اول

این مطلب نیز از مجموعه مطالب انتخاب حرفه طب اورژانس از وب سایت EMRA ترجمه شده است.بر هیچ کس پوشیده نیست که به خاطر شرایط کاری، احتمال فرسودگی شغلی در حرفه طب اورژانس بالاست. بنابراین چه خوب است با وقوف به این واقعیت راهکارهای مقابله و پیشگیری از آن را بدانیم:

👈 مقدمه
فرسودگی شغلی فقط یک واژه‌ی مد روز نیست؛ در طب اورژانس، یک خطر واقعی و روزمره است.
البته هیچ تخصصی از آن مصون نیست، اما وقتی محیط کاری ترکیبی از تقاضای بالا و کنترل اندک باشد، احتمال بروز فرسودگی تقریباً حتمی است ـ و این دقیقاً توصیف اورژانس است.
دکتر «مازلاک» (Maslach) و دکتر «لایتر» (Leiter) که از پیشگامان پژوهش در زمینه‌ی فرسودگی شغلی هستند، آن را به عنوان نوعی فرسایش در سه بُعد حیاتی تعریف می‌کنند:
1️⃣ فرسایش درگیری (Erosion of Engagement): یعنی از دست دادن شور و انرژی برای کار پزشکی.
2️⃣ فرسایش احساسی (Emotional Erosion): یعنی تبدیل شدن تدریجی شور و دلسوزی به بدبینی، طعنه و تلخی.
3️⃣ فرسایش تناسب (Erosion of Fit): یعنی احساس ناهماهنگی با محیط، احساس انزوا، و نداشتن حس تعلق.
و متأسفانه، طب اورژانس در صدر جدول فرسودگی شغلی بین تمام تخصص‌های پزشکی قرار دارد.

👈 آمار نگران‌کننده
در یکی از مطالعات ملی ایالات متحده، نرخ فرسودگی شغلی در پزشکان اورژانس بیش از سه برابر میانگین سایر پزشکان گزارش شده است.
حدود ۶۵٪ از پزشکان اورژانس گفته‌اند که حداقل یک علامت از علائم فرسودگی را تجربه می‌کنند.
یعنی دو نفر از هر سه نفر، درگیر خستگی روانی، بی‌احساسی یا حس بی‌فایدگی‌اند ـ حتی وقتی هنوز مشغول نجات جان دیگران هستند.
▫️اما نکته‌ی تراژیک‌تر این است:
بسیاری از آنها ادامه می‌دهند، بی‌آنکه کمک بخواهند. چون در فرهنگ اورژانس، هنوز نوعی سکوت قهرمانانه وجود دارد ـ انگار درخواست کمک، نشانه‌ی ضعف است.
✅ درحالی‌که درست برعکس، درخواست کمک نشانه‌ی آگاهی است، نه شکست.

👈 شناخت و پیشگیری
پزشکان اورژانس باید یاد بگیرند فرسودگی را در خود و همکارانشان تشخیص دهند.
علائمش همیشه آشکار نیستند: ممکن است اول به شکل بی‌حوصلگی، خستگی دائمی، احساس پوچی، یا سردی نسبت به بیماران بروز کند.
گاهی حتی موفق‌ترین پزشک هم در درونش دارد آرام آرام می‌سوزد.

👈 راهکارهای سیستمی:
✅ تنظیم برنامه‌های کاری هماهنگ با ریتم طبیعی بدن (Circadian Scheduling) می‌تواند خستگی را کاهش دهد.
✅ مثلاً شیفت‌ها به جای عقب‌گرد، به صورت چرخش رو به جلو (روز ← عصر ←شب) تنظیم شوند تا بدن فرصت سازگاری پیدا کند.
✅ کاهش ازدحام بیماران و مدیریت بهتر حجم مراجعه نیز از فشار روانی می‌کاهد.
✅ حمایت سازمانی از پزشکانی که دچار بحران روانی‌اند، باید واقعی و محرمانه باشد ـ نه روی کاغذ.

👈 راهکارهای فردی:
✅ ورزش منظم، تغذیه سالم، و خواب کافی سه پایه‌ی اصلی مقاومت در برابر فرسودگی‌اند.
✅داشتن روابط اجتماعی قوی، خانواده و دوستانی که بتوانی با آنها حرف بزنی، نقش حیاتی دارد.
✅ تمرین‌های ذهن‌آگاهی (Mindfulness) و تأمل شخصی (Self-reflection) کمک می‌کنند افکار منفی کنترل شوند.
✅ شرکت در برنامه‌های مشاوره‌ی محرمانه یا گروه‌های هم‌حمایتی به پزشکان اجازه می‌دهد بدون انگ‌خوردن، از کمک حرفه‌ای بهره ببرند.

👈 فراتر از بیمارستان
✅ پزشکانی که فقط و فقط با کار خود تعریف می‌شوند، آسیب‌پذیرترند.
✅ کسانی که علایق گوناگون، پروژه‌های تحقیقاتی، نویسندگی، یا فعالیت‌های داوطلبانه دارند، در برابر فرسودگی مقاوم‌تر هستند.
✅ زندگی خارج از بیمارستان فقط تجمل نیست ـ نوعی بیمه‌نامه‌ی روانی است.
✅ در حقیقت، هرچه دایره‌ی هویتت گسترده‌تر باشد، هر بحران شغلی ضربه‌ی کمتری به تو وارد می‌کند.
✅ بنابراین، سفر برو، موسیقی گوش بده، کتاب بنویس، در کمیته‌ها شرکت کن، تحقیق کن، بخند ـ هر کاری که به تو یادآوری کند فراتر از روپوش سفیدت هستی.

@emedupdates

#فرسودگی_شغلی (Burnout) در #طب_اورژانس
قسمت دوم

👈 آمار در رزیدنت‌ها
در یک مطالعه‌ی گسترده بر روی رزیدنت‌های تمام رشته‌ها، بیش از ۵۳٪ از رزیدنت‌های طب اورژانس گفته‌اند که دست‌کم هفته‌ای یک‌بار علائم فرسودگی را تجربه می‌کنند ـ در مقایسه با میانگین ۴۵٪ در کل رزیدنت‌ها.
با این حال، جالب است بدانیم که همین رزیدنت‌ها پایین‌ترین میزان پشیمانی از انتخاب رشته‌ی خود را گزارش کرده‌اند:
فقط ۱۱٪ از انتخاب حرفه‌ی پزشکی پشیمان بوده‌اند و تنها ۳٪ از انتخاب تخصص اورژانس خود ناراضی بوده‌اند (در مقایسه با ۱۴٪ و ۷٪ در کل تخصص‌ها).

👈 به زبان ساده‌تر:
✅ بله، پزشکان اورژانس خسته می‌شوند، می‌سوزند، و گاهی حتی به مرز فروپاشی می‌رسند ـ
✅ اما همچنان عاشق کاری هستند که می‌کنند.
✅ چون هیچ‌چیز با آن لحظه‌ای که بیمار به زندگی برمی‌گردد، قابل مقایسه نیست.

👈 نتیجه‌گیری
✅ فرسودگی شغلی، دشمن پنهان طب اورژانس است، اما شکست‌ناپذیر نیست.
✅ راه نجاتش، ترکیبی از آگاهی، حمایت، خودمراقبتی و همبستگی حرفه‌ای است.
✅ پزشکان اورژانس یاد گرفته‌اند میان آشوب، معنا بیابند.
✅ در حالی‌که بسیاری از تخصص‌ها در مطب‌های آرام خود بیماران را می‌بینند، ما در وسط بحران ایستاده‌ایم ـ جایی که زندگی و مرگ فقط چند ثانیه فاصله دارند.
✅ و هر بار که از شیفت بیرون می‌آییم، می‌دانیم اثری واقعی بر جهان گذاشته‌ایم.

منبع

@emedupdatesa

فایل کامل گایدلاینهای AHA 2025 در خصوص احیا که همین امروز منتشر شده است. بزودی آپدیتها و تغییرات آن را خواهیم گذاشت.

@emedupdates

راهنمای تغییرات آخرین گایدلاین AHA در مورد CPR در سال 2025
قسمت اول

بالاخره آخرین آپدیت تغییرات گایدلاین احیا توسط انجمن قلب آمریکا منتشر شد. در این پست و دو پست بعدی میخواهیم خلاصه تغییرات را ذکر کنیم. منتظر بودیم که گایدلاین جدید بیاید تا یک مرور کلی هم بر الگوریتم ها داشته باشیم و به همین خاطر در آینده ای نزدیک این کار را انجام خواهیم داد و در این سری پست ها فعلا به تغییرات بسنده میکنیم.

