چگونه خبر بد را به همراهان بیمار فوت شده در بخش اورژانس بدهیم
بخش دوم
اشتباهات رایج در اعلام خبر فوت در بخش اورژانس
یک مطالعه مرور سیستماتیک با بررسی اطلاعات 59 مطالعه نشان داد که 13.7% از شکایات مطرح شده علیه کادر درمان ناشی از مشکلات ارتباط بوده است. مطالعه ای که بطور مستقیم در مورد دادن خبر فوت کار کرده باشد یافت نشد اما همین مطالعه بسیار مهم نقش ارتباط درست در پیشگیری از شکایت علیه کادر درمان را نشان می دهد. حال که به اهمیت موضوع آگاه شدیم بیایید اشتباهات رایج در اعلام خبر فوت را بررسی کنیم:
1️⃣ گفتن خبر در محیط نامناسب:
❌ بدترین سناریو: پرستار یا پزشک، سرپایی و وسط سالن اورژانس، بین تختها یا در حضور بیماران دیگر، با صدای بلند میگوید: «متأسفم خانم، تموم کرد!» پیامد: تحقیر، احساس بیاحترامی، واکنشهای تهاجمی
✅ این فقط بیاحترامی نیست، یک فاجعهی ارتباطی است.
✅ در اورژانسها معمولاً محیط شلوغ است، اما باید حتی پنج دقیقه تلاش کرد محیطی آرام و خصوصی پیدا شود.
2️⃣ استفاده از جملات مبهم و دور از واقعیت:
❌ مثل: «دیگه راحت شد...»، «رفت به آرامش ابدی...»، «ما هر کاری کردیم، ولی حالش خوب نشد…»،
این عبارات در فرهنگ عامیانه شاید دلسوزانه باشند، اما در موقعیت پزشکی، پیام را مبهم میکنند. خانواده ممکن است در شوک بماند و فکر کند هنوز امیدی هست.
✅ بهترین روش؟ صادقانه، مستقیم، محترمانه: «متأسفم که باید بگویم، ایشان فوت کردند.»
3️⃣ گفتن خبر بدون آمادگی قبلی خانواده:
❌ یعنی مستقیم و بیمقدمه، ناگهان اعلام فوت، بدون هیچ «هشدار عاطفی». مثلاً: بدون مقدمه «سلام، شوهرتون مرد!»
نتیجه؟ شوک شدید، هیستری، یا حتی حمله فیزیکی.
✅ باید همیشه یک هشدار بدهیم: «خانم حسنی، متأسفم که باید خبر سختی رو بدم…» (چند ثانیه مکث) «متأسفانه با وجود تمام تلاشهامون، ایشان فوت کردند.»
4️⃣ پرحرفی، توضیح بیش از حد یا اصطلاحات پزشکی:
❌ بعضی پزشکان فکر میکنند با گفتن جزئیات فنی، خانواده را قانع میکنند: «ما اپینفرین دادیم، شوک سوم ۳۶۰ ژول، ولی همچنان VF باقی موند…»
این فقط اضطراب و سردرگمی ایجاد میکند. خانواده در لحظهی بحران دنبال فهم نیستند، دنبال معنا هستند.
✅ باید ساده و با زبان عامیانه گفت، و اجازه داد بعداً سؤال بپرسند.
5️⃣ توجیه یا دفاع از خود یا تیم درمان با سرزنش همراهان:
❌ مثلاً:«ما واقعاً هر کاری کردیم! ولی دیر آورده بودین، اگر زودتر آورده بودین، شاید زنده میموند!»
این جملات بیرحمانهاند. حتی اگر علمی درست باشند، در آن لحظه نوعی سرزنش یا فرار از مسئولیت به نظر میرسند.
✅ در آن لحظه نباید از خود دفاع کرد، فقط باید گوش داد و حضور داشت.
6️⃣ عدم سکوت و عجله در خروج:
❌ پزشک خبر را میگوید و بلافاصله از اتاق بیرون میدود، چون «کار دارم».
این بیرحمی خاموش است. آن چند دقیقه سکوت پس از گفتن خبر، شاید مهمتر از تمام عملیات احیا باشد.