👈 راهنمای جدید AHA با هدف افزایش میزان نجات بیماران دچار ایست قلبی و بهبود عملکرد مغزی پس از احیا تنظیم شده است. این نسخه بر پایه‌ی فرمول اوستین برای بقا (Utstein Formula for Survival) بنا شده که سه ستون اصلی دارد:
✅ کیفیت علم و شواهد (Science)
✅ آموزش و تربیت مؤثر (Education)
✅ اجرای محلی و سیستمی کارآمد (Implementation)
✅ هدف، ایجاد هماهنگی بین مردم، سیستم‌های بهداشتی، سیاست‌ها و منابع برای رسیدن به زنجیره‌ی احیای مؤثر است.

👈 بخش اول: یافته‌های کلیدی آماری
✅ ایست قلبی هنوز یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر در جهان است.
✅ میزان نجات در خارج از بیمارستان (OHCA) هنوز پایین است؛ فقط حدود 10.5% بیماران تا ترخیص از بیمارستان زنده می‌مانند.
✅ نجات بیشتر زمانی رخ می‌دهد که احیا توسط اطرافیان آغاز شود (13%) - اما متأسفانه فقط 41.7% مردم حاضر در صحنه اقدام به CPR می‌کنند.
✅ در ایست قلبی داخل بیمارستان یافته ها نشان می دهد میزان بقای بیماران بالغ به 23.6% رسیده است. همچنین در بیماران اطفال (زیر 18 سال) میزان بقای کلی از 18.9% در سال 2000 به 45.3% در سال 2023 رسیده است که نشان دهنده اهمیت تشخیص سریع و احیای با کیفیت است.
✅ در مناطق روستایی احتمال بقا 50% کمتر از شهرهاست.
✅ نابرابری نژادی و اقتصادی به‌شدت بر نتایج احیا تأثیر دارد ـ بیماران اقلیت‌های نژادی (سیاه‌پوست، آسیایی، لاتین‌تبار) نتایج بدتری از سفیدپوستان دارند.

👈 بخش دوم: مفاهیم جدید و به‌روزرسانی‌ها
✅ زنجیره‌ی بقا (Chain of Survival) اکنون یک نسخه‌ی واحد و شش‌حلقه‌ای دارد برای همه (بزرگسال، کودک، درون و بیرون بیمارستان).
✅ زنجیره‌ی مراقبت نوزادان (Newborn Chain of Care) معرفی شده است(7 حلقه)؛ از دوران بارداری تا مراقبت پس از تولد را پوشش می‌دهد.
✅ اصطلاحات ساده‌تر شده‌اند:
▫️ واژه breaths به جای rescue breaths
▫️ واژه lay rescuer (امدادگر عادی) به جای bystander تا تأکید بر اقدام فعال باشد(چون بیشتر معنی نظاره گر را میدهد).

👈 بخش سوم: اخلاق در احیا
فصل اخلاقی جدید به موضوعات زیر می‌پردازد:
✅ تصمیم‌گیری در مورد توقف یا عدم شروع CPR در گروه‌های خاص (نوزاد، سالمند، بیماران لاعلاج).
✅ احترام به خودمختاری بیمار (autonomy) و اصول عدالت، خیرخواهی و پرهیز از آسیب.
✅ موضوعاتی مانند اهدای عضو، پژوهش در شرایط اضطراری، و اثرات روانی احیا بر خانواده و تیم درمانی نیز مطرح‌اند.

👈 بخش چهارم: سیستم‌های مراقبت (Systems of Care)
بقا وابسته به یک سیستم منسجم از مردم، پروتکل‌ها، سیاست‌ها و داده‌هاست.
✅ پیشگیری از ایست قلبی داخل بیمارستانی با استفاده از سیستم های هشداردهنده و فراخوان
✅ تسهیل دسترسی عمومی به نالوکسان
✅ ایجاد تحرک در جامعه برای آموزش امدادگران غیر حرفه ای: گسترس تبلیغات در رسانه های جمعی، گسترس سیاستهای اجباری شدن آموزش احیا
✅ گسترش آموزش عمومی CPR و استفاده از اپلیکیشن‌ها برای فراخوان امدادگران.
✅ تشویق ایجاد وتقویت روشهای ارتباط از راه دور برای افزایش موفقیت احیا توسط امدادگران غیر حرفه ای
✅ آموزش اپراتورهای اورژانس برای تشخیص سریع ایست قلبی تلفنی.
✅ توصیه به احیای در محل (On-Scene CPR) به‌جای انتقال سریع بیمار به بیمارستان.
✅ تأکید بر جلسه توجیهی بالینی (Clinical Debriefing) پس از هر احیا برای بهبود عملکرد تیمی.
✅ توصیه به تشکیل تیم های بازتوانی افراد نجات یافته

👈 بخش پنجم: احیای نوزادان
✅ تأکید بر به‌تعویق انداختن بریدن بند ناف (۶۰ ثانیه یا بیشتر).
✅ توصیه به عدم دوشیدن بند ناف (Cord Milking) در نوزادان زیر 28 هفته
✅ استفاده از هوای اتاق (21% اکسیژن) برای نوزادان بالای ۳۵ هفته در آغاز احیا و اکسیژن 21 تا 30% برای نوزادان زیر 32 هفته
✅ ترجیح ویدیولارنگوسکوپی به لارنگوسکوپی مرسوم
✅ استفاده از ماسک حنجره (laryngeal mask) در صورت ناکامی تهویه با ماسک صورت.
✅ استفاده از دستگاه T-piece برای تهویه دقیق‌تر نوزادان نارس.

ادامه مطلب در پست بعدی

@emedupdates

راهنمای تغییرات آخرین گایدلاین AHA در مورد CPR در سال 2025
قسمت دوم

👈 بخش ششم: احیای پایه کودکان (PBLS)
✅ همچنان ترکیب ماساژ سینه و تنفس (CPR با تنفس) بهترین نتایج را دارد. یعنی نسبت به ماساژ تنها ارجحیت دارد. و البته روش ماساژ تنها نسبت به عدم احیا ارجحیت دارد.
✅ روش دو انگشتی (انگشت 2 و 3 ) حذف شد؛ فقط روش دو شست حلقوی یا یک‌دستی استفاده شود.
✅ تأکید بر جلوگیری از وقفه در ماساژ هنگام شوک.
✅ در انسداد راه هوایی (خفگی)، ترکیب ۵ ضربه پشت و ۵ فشار شکمی توصیه می‌شود.

👈 بخش هفتم: احیای پایه بزرگسالان (BLS)
✅ قراردادن نالوکسان برای احیای پایه توسط امدادگران غیرحرفه ای
✅ ضربه به پشت (back blows) اولین اقدام در آسپیراسیون جسم خارجی در افراد هوشیار است. و بعد از آن می توان از ضربه به شکم استفاده کرد (مانور هیملیخ)
✅ دادن تنفس در کنار ماساژ برای امدادگران غیرحرفه ای در صورت تمایل در کنار امدادگران حرفه ای توصیه شده است.
✅ استفاده از بازخورد لحظه‌ای (feedback devices) برای اصلاح کیفیت ماساژ توصیه می‌شود.
✅ احیا در حالت خوابیده به شکم (prone CPR) در شرایط خاص (مثلاً بیماران کرونا) قابل قبول است. بطور کلی در صورت عدم امکان تغییر وضعیت بیمار به سوپاین استفاده از در حال پرون اشکالی ندارد.

👈 بخش هشتم: احیای پیشرفته اطفال
✅ تجویز اپی‌نفرین در اولین فرصت ممکن برای کودکان با ریتم غیرقابل شوک مورد تاکید قرار گرفته است. در ریتم های قابل شوک تجویز اپی نفرین پس از شوک دوم یا حتی زودتر اگر امکان دفیبریلاسیون سریع نیست توصیه شده است.
✅ توصیه شده است فشار خون دیاستولیک (از طریق تعبیه راه شریانی) در حین احیا مانیتور گردد. هدف در حین احیا ≥25 میلیمتر جیوه در شیرخواران (زیر یکسال) و ≥30 میلیمتر جیوه در افراد بالای 1 سال می باشد.
✅ مانیتورینگ فشارخون جزو اقدامات پس از احیا مورد توصیه قرار گرفته است.
✅ بر اهمیت ارزیابی نورولوژیک و پیش اگهی بهبود آن پس از احیا تاکید شده است.
.