✅ سکوت، حضور، تماس چشمی، و جملهی ساده: «میدونم گفتنش سخته، من همینجا هستم.» باعث شکلگیری حس حمایت میشود.
7️⃣ گفتن خبر توسط فرد نامناسب:
❌ در اورژانس گاهی یک کارورز یا پرستار تازهکار، بدون هماهنگی، خبر را اعلام میکند. این هم از نظر اخلاقی، هم حرفهای اشتباه است.
✅ باید پزشک مسئول یا فرد ارشد تیم درمان، در حضور پرستار و مددکار، خبر را بدهد.
8️⃣ بیتوجهی به واکنش خانواده:
❌ اشتباه بزرگتر این است که پزشک فقط «بگوید»، ولی نبیند!
✅ وقتی خانواده گریه میکند، انکار میکند، یا میپرسد «یعنی چی مرد؟» پاسخ واقعی لازم است، نه کلیشه:
❌«بله، تسلیت میگم، برید کارای اداریتون رو بکنید.»
✅ «میفهمم که باورش سخته، اگه خواستید دوباره توضیح میدم دقیقتر چه اتفاقی افتاد.»
9️⃣ بینظمی تیمی و گفتن اطلاعات متناقض
❌ گاهی پزشک میگوید بیمار فوت کرده، اما یکی از پرستاران ناآگاه میگوید «ما هنوز داریم احیا میکنیم». این فاجعه اعتماد را از بین میبرد.
✅ قبل از اعلام فوت، باید تیم کاملاً هماهنگ شود.
🔟 بیتوجهی به فرهنگ و باورهای مذهبی:
در بعضی خانوادهها، نوع بیان مرگ، لمس بدن، یا زمان دیدن پیکر قاعده فرهنگی دارد.
❌نادیده گرفتن این ظرافتها باعث بیاعتمادی میشود.
✅ باید پرسید: «مایلید الان ببینیدش؟ یا بعد از آمادهسازی؟» و این حق انتخاب به همراه میدهد.
👈 نتیجه نهایی
اعلام خبر فوت در اورژانس، اگر درست انجام نشود، میتواند آخرین ضربهی دردناک به خانواده باشد ـ نه فقط از دست دادن عزیزشان، بلکه از دست دادن اعتماد به سیستم درمان. هر اشتباه در این روند، مثل زخم دومی است بر بدن رابطهی پزشک و خانواده بیمار
👈 برای مطالعه بیشتر:
منبع 1 منبع 2 منبع 3
@emedupdates
بخش دوم
اشتباهات رایج در اعلام خبر فوت در بخش اورژانس
یک مطالعه مرور سیستماتیک با بررسی اطلاعات 59 مطالعه نشان داد که 13.7% از شکایات مطرح شده علیه کادر درمان ناشی از مشکلات ارتباط بوده است. مطالعه ای که بطور مستقیم در مورد دادن خبر فوت کار کرده باشد یافت نشد اما همین مطالعه بسیار مهم نقش ارتباط درست در پیشگیری از شکایت علیه کادر درمان را نشان می دهد. حال که به اهمیت موضوع آگاه شدیم بیایید اشتباهات رایج در اعلام خبر فوت را بررسی کنیم:
1️⃣ گفتن خبر در محیط نامناسب:
❌ بدترین سناریو: پرستار یا پزشک، سرپایی و وسط سالن اورژانس، بین تختها یا در حضور بیماران دیگر، با صدای بلند میگوید: «متأسفم خانم، تموم کرد!» پیامد: تحقیر، احساس بیاحترامی، واکنشهای تهاجمی
✅ این فقط بیاحترامی نیست، یک فاجعهی ارتباطی است.
✅ در اورژانسها معمولاً محیط شلوغ است، اما باید حتی پنج دقیقه تلاش کرد محیطی آرام و خصوصی پیدا شود.
2️⃣ استفاده از جملات مبهم و دور از واقعیت:
❌ مثل: «دیگه راحت شد...»، «رفت به آرامش ابدی...»، «ما هر کاری کردیم، ولی حالش خوب نشد…»،
این عبارات در فرهنگ عامیانه شاید دلسوزانه باشند، اما در موقعیت پزشکی، پیام را مبهم میکنند. خانواده ممکن است در شوک بماند و فکر کند هنوز امیدی هست.