👈 بخش نهم: احیای پیشرفته بالغین
✅ در بیماران ناپایدار با فیبریلاسیون/فلاتر دهلیزی، کاردیوورژن شروع با ۲۰۰ ژول از ابتدا توصیه شده است.
✅ روش Head-up CPR (احیای با بالا بردن سر و سینه) هنوز در مرحله تحقیق است و فعلاً توصیه نمی‌شود.
✅ دفیبریلاسیون متوالی دوگانه (Double Sequential) یعنی دادن دو شوک همزمان توسط دو فیبیرلاتور جدا برای فیبریلاسیون مقاوم بررسی شده است ولی برای توصیه به استفاده هنوز به شواهد بیشتری نیاز دارد.
✅ دفیبریلاسیون سریع در بیماران دارای تاکیکاردی بطنی پلی مورفیک ناپایدار به عنوان اولین اقدام مورد تاکید قرار گرفته است.

👈 بخش دهم: شرایط ویژه
✅ استفاده از اکسیژناسیون اکستراکورپوریال (ECMO) برای موارد برگشت‌پذیر مانند آنافیلاکسی، آسم، هیپوترمی، آمبولی ریه، بارداری و مسمومیت.
✅ مراقبت در مواجهه با بیماریهای ناشی از تولید کننده آئروسل (مثل کووید-۱۹) در هنگام پروسیجرهای راه هوایی توصیه شده است .
✅ تاثیر استفاده از درمان های دارویی هیپرکالمی در حین احیا در بقا و بهبود نورولوژیک نامشخص است.
✅ توصیه به خنک سازی سریع (0.15 درجه در دقیقه) در بیماران مبتلا به هیپرترمی
✅ در بیماران دارای وسایل کمکی بطن چپ (LVAD) ممکن است ارزیابی ارست توسط لمس پالس مرکزی دچار چالش باشد. لذا توصیه شده از روشهایی مثل سردی پوست، سیانوز مرکزی، بازگشت وریدی ضعیف، و کاهش فشار خون میانگین استفاده کرد. در این بیمار هم شروع احیا ارجح هست و در صورت بودن نفر دوم ارزیابی عملکرد وسیله انجام میشود.
✅ مدیریت ایست قلبی در بارداری شامل جابجایی رحم به چپ و انجام زایمان نجاتی طی ۵ دقیقه.
✅ استفاده از نالوکسان (Naloxone) برای درمان مسمومیت با اوپیوئید توسط امدادگران غیر حرفه ای و عموم مردم علاوه بر امدادگران حرفه ای توصیه شده است.

ادامه مطلب در پست بعدی


@emedupdates

راهنمای تغییرات آخرین گایدلاین AHA در مورد CPR در سال 2025
قسمت سوم

👈 بخش یازدهم: اقدامات درمانی پس از احیا
✅ انجام الکتروکادیوگرافی 12 لیدی، اکوکاردیوگرافی، سونوگرافی بر بالین و سی تی اسکن در بیماران توصیه شده است.
✅ نگهداری دما در بالغین بین 32 و 37.5 درجه سانتی گراد حداقل به مدت 36 ساعت پس از بازگشت توصیه شده است.
✅ در مدیریت شوک بیمار وازوپرسور خاصی توصیه نشده است و در شوک های کاردیوژنیک مقاوم میتوان ابزار مکانیکال حمایت از گردش خون را مدنظر قرار داد.
✅ در بیماران مبتلا به میوکلونوس توصیه به انجام EEG شده است.
✅ با توجه به احتمال ایجاد فرسودگی شغلی در کادر درمان درگیر احیا اقدامات مداخله ای توسط مراکز درمانی جهت بهبود ان توصیه شده است.

👈 قسمت دوازدهم: علم آموزش احیا
✅ توصیه به استفاده از ابزارهای بازخورددهی خودکار به افراد حین آموزش احیا که نسبت به بازخورد توسط مشاهده گران ارجحیت دارد.
✅ توصیه به اهمیت دادن به آموزش احیا به امداگران غیرحرفه ای بخصوص در میان افراد با وضعیت اقتصادی اجتماعی پایین، نژاد ها و اقوام مختلف جهت از بین بردن نابرابری ها
✅ توصیه به آموزش احیا در مدارس
✅ توصیه به استفاده از واقعیت افزوده و مجازی در آموزش احیا
✅ توصیه به استفاده از بازی وارسازی در آموزش احیا (Gamified Learning)
✅ توصیه به ارایه گزارش کتبی عملکرد (Scripted) به شرکت کنندگان در کارگاه های احیا
✅ توصیه به آموزش ها با تکرار چرخه ای سریع

👈 نتیجه‌گیری و خلاصه
این راهنما تأکید می‌کند که نجات در ایست قلبی دیگر فقط به کادر درمان مربوط نیست، بلکه یک وظیفه اجتماعی و سیستمی است.
✅ موفقیت احیا به سه چیز بستگی دارد:
▫️ علم و شواهد به‌روز
▫️ آموزش فراگیر مردم
▫️ اجرای سریع و هماهنگ در سطح جامعه
به زبان ساده: اگر هر فرد بداند چطور CPR کند، و هر شهر سیستم واکنش سریع داشته باشد، صدها هزار جان قابل نجات ‌اند.

👈 و خاتمه بحث
همانطور که در مطالب ذکر شده در سه قسمت ملاحظه کردید نسبت به گایدلاین سال 2020 شاکله الگوریتم های اصلی احیا تغییر گسترده ای نداشته اند و بیشتر حواشی، پیشگیری، اقدامات پس از احیا و آموزش احیا مورد تاکید و بازبینی گسترده قرار گرفته است. همچنین الگوریتم های تاکیکاردی و برادیکاردی که در گایدلاین قبلی حذف شده بودند دوباره برگردانده شده و الگوریتم های تکمیلی اضافه شده است. همچنین توضیحات مفصلی در خصوص مواجهه با آسپیراسیون جسم خارجی اضافه شده است. آنچه معلوم است تاثیر استفاده از این گایدلاینها در بهبود بقای بیماران است که بسیار ارزشمند است. ما نیز توصیه می کنیم در آموزش احیا در توالی های بیشتر به کلیه کادر درمان و مردم فروگذار نکنید و بدانید که متخصصان اورژانس در ارایه آمورش های احیا نقش بسیار عمده ای دارند.

امیدوارم این مبحث مورد استفاده و توجه عزیزان قرار گرفته باشد. لطفا این مطالب را به بقیه دوستان و همکاران خود نیز ارسال نمایید.

@emedupdates

خلاصه مطالب و شرح تغییرات نسبت به نسخه 2020 و کلیه الگوریتم های منتشر شده توسط انجمن قلب آمریکا در گایدلاین احیای 2025
@emedupdates

خلاصه دستورالعمل های احیا - انگلیسی - منتشر شده توسط انجمن قلب آمریکا

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی

بخش اول

👈 مقدمه
خبرهای گاه‌به‌گاه از خاموشی خودخواسته‌ همکاران پزشک و پرستار، دل‌مان را می‌لرزاند. نه فقط به‌خاطر تلخی حادثه، که به‌خاطر پرسشی که بی‌پاسخ می‌ماند: چگونه کسی که سال‌ها به زندگی دیگران امید بخشیده است، خود در بی‌امیدی فرو می‌رود؟
باور این واقعیت دشوار است و اندوه آن، فراتر از واژه‌ها. چنین خبرهایی یادآورند که پشت روپوش سفید، انسانی ایستاده که رنج می‌برد، می‌ترسد، و به پناه نیاز دارد. هر بار که چنین خبری می‌شنویم، باید بیش از پیش به خود و همکارانمان گوش دهیم؛ چرا که هیچ درمانگری نباید در لحظه فروپاشی، تنها بماند.
اجازه بدهید حقیقتی را بی‌پرده بگوییم؛ پزشک یا پرستاری که در سکوت فرو می‌پاشد، فقط قربانی ضعف شخصی نیست، قربانی سیستمی است که انسان را به ماشین مراقبت تبدیل کرده و گاه فراموش می کند که ماشین هم باید نگهداری شود.
فرسودگی شغلی و خودکشی در میان کادر درمان، مسئله روان‌شناسی فردی نیست؛ این بحران، نتیجه ترکیب خطرناک بی‌توجهی مدیریتی، فرهنگ شرم و ترس از برچسب زنی روانی و سیاست‌های ناسازگار با فیزیولوژی انسان است.
ما سال‌ها پزشکان را به قهرمان‌هایی تبدیل کردیم که حق خستگی و ترس نداشتند. اما قهرمان‌سازی، انسان‌زدایی است. هیچ‌کس تا ابد نمی‌تواند در نقش ابرپزشک بماند وقتی خواب ندارد، حمایت ندارد، و از درد همکارش هم می‌ترسد حرف بزند.
امروز اگر سیستم درمانی می‌خواهد زنده بماند، باید یاد بگیرد همان‌قدر که از بیمار محافظت می‌کند، از درمانگر هم محافظت کند.
پاسخ این بحران، در شعار و کمپین احساسی نیست؛ در ساختار، سیاست، و شجاعت مدیریتی برای بازطراحی فرهنگ کار است.
هر بیمارستانی که مجموعه برنامه های سلامت روان پرسنل را اجرا می کند از فروپاشی آینده پیشگیری می‌کند. این کار نه تجمل است و نه لطف؛ وظیفه اخلاقی و حرفه‌ای است. درمانگرانی که سلامت روان‌شان محترم شمرده می‌شود، درمانی انسانی‌تر، ایمن‌تر و مؤثرتر ارائه می‌دهند.
ما باید تصمیم بگیریم: آیا می‌خواهیم نظام سلامت‌مان، بر ستون‌های فرسوده از جان آدم‌ها بایستد، یا بر پایه فرهنگی که می‌گوید: زندگی درمانگر، بخشی از درمان است.

👈 سوالات:
میدانیم که مقدمه این مطلب برای وجدان های بیدار بسیار تکان دهنده بود، اما اجازه بدهید کمی از احساسات و هیجان فاصله بگیریم و
بدون قضاوت سعی کنیم به سوالاتی که ممکن است ذهن بسیاری از ما را به خود مشغول کرده پاسخ دهیم.
1ـ از نظر آماری بررسی داشته باشیم تا ببینیم آیا خطر خودکشی در جامعه پزشکی بیشتر از سایر اقشار جامعه هست؟
2ـ اگر هست در چه رشته ای بیشتر است و تحت تاثیر چه عواملی قرار دارد؟
3ـ چه باید کرد که این خطر کمتر و کمتر شود؟
4ـ وظیفه ما در قبال همکارانمان چیست؟

در این مطلب حداکثر سعی مان بر این است که پاسخها مبتنی بر شواهد باشد و مراجع مطمئنی هم برای مطالعه بیشتر معرفی کنیم. امیدواریم که با مطالعه کامل و دقیق این مطلب چه در جایگاه مدیر سیستم سلامت، چه پزشک و چه پرستار سعی کنیم کیفیت زندگی بهتری را برای همکاران عزیزمان فراهم کنیم.

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش دوم

برآورد خطر: پزشکان و سایر حرفه‌های سلامت در مقایسه با دیگران

1ـ در متاآنالیزی که در سال 2004 انجام شده است: نرخ مرگ ناشی از خودکشی پزشکان مرد 1.41 برابر و در پزشکان زن 2.27 برابر عموم جامعه گزارش شده است. که شکاف جنسیتی چشمگیری را نشان می دهد.

2ـ متاآنالیزهای جدیدتر کاهش میزان خودکشی در پزشکان مرد را نسبت به جمعیت عمومی( 0.67 تا 1.05 برابر) و متاسفانه همچنان بالابودن میزان خودکشی در پزشکان زن نسبت به عموم جامعه (1.46 برابر) را نشان می دهد. بهبود حمایت‌ها، تفاوت‌های نسلی، و روش‌شناسی‌های دقیق‌تر احتمالاً بخشی از تعدیل برآوردها در سال‌های اخیر است. اما زنان پزشک همچنان گروهی در معرض خطر افزوده باقی مانده‌اند.

3ـ مطالعه کوهورت ملی آمریکا در سال 2023 خطر خودکشی در کل کارکنان سلامت را نسبت به عموم جامعه 1.32 برابر ذکر کرده است. برای پزشکان این میزان 1.11 برابر گزارش شده و معنی دار نموده است. در پرستاران و تکنسین های سلامت این میزان بالاتر بوده است.

4ـ در مطالعه انجام شده در بریتانیا از سال 2011 تا 2022 نشان داده شد که پرستاران به ویژه پرستاران زن خطر بالاتری نسبت به جمعیت عمومی داشته اند.

5ـ در مطالعه انجام شده در استرالیا بین سالهای 2001 تا 2012 نشان داد که میزان مرگ ناشی از خودکشی نسبت به عموم جامعه در پزشکان زن، 2.52 برابر، در پرستاران زن 2.62، پزشکان مرد تقریبا برابر و پرستاران مرد 1.5 برابر بوده است.

6ـ مطالعه ای در نروژ بین 1960 تا 2000 نشان داد که داده‌های قدیمی‌تر افزایش خطر پزشکان را نسبت به جمعیت عمومی نشان می‌دادند و داده های جدید کاهش خطر را نشان داده اند.

7-مطالعه ای که پس از دوران کوید 19 در ایران در بین دستیاران پزشکی انجام شده است، نشان می دهد که 34.3 درصد از دستیاران افکار خودکشی دارند و 10.2 درصد از آنها در سطح خطر بالا برای خودکشی قرار دارند.

8- مطالعه ای که در سال 2023 بین کارکنان دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شده است نشان داد که افکار خودکشی در 8.1 درصد آنها وجود داشته و 3.1 درصد آنها نیز اقدام به خودکشی داشته اند. جنس زن، مطلقه بودن، کار در محیط های درمانی به عنوان ریسک فاکتور ذکر شده است.

از نظر آماری فکر می کنیم واضح است که کادر درمان بخصوص زنان در خطر بالاتری از خودکشی و مرگ ناشی از خودکشی نسبت به جامعه قرار دارند. متاسفانه آمار در ایران کامل نیست و بیشتر به افکار خودکشی و عوامل موثر پرداخته شده است. بنابراین نیاز به پایش ملی و مطالعات دقیق داده ‌محور احساس میشود. مطالعات انجام شده در ایران مشکلات اقتصادی، فشار خدمت اجباری، شرایط شیفت کاری شدید و سوء مصرف مواد را به عنوان عوامل اصلی در خودکشی پزشکان مطرح کرده اند.

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش سوم

تفاوت بین تخصص‌های پزشکی: چه کسانی در خط آتش‌اند؟

1-یک متاآنالیز در سال 2019 نشان داد که میزان خودکشی در متخصصان بیهوشی، روانپزشکان، متخصصان جراحی عمومی و پزشکان عمومی بیشتر از سایر رشته هاست.

2- مطالعه ای در سال 2023 نشان داد که میزان خودکشی در بین متخصصان بیهوشی و روانپزشکی بیش از سایر رشته های تخصصی است.

3- پزشکان اورژانس در معرض خطر بالای فرسودگی شغلی هستند. مطالعات، میزان فرسودگی شغلی را در رشته طب اورژانس بین 50 تا 60 درصد نشان میدهد. طبق گزارش منتشر شده در مداسکیپ میزان افسردگی در بین پزشکان اورژانس را 11 تا 15 درصد ذکر می نماید.

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش چهارم

عوامل موثر در خودکشی

1ـ مطالعه ای در استرالیا بین سالهای 2001 تا 2012 نشان داد که مردانی که به روشهای خودکشی دسترسی دارند (بطور مثال کادردرمان) 1.24 برابر و زنان 3 برابر بیشتر از عموم جامعه دست به خودکشی می زنند. بنابراین دانش پزشکی و دسترسی به دارو یکی از عوامل مهم خودکشی در کادر درمان است.

2- در مقاله بسیار خوبی که در سال 2023 در یکی از مجلات معتبر روانپزشکی منتشر شده است، عوامل اصلی خودکشی در پزشکان را به این شکل توصیف می نماید: ساعات کاری طولانی، کار سنگین، فرسودگی شغلی و مواجعه با وقایع تروماتیک میتوانند به عنوان یک عامل استرس زا منجر به مشکلات سلامت روان مثل افسردگی، اضطراب و سوء مصرف مواد منتهی شوند که ممکن است به اقدام به خودکشی منجر گردد. متاسفانه خیلی از این پزشکان با ترس و شرم از برچسب خوردن به عنوان بیمار روانپزشکی از مراجعه به روانپزشک خودداری می کنند و همین منجر میشود که بیماری آنها درمان نشده و منجر به خودکشی گردد.