✅ بهترین روش؟ صادقانه، مستقیم، محترمانه: «متأسفم که باید بگویم، ایشان فوت کردند.»
3️⃣ گفتن خبر بدون آمادگی قبلی خانواده:
❌ یعنی مستقیم و بیمقدمه، ناگهان اعلام فوت، بدون هیچ «هشدار عاطفی». مثلاً: بدون مقدمه «سلام، شوهرتون مرد!»
نتیجه؟ شوک شدید، هیستری، یا حتی حمله فیزیکی.
✅ باید همیشه یک هشدار بدهیم: «خانم حسنی، متأسفم که باید خبر سختی رو بدم…» (چند ثانیه مکث) «متأسفانه با وجود تمام تلاشهامون، ایشان فوت کردند.»
4️⃣ پرحرفی، توضیح بیش از حد یا اصطلاحات پزشکی:
❌ بعضی پزشکان فکر میکنند با گفتن جزئیات فنی، خانواده را قانع میکنند: «ما اپینفرین دادیم، شوک سوم ۳۶۰ ژول، ولی همچنان VF باقی موند…»
این فقط اضطراب و سردرگمی ایجاد میکند. خانواده در لحظهی بحران دنبال فهم نیستند، دنبال معنا هستند.
✅ باید ساده و با زبان عامیانه گفت، و اجازه داد بعداً سؤال بپرسند.
5️⃣ توجیه یا دفاع از خود یا تیم درمان با سرزنش همراهان:
❌ مثلاً:«ما واقعاً هر کاری کردیم! ولی دیر آورده بودین، اگر زودتر آورده بودین، شاید زنده میموند!»
این جملات بیرحمانهاند. حتی اگر علمی درست باشند، در آن لحظه نوعی سرزنش یا فرار از مسئولیت به نظر میرسند.
✅ در آن لحظه نباید از خود دفاع کرد، فقط باید گوش داد و حضور داشت.
6️⃣ عدم سکوت و عجله در خروج:
❌ پزشک خبر را میگوید و بلافاصله از اتاق بیرون میدود، چون «کار دارم».
این بیرحمی خاموش است. آن چند دقیقه سکوت پس از گفتن خبر، شاید مهمتر از تمام عملیات احیا باشد.
✅ سکوت، حضور، تماس چشمی، و جملهی ساده: «میدونم گفتنش سخته، من همینجا هستم.» باعث شکلگیری حس حمایت میشود.
7️⃣ گفتن خبر توسط فرد نامناسب:
❌ در اورژانس گاهی یک کارورز یا پرستار تازهکار، بدون هماهنگی، خبر را اعلام میکند. این هم از نظر اخلاقی، هم حرفهای اشتباه است.
✅ باید پزشک مسئول یا فرد ارشد تیم درمان، در حضور پرستار و مددکار، خبر را بدهد.
8️⃣ بیتوجهی به واکنش خانواده:
❌ اشتباه بزرگتر این است که پزشک فقط «بگوید»، ولی نبیند!
✅ وقتی خانواده گریه میکند، انکار میکند، یا میپرسد «یعنی چی مرد؟» پاسخ واقعی لازم است، نه کلیشه:
❌«بله، تسلیت میگم، برید کارای اداریتون رو بکنید.»
✅ «میفهمم که باورش سخته، اگه خواستید دوباره توضیح میدم دقیقتر چه اتفاقی افتاد.»
9️⃣ بینظمی تیمی و گفتن اطلاعات متناقض
❌ گاهی پزشک میگوید بیمار فوت کرده، اما یکی از پرستاران ناآگاه میگوید «ما هنوز داریم احیا میکنیم». این فاجعه اعتماد را از بین میبرد.
✅ قبل از اعلام فوت، باید تیم کاملاً هماهنگ شود.
🔟 بیتوجهی به فرهنگ و باورهای مذهبی:
در بعضی خانوادهها، نوع بیان مرگ، لمس بدن، یا زمان دیدن پیکر قاعده فرهنگی دارد.
❌نادیده گرفتن این ظرافتها باعث بیاعتمادی میشود.
✅ باید پرسید: «مایلید الان ببینیدش؟ یا بعد از آمادهسازی؟» و این حق انتخاب به همراه میدهد.