3ـفرسودگی شغلی بطور مستقیم با خودکشی مرتبط نیست. این افسردگی است که به‌طور مستقیم با افکار خودکشی در پزشکان مرتبط است. اما فرسودگی بیشتر به خطاهای پزشکی و نارضایتی شغلی گره می‌خورد و به‌صورت غیرمستقیم (از مسیر افسردگی/دلشکستگی) می‌تواند ریسک خودکشی را بالا ببرد.
منبع

4- مطالعه ای که بر روی اساتید مشغول به کار در بیمارستان های فرانسه انجام شد، نشان داده‌ است که همپوشانی بالایی بین فرسودگی شغلی (40 درصد پاسخ دهندگان) و افسردگی (14 درصد از پاسخ دهندگان) وجود داشته است.

5ـ ترس از برچسب خوردن و بیم از مجازات حرفه ای گاها باعث عدم جستجو برای کمک می شود.
منبع

تقریبا مشخص است که کادر درمان چرا آسیب پذیرتر هستند. فشار کاری مزمن(شیفت های کاری طولانی مدت، کمبود نیرو، خشونت / پرخاش بیماران و همراهان، قرار گرفتن مداوم در معرض رنج و مرگ)، کمال گرایی، و مهم تر از همه ترس ازدست دادن موقعیت شغلی و سرزنش از طرف همکاران و خانواده به خاطر برچسب خوردن بیماری روانی که باعث عدم جستجوی مناسب برای کمک و درمان میشود، عوامل اصلی و تاثیرگذار در افسردگی و در نهایت اقدام به خودکشی است.

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش پنجم

چه باید کرد، از شعار تا اقدام

مهمترین سوال در این لحظه این است که چه باید کرد. شعار دادن کافی نیست، باید چک لیست اقدامات عملی داشته باشیم. کادر درمان ما چه پزشک و چه پرستار بخصوص خانم ها در معرض خطر بیشتری هستند. اقدامات باید در سه دسته سیاستگذاری ملی، در سطح سازمان و در سطح فردی صورت پذیرد.

👈 سیاست و ساختار:
1️⃣ اصلاح مقررات گزینش: کمپین بنیاد دکتر لورنا برین حذف/تعدیل پرسش‌های کلی و برچسب‌زننده درباره سابقه بیماری روانی و تمرکز بر توان فعلی برای کار را هدف قرار داده است. توصیه های مرتبط مسیر را نشان داده است. تا کنون 1850 بیمارستان و مرکز سلامتی به این کمپین پیوسته اند و سوالات مرتبط با سلامت روان را در پرسشنامه گزینشی خود حذف کرده اند.
مطالعه بیشتر
2️⃣ آکادمی ملی پزشکی آمریکا برنامه ملی بهزیستی (رفاه) کادر درمان را در هفت بخش برای کاهش بار اداری، طراحی کار انسانی، فرهنگ ایمن برای کمک‌گرفتن، و سنجش مستمر تدوین نموده است. این چارچوپ نقشه راه خوبی برای پیاده سازی یک برنامه ملی در کشور ماست.
✅ ایجاد و حفظ فرهنگ رفاه: سازمان‌ها باید فرهنگ مراقبت از کارکنان را ارزش اصلی بدانند، نه شعار جانبی. با تشکیل شورای سلامت کارکنان در سطح ملی/ سازمانی میتوان کارهای بزرگی در این زمینه انجام داد.
✅ طراحی کار انسانی و پایدار: بازنگری در شیفت‌ها، حجم مستندسازی، و فرآیندهای اداری و بازتوزیع وظایف غیر پزشکی که انرژی ذهنی را می‌بلعند.
✅ اصلاح نظام اندازه‌گیری و پاسخ‌گویی: رفاه شغلی باید مثل شاخص مرگ‌ومیر یا عفونت بیمارستانی اندازه‌گیری شود.
✅ هماهنگی و رهبری در سطح کشور: ایجاد نهاد ملی مثل مرکز ملی سلامت حرفه ای برای نظارت بر سلامت نیروی درمان
✅ بهینه‌سازی آموزش و مسیر حرفه‌ای: آموزش مهارت‌های مقابله‌ای، خودمراقبتی و کار تیمی از دوران دانشجویی و گنجاندن واحد اجباری سلامت روان حرفه‌ای در آموزش پزشکی
✅ ایجاد فرهنگ ایمن برای کمک‌گرفتن: حذف برچسب زنی از مراجعه به روان‌پزشک، اصلاح فرم‌های گزینش و اعتباربخشی.
✅ تحقیق و نوآوری مستمر: جمع‌آوری داده‌های بومی و آزمودن مداخلات جدید در محیط‌های بالینی و حمایت از پژوهش‌های سلامت شغلی پزشکان و پرستاران
مطالعه بیشتر
3️⃣ قرار دادن اجرای بسته سلامت کادر درمان در برنامه های اعتباربخشی (شاخص های عملکردی ـ KPIs) درمانی / آموزشی مراکز سلامت
مطالعه بیشتر
4️⃣ پوشش بیمه سلامت با معافیت فرانشیز برای خدمات روان‌پزشکی/روان‌درمانی

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش ششم

چه باید کرد، از شعار تا اقدام
👈 سازمان و محیط کار (کارهایی که رئیس بیمارستان/دانشکده/دانشگاه امروز می‌تواند انجام دهد):

1️⃣ دسترسی محرمانه و بدون عواقب به درمان: ایجاد کلینیک های محرمانه خارج از سیستم برای کادر درمان، بدون ثبت در پرونده شغلی. بطور نمونه برنامه HEAR که مبتنی بر ارجاع محرمانه و درمان کوتاه مدت رایگان است.
مطالعه بیشتر
2️⃣ پایش فعال و بی‌ضرر برای افسردگی همراه با پروتکل‌های مداخله سریع مثل برنامه HEAR که در آمریکا اجرا شده است. استقرار سامانه غربالگری داوطلبانه بدون ریسک شغلی
مطالعه بیشتر
3️⃣ طراحی شیفت و بارکاری: تعیین سقف برای کشیک‌ها، عدم اعمال کشیک اضافه، تدوین حداقل‌های تضمینی استراحت بین شیفت‌ها، تخصیص تیم‌های شناور برای زمان های شلوغی. مطالعه ای در ژاپن نشان می‌دهد کاهش اضافه‌کار، افکار خودکشی را پایین می‌آورد.
مطالعه بیشتر
4️⃣ کاهش دسترسی به داروهای مرگ آور: تدوین سیاست‌های کنترل دسترسی و شمارش داروهای بیهوشی ـ اوپیوئید، انبارداری دو مرحله‌ای و نظارت دارویی هوشمند مبتنی بر سامانه های آنلاین
مطالعه بیشتر
5️⃣ ایجاد فرهنگ بدون‌ برچسب زنی و آموزش مدیران: آموزش مدیران میانی برای حمایت از افراد در خطر
6️⃣ تدوین پروتکل رسانه‌ای مسئولانه برای اطلاع رسانی مرگ‌های ناگوار ناشی از خودکشی: دو هدف روشن دارد:
جلوگیری از اثر سرایت (Werther Effect) یعنی خودکشی‌های تقلیدی بعد از انتشار خبر خودکشی افراد مشهور یا همکاران و تبدیل خبر غم‌انگیز به فرصت آگاهی (Papageno Effect) یعنی ارائه روایت‌هایی که امید، کمک‌جویی و مسیرهای درمان را برجسته می‌کنند.
به زبان ساده: ما نمی‌خواهیم مرگ یک همکار را پنهان کنیم، می‌خواهیم آن را درست روایت کنیم تا باعث مرگ دیگری نشود.
مطالعه بیشتر
7️⃣ داده‌محوری و شفافیت: داشبوردهای داخلی (بدون ذکر نام) برای شاخص‌های سلامت روان با حفظ محرمانگی مطلق.
8️⃣ اجرای برنامه همتایار (Peer Support Program) 24 ساعته و 7 روز هفته: یعنی وجود سیستمی دائماً فعال (۲۴ ساعت شبانه‌روز، ۷ روز هفته) از همکاران آموزش‌دیده در حمایت روانی اولیه همکاران (Peer Supporters) که اعضای کادر درمان می‌توانند بدون ترس از برچسب زنی یا پیامد شغلی با آن‌ها تماس بگیرند و حمایت محرمانه و فوری دریافت کنند. نه مشاوره رسمی است، نه درمان روان‌پزشکی. بلکه اولین حلقه اعتماد در مسیر پیشگیری و مداخله زودهنگام است.
مطالعه بیشتر
9️⃣ تشکیل گروه های بالینت (Balint Groups) برای بحث های دسته جمعی در مورد چالش های احساسی در خصوص محیط کار و بیماران. هدف گروه بالینت، نه درمان بیماران، بلکه درمان فرسودگی و انزوای خود پزشکان است. به طور خلاصه: پرداختن به آنچه در رابطه پزشک و بیمار، درمانگر را فرسوده، خشمگین، یا درمانده کرده است.
ساختار پایه‌ای یک گروه بالینت به صورت زیر است:
✅ ترکیب گروه: ۶ تا ۱۲ نفر پزشک (یا پرستار، رزیدنت، روان‌درمانگر)
✅ تسهیل‌گر: روان‌پزشک یا روان‌درمانگر آموزش‌دیده در روش بالینت
✅ زمان هر جلسه: 60 تا 90 دقیقه است.
✅ تناوب جلسات: هر دو هفته یا ماهانه
✅ محل جلسات: در اتاقی بی‌تکلف، امن، و بدون یادداشت رسمی (برای حفظ صداقت)
✅ قوانین حاکم: رازداری، احترام متقابل، بدون قضاوت، بدون راه‌حل فوری دادن
مطالعه بیشتر
🔟 ایجاد استراحت گاه و محیط های تفریحی در محل کار
1️⃣1️⃣ انعطاف در دادن مرخصی به افراد در معرض خطر
2️⃣1️⃣ تسهیلات مشاوره مالی/حقوقی جهت کاهش استرس‌های غیربالینی.
راهنمای عملیاتی انجمن بیمارستانی آمریکا ۱۲ مداخله مبتنی بر شواهد برای کادر درمان تهیه کرده است که یک نقشه اجرایی کوتاه‌مدت برای بیمارستان‌ها فراهم می سازد و امکان بومی سازی آن نیز وجود دارد.
مطالعه بیشتر
@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش هفتم