👈 نتیجه نهایی
اعلام خبر فوت در اورژانس، اگر درست انجام نشود، میتواند آخرین ضربهی دردناک به خانواده باشد ـ نه فقط از دست دادن عزیزشان، بلکه از دست دادن اعتماد به سیستم درمان. هر اشتباه در این روند، مثل زخم دومی است بر بدن رابطهی پزشک و خانواده بیمار
👈 برای مطالعه بیشتر:
منبع 1 منبع 2 منبع 3
@emedupdates
❤4👍1
چگونه خبر بد را به همراهان بیمار فوت شده در بخش اورژانس بدهیم
بخش سوم (پایانی)
در بخش پایانی با شرح یک سناریو سعی می کنیم شرایط واقعی را برای شما بازسازی کنیم:
👈 محیط سناریو: بخش اورژانس، پزشک ارشد شیفت: دکتر سعیدی، بیمار آقای حسنی
شرح سناریو: مردی 60 ساله به نام آقای "حسنی" از کنار خیابان با ایست قلبی به اورژانس آورده میشود. احیا حدود ۳۰ دقیقه ادامه دارد اما نتیجه نمیدهد. تیم پزشکی تصمیم میگیرد عملیات را متوقف کند. حالا پزشک اورژانس باید خبر فوت را به خانواده (همسر و پسر بیمار) بدهد.
1️⃣ پزشک قبل از رفتن نزد خانواده، با پرستار و رزیدنت اطمینان حاصل میکند که:
✅ احیا پایان یافته و زمان فوت ثبت شده است.
✅ بدن بیمار پوشانده شده است.
✅ تیم درمان در انتقال پیام همنظر هستند (یعنی کسی خبر متفاوت ندهد).
✅ به خانواده اطلاع داده میشود که در فضای در نظر گرفته شده جمع شوند.
2️⃣ محیط نسبتاً خلوتی برای گفتگو انتخاب میشود (مثلاً اتاق کوچک کنار تریاژ).پزشک، پرستار بخش و مددکار اجتماعی در اتاق حاضر میشوند. دو صندلی روبهروی هم گذاشتهاند. لیوان آب روی میز است. در بسته میشود تا رفتوآمد مزاحم نباشد.
✅ پرستار: «خانم حسنی، لطفاً بفرمایید داخل، دکتر میخواد با شما صحبت کنه.»
✅ همسر و پسر وارد میشوند، نگران و مضطرب.
3️⃣ پزشک اورژانس شروع میکند:
✅ «من دکتر سعیدی هستم، پزشک ارشد اورژانس. شما همسر آقای حسنی هستید؟ و این پسرتونه؟»
✅ «بله دکتر، حالش چطور شد؟ چرا گفتید بیاییم؟»
4️⃣ پزشک آهسته و با صدای آرام و تماس چشمی ادامه میدهد:
✅ «خانم حسنی، وقتی همسرتون به اورژانس رسیدند، قلبش کار نمی کرد، تیم ما بلافاصله شروع به احیای قلبی کرد، حدود نیم ساعت ادامه دادیم. داروها و شوک الکتریکی هم سه بار استفاده شد»
5️⃣ دکتر با مکث کوتاه و سپس آرام تر ادامه میدهد:
✅ «متأسفانه تلاش تیم برای برگردوندن بیمار موثر نبود و ایشون فوت کردن.»
✅ خانم حسنی (با صدای بلند): «نه… دکتر اشتباه میکنید! شوهر من سالم بود! خودم دیدم موقع اومدن به اورژانس هنوز نفس می کشید و بدنش گرم بود!»
✅ دکتر (آرام و محکم): «میفهمم چقدر این خبر سخته. ما همه تلاشمون را کردیم، اما متاسفانه بیمارتون فوت کردن.»
6️⃣ دکتر سکوت میکند. فقط صدای گریه شنیده میشود.
✅ پزشک لحظاتی در سکوت کنار خانواده میماند.
✅ نه توجیه میکند، نه نصیحت. فقط حضور دارد.
7️⃣ پزشک پس از آرام تر شدن خانواده می گوید:
✅ «سوال دیگری ندارید؟ می خواهید متوفی رو ببنید؟»
✅ خانم حسنی: «بله لطفا»
✅ اجازه حضور بر بالین پیکر بیمار داده میشود.