چه باید کرد، از شعار تا اقدام
👈 راه کاری های فردی (لازم اما ناکافی)
این بخش به پیشگیری سطح فردی می‌پردازد؛ جایی که ما می‌کوشیم بدون آن‌که مسئولیت از دوش ساختار برداشته شود، ابزارهایی واقعی در اختیار هر پزشک یا پرستار بگذاریم تا بین فشار مزمن و فروپاشی کامل، فاصله‌ای نجات‌بخش بسازد. اما باید صادق بود: هیچ مداخله فردی به‌تنهایی، بحران سلامت روان در نظام درمان را حل نمی‌کند.
1️⃣ برنامه‌های مهارت‌های مقابله‌ای (Coping Skills Programs)
این برنامه ها بهتر است از بدو آموزش پزشکی در برنامه درسی گنجانده شوند. هدف آموزش مهارت‌های شناختی ـ هیجانی پایه‌ای است: مثل بازشناسی نشانه‌های فرسودگی و افکار خودویرانگر، تکنیک‌های توقف افکار خودسرزنش‌گر (Thought Stopping)
و بازسازی معنای کار (Reframing Work Meaning). این برنامه ها دو شکل اصلی دارد:
✅ درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) کوتاه مدت: تمرکز بر پذیرش واقعیت دردناک شغل پزشکی (مرگ، خطا، شکست درمان) بدون سرکوب یا اجتناب هیجانی.
▫️ابزار کلیدی دفیوژن (فاصله گرفتن از افکار خودویرانگر)، و عمل بر اساس ارزش و نه ترس
▫️برای رزیدنت‌ها، نسخه‌های فشرده۴ تا ۶ جلسه‌ای طراحی شده‌اند که می‌توانند به‌صورت آنلاین اجرا شوند.
▫️شواهد: مطالعات در Mayo Clinic و دانشگاه استنفورد نشان داده‌اند که حتی چهار جلسه ACT گروهی می‌تواند افسردگی و فرسودگی را در پزشکان تا ۳۰٪ کاهش دهد.
مطالعه بیشتر
✅ درمان رفتاری شناختی (CBT)کوتاه‌مدت: هدف، اصلاح الگوهای فکری مخرب کادر درمان است. مثلاً "اگر اشتباه کنم، بی‌ارزشم" یا "نباید هیچ‌وقت ضعف نشان دهم".
▫️ نسخه‌های خاصی مثل CBT برای متخصصان حرفه پزشکی طراحی شده‌اند که ۶ تا ۸ جلسه است و بر خودسرزنشی تمرکز دارد.
▫️ به‌ویژه برای کارکنان بخش‌های پرتنش مثل مراقبت های ویژه و اورژانس موثر است.
▫️ مرور Cochrane 2021 نشان داده CBT گروهی نمره استرس شغلی را در پرستاران به‌طور میانگین ۲۰٪ کاهش داده است.
مطالعه بیشتر
2️⃣ بهداشت خواب و استفاده از وقفه های ریز (microbreaks)
کلمهmicrobreaks یعنی وقفه‌های کوچک اما ساختارمند در طول شیفت است. در پژوهش‌های جدید واحد مراقبت های ویژه و بخش اورژانس مشخص شده است که یک وقفه ۵ دقیقه‌ای هر ۹۰ دقیقه برای نوشیدن آب، کشش بدن، یا چند نفس آرام منجر به کاهش ۲۰٪ در اشتباهات بالینی و افزایش تمرکز تا ۱ ساعت بعد از آن دارد.
توصیه بهداشت خواب در کادر درمانی که معمولا استراحت کافی قبل یا بعد از شیفت ندارند به زبان واقع‌گرایانه به صورت زیر است:
✅ در شیفت‌های شب، حداقل ۲ سیکل کامل خواب (هر کدام ۹۰ دقیقه) بهتر است انجام شود. در غیر اینصورت دو چرت ۲۰ دقیقه‌ای جایگزین شود.
✅طبق توصیه های انجمن خواب آمریکا اتاق خواب رزیدنت یا پرستار باید نور آبی کم، صدای زیر ۴۰ دسی‌بل، و دمای زیر ۲۳ درجه داشته باشد.
منبع 1 منبع 2 منبع 3
3️⃣ مرزگذاری دیجیتال (Digital Boundaries)
یکی از بلایای مدرن برای پزشکان ارتباط ۲۴ ساعته با کار و بیماران در واتساپ، گروه‌های اورژانس و ایمیل اداری است.
مرزگذاری دیجیتال یعنی طراحی ساعات خاموشی دیجیتال (Digital Off Hours) برای خود و تیم:
✅ از ساعت فلان تا فلان هیچ پیام اداری پاسخ داده نمی‌شود (در سیستم بیمارستانی هم باید احترام گذاشته شود).
✅ برای افراد کشیک یا آنکال کانال های اضطراری موقت برای اطلاع رسانی (مثلاً قطع اکسیژن مرکزی، کمبود دارو، کد احیا، تماس فوری با تیم) ایجاد شود (از طریق پیام رسان ها یا اپلیکیشن های اختصاصی دیگر) و فقط در همان زمان کشیک پیام رد و بدل گردد و خارج از ساعات کشیک ترجیحا کانال غیر فعال گردد. اعلان‌های غیر فوری (مثل جلسات، مطالب آموزشی، سیاست های جدید) از طریق کانال های اطلاع رسانی عمومی و ترجیحا در ساعات اداری ارسال گردد و برای این کانال ها ساعات خاموشی معینی تعیین شود.
✅ استفاده از اپلیکیشن‌های خودکار زمان‌بندی اعلان (Focus mode) توصیه می‌شود.
✅ پزشکان آمریکایی که در برنامه «مسمومیت زدایی دیجیتال برای پزشکان!» شرکت کردند، بعد از سه ماه ۵ ساعت خواب شبانه بیشتر در هفته و ۴۲٪ کاهش خستگی ذهنی گزارش کردند.

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش هشتم

چه باید کرد، از شعار تا اقدام
👈 راه کاری های فردی (لازم اما ناکافی) - ادامه
4️⃣ جعبه‌ ابزار شخصی نشانه‌های خطر: این بخش یکی از واقعی‌ترین و ساده‌ترین اقدامات نجات‌بخش است؛ نه روان‌درمانی، نه تکنولوژی فقط آگاهی عملی. هر پزشک، پرستار یا رزیدنت، باید با یک همکار مورد اعتماد یا ناظر آموزش‌دیده بنشیند و سه چیز بنویسد:
✅ نشانه‌های شخصی هشدار (Personal Red Flags) مثلاً:
▫️بی‌خوابی‌های پیاپی
▫️کاهش علاقه به بیماران یا خشم نسبت به آنها
▫️وسوسه مصرف دارو برای خواب
▫️گوش دادن به موسیقی غمگین در زمان کشیک
▫️انزوا از همکاران
✅ رفتارهای خطرناک در گذشته یا حال (Risk Behaviors): مثل خودآزاری، مصرف بیش از حد دارو، افکار پوچ‌گرایانه.
✅ پروتکل تماس سریع (Rapid Contact Protocol):
▫️چه کسی اولین نفر است که باید بداند؟ (همکار، همسر، سوپروایزر)
▫️اگر او پاسخ نداد، مرحله بعد چیست؟
▫️شماره‌های اضطراری داخلی - ملی (مثل مشاور سلامت سازمان، اورژانس تهران، اورژانس اجتماعی و ...)
این برگه باید محرمانه باشد اما در جایی در دسترس همکار قابل اعتماد نگهداری شود.
در برنامه HEAR ، همین ابزار باعث شد در ۵ سال، نرخ مداخله زودهنگام در پزشکان در معرض خطر ۶ برابر افزایش یابد.
5️⃣ چرا لازم اما ناکافی؟ چون فرد می‌تواند مهارت داشته باشد، خواب و مرز دیجیتال هم رعایت کند، اما اگر: هنوز شیفت ۳۰ ساعته اجباری باشد، فرهنگ سازمانی «ضعف = بی‌کفایتی» حاکم باشد، و گزارش کمک‌خواهی باعث تهدید به اخراج شود، آن وقت همه این تلاش‌ها مثل چتر در طوفان است، نه محافظت، بلکه امید واهی. بنابراین، سطح فردی فقط تا جایی مؤثر است که ساختار از پشت لگد نزند.

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش نهم

👈 مسئولیت من در قبال همکار فرسوده یا افسرده

ما در پزشکی یاد گرفتیم که همیشه کار را جلو ببریم، حتی وقتی درد داریم، حتی وقتی خودمان داریم می‌سوزیم. اما آنچه کمتر یادمان دادند، این بود که چطور مراقب همکارمان باشیم وقتی او دیگر نمی‌تواند مراقب خودش باشد. همکار افسرده‌، خسته‌، یا فرسوده، همیشه ساکت است، نه همیشه غایب.
او ممکن است هنوز لبخند بزند، هنوز در ویزیت‌ها دقیق باشد، ولی چشم‌هایش تهی‌اند. ممکن است وسط کار شوخی کند، اما دیگر از ته دل نمی‌خندد. گاهی فقط لازم است کسی وی را ببیند، نه اینکه درمانش کند. و این، دقیقاً جایی است که مسئولیت انسانی ما شروع می‌شود.
1️⃣ ببین، حتی اگر نمی‌داند که دیده می‌شود : در محیط درمان، فرسودگی خودش را با طعنه، سکوت یا بی‌تفاوتی پنهان می‌کند.
به‌عنوان همکار، تو موظفی آگاهانه ببینی: افت عملکرد ناگهانی، بی‌خوابی، انزوا، خستگی مفرط، واکنش‌های شدید به مسائل کوچک این‌ها «نشانه ضعف» نیست، نشانه خطر است. اولین گام حمایت، دیدن بدون قضاوت است.
2️⃣ بپرس، نه از سر کنجکاوی، از سر رفاقت: نه با لحن بازجویی «چته؟» بلکه با لحن انسانی «این روزا حالت چطوره واقعاً؟».
سؤال ساده‌ای مثل این، گاهی در ذهن کسی که در آستانه فروپاشی است، در را از تاریکی به روشنایی باز می‌کند. و اگر نخواست حرف بزند، محترمانه بگو: «هر وقت خواستی حرف بزنی، من هستم، بدون قضاوت، بدون گزارش.» بدان که همین جمله، برای کسی که فکر می‌کند تنهاست، می‌تواند خط نجات باشد.
3️⃣ گوش کن، نه برای جواب دادن، بلکه برای ماندن: ما پزشکان یاد گرفتیم سریع راه‌حل بدهیم، ولی کسی که در بحران روانی است، دنبال راه‌حل فوری نیست؛ دنبال کسی است که تنهایش نگذارد. اگر همکارت گفت «خسته‌ام از زندگی» یا «دیگه نمی‌کشم»، وحشت نکن. نپرس «چرا؟»، فقط بگو: «می‌فهمم که سخته. بذار با هم بریم صحبت کنیم، تنها نمون.»
در همین لحظه تو از حالت «تماشاگر» به «نجات‌دهنده انسانی» تبدیل می‌شوی.
4️⃣ ارجاع بده، ولی رهایش نکن: اگر احساس کردی خطر خودکشی یا آسیب به خود وجود دارد، مستقیم با تیم سلامت روان یا مسئول همتایار تماس بگیر. ولی اشتباه رایج این است که فکر کنیم «من ارجاع دادم، کارم تموم شد». نه. همکارت هنوز به تو نیاز دارد. با یک پیام ساده در روزهای بعد «حالت چطوره؟» به او یادآوری می‌کنی که هنوز کسی هست. این پیگیری کوچک، از نظر آماری، احتمال بازگشت به بحران را نصف می‌کند.
5️⃣ با خودت هم صادق باش: اگر تو هم فرسوده‌ای، اگر احساس می‌کنی این حجم درد دارد از درونت می‌جوشد، سکوت نکن.
همان مسئولیتی که نسبت به همکارت داری، نسبت به خودت هم داری. کمک خواستن ضعف نیست، بلوغ است. چون پزشکی که از خودش مراقبت نمی‌کند، دیر یا زود نمی‌تواند از دیگران مراقبت کند. هیچ درمانگری در تنهایی دوام نمی‌آورد.
7️⃣ فرهنگ را تغییر بده، حتی در مقیاس کوچک: هر بار که در جمعی درباره«خستگی» یا «درمان‌پذیری افسردگی» بدون تمسخر حرف می‌زنی، داری دیوار شرم را ترک می‌اندازی. هر بار که گفتی «من هم کمک گرفتم»، یک نفر دیگر را از پنهان شدن نجات می‌دهی. فرهنگ مراقبت از همکار از همین جمله‌های کوچک شروع می‌شود.
✅ در یک جمله:
مسئولیت من در قبال همکارم فقط همدردی نیست، هم‌پایداری است. من موظفم او را ببینم، بپرسم، گوش کنم، کنارش بمانم، و اگر لازم شد دستش را به دست درمانگر حرفه‌ای برسانم؛ بدون قضاوت، بدون ترحم، بدون فاصله. در نظام درمانی امروز، گاهی بزرگ‌ترین قهرمانی، سؤال ساده‌ای است که با صداقت پرسیده می‌شود. «حالت چطوره واقعاً؟»
اگر همین سؤال را هر کدام از ما ماهی یک‌بار از همکارمان بپرسیم، شاید دیگر مجبور نشویم در مراسم ختمش بگوییم:
«هیچ‌کس نفهمید که حالش بد بود».

جهت مطالعه بیشتر :
منبع 1 منبع 2 منبع 3 منبع 4 منبع 5 منبع 6 منبع 7 منبع 8

@emedupdates

#خودکشی در کادر درمان: چه می‌دانیم، کجا ایستاده‌ایم، چه باید کرد؟
دکتر سیدحسینی
بخش دهم و پایانی

👈 جمع‌بندی و پیام نهایی:

تصویر ذهنی پزشکان همیشه بیش‌تر از همه می‌میرند، دیگر با واقعیات امروزی سازگار نیست، حداقل برای مردان پزشک. ولی زنان پزشک و بسیاری از کارکنان غیرپزشک به‌ویژه پرستاران هنوز در خطر افزوده‌اند.
نقطه کانونی پیشگیری باید از تاب‌آوری فردی به اصلاح ساختار شغلی و رفع برچسب زنی چرخش کند: استخدام عادلانه، دسترسی امن به درمان روانپزشکی، کنترل دسترسی به داروهای کشنده، و برنامه‌های همتایار با حفظ محرمانگی داده های رد و بدل شده.
ما نیز باید در قبال همکاران مان احساس مسئولیت کنیم و سعی کنیم حداکثر توان خود را برای حفظ سلامتی جسمی و روانی خود و همکاران مان به کار ببریم.

این مطلب در همین جا به پایان می رسد. امیدواریم مورد توجه قرار گرفته باشد. اگر فکر میکنید این مطلب باعث شده به فکر فرو روید و ساختار ذهنی برای بهبود سلامت فیزیکی و روانی خود و همکارانتان چیده اید، لطف کنید و آن را برای همکاران دیگرتان هم ارسال کنید. باشد که دیگر شاهد از دست رفتن هیچ همکار دیگری در هیچ کجای دنیا نباشیم.
@emedupdates

فایل کامل مطلب #خودکشی در کادر درمان بصورت مقاله pdf در کانال درج میشود. امید است مورد استفاده عزیزان قرار گیرد.
@emedupdates

خطاهای رایج در مواجهه با خشم بیماران و همراهان در بیمارستان
بخش اول

#خشونت علیه کادر درمان پدیده ناشایعی نیست. همه ما در محیط کارمان با این پدیده مواجه هستیم و درجاتی از تبدیل این خشونت ها به بحرانی تمام عیار را دیده ایم. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی (#WHO) تا ۶۲٪ از کارکنان سلامت تجربه خشونت در محل کار را داشته‌اند. گزارش خشونت فیزیکی در میان کارکنان سلامت در دوره کاری‌شان بین ۸٪ تا ۳۸٪ است. در مطالعه محدودی در ایران بیش از 70 درصد پرستاران خشونت در محل کار خود را گزارش کرده اند. اکثر مطالعات انجام شده اذعان دارند که واقعیت خیلی بیشتر از آن چیزی است که گزارش میشود. در این مطلب فرصت بررسی عمیق این پدیده و نحوه پاسخ به آن نیست که حتما نیاز است در آینده به ان بیشتر پرداخته شود؛ اما بهتر است یک چیز را همه ما بدانیم که برخورد با خشونت، مقابله با آن نیست. تکنیک های بسیاری در علم روانشناسی و روانپزشکی معرفی شده است که کاربرد صحیح آن می تواند تا حدود زیادی از بروز خشونت و یا پیشرفت آن به سمت آسیب فیزیکی و روحی به پرسنل پیشگیری کند. حال برای فتح باب بیایید با همدیگر 10 خطای رایج که کارکنان درمان در مواجهه با خشونت انجام می دهند و نحوه تصحیح آن را بررسی کنیم. با ما همراه باشید:

1️⃣ پاسخ هیجانی به هیجان بیمار:
🔖 توضیح: یعنی وقتی بیمار فریاد می‌زند یا تهدید می‌کند، کارکنان هم با صدای بلند یا لحن تدافعی جواب بدهند. این رفتار باعث «هم‌فعال‌سازی آمیگدال‌ها» می‌شود ـ یعنی هر دو مغز وارد حالت جنگ می‌شوند. ( آمیگدال جایی است در مغز که معمولا در هنگام خشم فعال میشود و فعالیت آن با افزایش ترشح آدرنالین و کورتیزول باعث بروز هیجان و رفتارهای هیجانی میشود. هر چه این محور فعال تر باشد کورتکس پیش فرونتال که مسئول واکنشهای خردمندانه تر است اثر مهاری خود را بیشتر از دست می دهد)
👈 نمونه:
▫️ بیمار: «شماها به درد نمی‌خورید!»
❌ پاسخ اشتباه: «ما داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم، این‌جوری حرف نزن!»
✅ پاسخ درست: با لحن آرام تر: «می‌فهمم عصبانی شدی، بذار با هم ببینیم چطور می‌تونم کمکت کنم.»

2️⃣ بحث منطقی در اوج خشم
🔖 توضیح: در اوج واکنش آمیگدال، بیمار نمی‌تواند استدلال منطقی را پردازش کند. بحث کردن یا توضیح فنی در لحظه بحران مثل ریختن بنزین روی آتش است.
👈 نمونه:
▫️بیمار: «چرا داروم رو نمی‌دین؟!»
❌ پاسخ اشتباه: «چون دوزش باید طبق پروتکل کمیته دارو باشه!»
✅ پاسخ درست: می‌فهمم منتظری دارو رو بگیری. الان دارم پیگیری می‌کنم که سریع‌تر آماده بشه.»

3️⃣ نزدیک شدن بیش از حد (نقض فاصله شخصی)
🔖 توضیح: بیشتر خشونت‌های فیزیکی زمانی رخ می‌دهند که پرسنل «وارد حریم شخصی بیمار» می‌شوند.
❌ نزدیک شدن ناگهانی یا تماس بدون اجازه حس تهدید ایجاد می‌کند.
✅ واکنش درست: حفظ فاصله ۱–۲ متری، بدن مایل، و توضیح قبل از تماس: «اجازه می‌دی فشار خونت رو بگیرم؟»

4️⃣ استفاده از جملات دستوری یا آمرانه
❌ توضیح: عباراتی مثل «ساکت شو»، «بشین اون‌جا»، یا «الان دستور می‌دم» احساس تحقیر و از‌دست‌دادن کنترل ایجاد می‌کنند. خشم بیمار معمولاً پاسخی به احساس “بی‌اختیاری” است.
✅ جملات درست: جملات انتخابی به‌جای دستوری: «می‌خوای اینجا بنشینی یا اون صندلی راحت‌تره برات؟»

5️⃣ بی‌توجهی ظاهری یا نادیده گرفتن
❌ توضیح: چشم‌پوشی یا نادیده گرفتن بیمار خشمگین (به نیت آرام شدن فضا) در ذهن او تعبیر می‌شود به تحقیر یا بی‌اهمیتی. این معمول‌ترین اشتباه در بخش اورژانس است.
✅ واکنش درست: تماس چشمی کوتاه، رسیدگی سریع: «می‌بینم که نگران شدی، الان رسیدگی می‌کنم.»

@emedupdates

خطاهای رایج در مواجهه با خشم بیماران و همراهان در بیمارستان
بخش دوم

6️⃣ تلاش برای پایان سریع گفتگو (Cut-off Response)
❌ توضیح: عباراتی مثل «باشه، تمومش کن الان کار دارم» یا «الان وقت بحث نیست» باعث انفجار ثانویه می‌شوند. بیمار حس می‌کند شنیده نشده است.
✅ پاسخ درست: «حقیقتش وقت زیادی ندارم، ولی اجازه بده همین الان حرفت رو بشنوم، بعد به کارم ادامه می‌دم.»

7️⃣ عدم هماهنگی تیمی (Multiple Voices)
❌ توضیح: وقتی چند نفر هم‌زمان به بیمار خشمگین پاسخ بدهند (یکی آرام، یکی تند، یکی دستوردهنده)، پیام‌ها با هم تضاد پیدا می‌کنند و خشم تشدید می‌شود.
✅ پاسخ درست: قانون تک صدایی میگوید فقط یک سخنگوی آرام با بیمار صحبت کند، بقیه تیم در فاصله ایمن و آماده‌ی پشتیبانی بمانند.

8️⃣ بی‌توجهی به احساسات درونی بیمار
❌ توضیح: تمرکز صرف بر “رفتار” و بی‌توجهی به “احساس” باعث می‌شود مداخله سطحی و بی‌اثر بماند.
✅ پاسخ درست: «به نظر می‌رسه بیشتر از اینکه عصبانی باشی، نگران حالت بیماریت هستی، درسته؟»

9️⃣ طنز یا شوخی نامناسب در موقعیت جدی
❌ توضیح: گاهی کارکنان برای سبک کردن فضا شوخی می‌کنند، اما بیمار آن را بی‌احترامی تعبیر می‌کند. در شرایط پرتنش، شوخی معمولاً باعث بی‌اعتمادی و تحقیر می‌شود.

🔟 ناآگاهی از حالت خود (Lack of Self-awareness)
❌ توضیح: گاهی پرسنل خودشان خسته، مضطرب یا عصبی‌اند و بدون آگاهی از وضعیت هیجانی خود وارد تعامل می‌شوند. در این حالت تنظیم هیجان متقابل (Emotional Co-dysregulation) رخ می‌دهد.
✅ پاسخ درست: تمرین تنفس، خروج موقت از فضا، یا تعویض نقش. «قبل از صحبت کردن مکث کنید و قبل از هر واکنش نفس عمیقی بکشید»

👈 جمع‌بندی :
✅ مقابله با خشم پاسخ نادرست به خشم بیمار است.
✅ آرام ماندن مؤثرتر از توضیح دادن است.
✅ هدف: خاموش کردن تهدید، نه پیروز شدن در بحث

منبع 1 منبع 2

در این جا مطلب 10 اشتباه رایج در مواجهه با خشم به پایان می رسد امیدواریم مورد توجه و استفاده شده قرار گرفته باشد. لطفا این کانال را به دوستان، همکاران و فراگیران معرفی نمایید:
@emedupdates