8️⃣ پس از اتمام رویت پیکر بیمار، همراهان مضطرب و نگران پیش پزشک می آیند و درمورد ادامه مراحل می پرسند. دکتر سعیدی پاسخ می دهد:
✅ «پیکر متوفی به سرخونه بیمارستان منتقل میشه و فردا صبح همکاران پزشکی قانونی در مورد صدور جواز دفن باهاتون صحبت می کنن. منشی بخش مراحل کامل رو براتون توضیح میده.»
9️⃣ دکتر سعیدی سپس ادامه میدهد:
✅ «من و تیمم اینجا هستیم. اگر سوال دیگه ای داشتید در خدمتتون هستیم. هر زمان که خواستید تشریف بیاورید»
✅ پزشک در پرونده مینویسد: «خبر فوت به همسر و فرزند بیمار در محیط خصوصی اطلاع داده شد، حمایت اولیه انجام شد.»
👈 این سناریو بر اساس مدل GRIEV_ING نوشته شده است. اجرای آن راحت است و در صورت اجرای درست نقش موثری در آرام کردن اعضای خانواده خواهد داشت.
امیدواریم این مطلب نیز مورد توجه شما قرار گرفته باشد. لطفا فراموش نکنید که کانال را به بقیه معرفی کنید:
@emedupdates
بخش سوم (پایانی)
در بخش پایانی با شرح یک سناریو سعی می کنیم شرایط واقعی را برای شما بازسازی کنیم:
👈 محیط سناریو: بخش اورژانس، پزشک ارشد شیفت: دکتر سعیدی، بیمار آقای حسنی
شرح سناریو: مردی 60 ساله به نام آقای "حسنی" از کنار خیابان با ایست قلبی به اورژانس آورده میشود. احیا حدود ۳۰ دقیقه ادامه دارد اما نتیجه نمیدهد. تیم پزشکی تصمیم میگیرد عملیات را متوقف کند. حالا پزشک اورژانس باید خبر فوت را به خانواده (همسر و پسر بیمار) بدهد.
1️⃣ پزشک قبل از رفتن نزد خانواده، با پرستار و رزیدنت اطمینان حاصل میکند که:
✅ احیا پایان یافته و زمان فوت ثبت شده است.
✅ بدن بیمار پوشانده شده است.
✅ تیم درمان در انتقال پیام همنظر هستند (یعنی کسی خبر متفاوت ندهد).
✅ به خانواده اطلاع داده میشود که در فضای در نظر گرفته شده جمع شوند.
2️⃣ محیط نسبتاً خلوتی برای گفتگو انتخاب میشود (مثلاً اتاق کوچک کنار تریاژ).پزشک، پرستار بخش و مددکار اجتماعی در اتاق حاضر میشوند. دو صندلی روبهروی هم گذاشتهاند. لیوان آب روی میز است. در بسته میشود تا رفتوآمد مزاحم نباشد.
✅ پرستار: «خانم حسنی، لطفاً بفرمایید داخل، دکتر میخواد با شما صحبت کنه.»
✅ همسر و پسر وارد میشوند، نگران و مضطرب.
3️⃣ پزشک اورژانس شروع میکند:
✅ «من دکتر سعیدی هستم، پزشک ارشد اورژانس. شما همسر آقای حسنی هستید؟ و این پسرتونه؟»
✅ «بله دکتر، حالش چطور شد؟ چرا گفتید بیاییم؟»
4️⃣ پزشک آهسته و با صدای آرام و تماس چشمی ادامه میدهد:
✅ «خانم حسنی، وقتی همسرتون به اورژانس رسیدند، قلبش کار نمی کرد، تیم ما بلافاصله شروع به احیای قلبی کرد، حدود نیم ساعت ادامه دادیم. داروها و شوک الکتریکی هم سه بار استفاده شد»
5️⃣ دکتر با مکث کوتاه و سپس آرام تر ادامه میدهد:
✅ «متأسفانه تلاش تیم برای برگردوندن بیمار موثر نبود و ایشون فوت کردن.»
✅ خانم حسنی (با صدای بلند): «نه… دکتر اشتباه میکنید! شوهر من سالم بود! خودم دیدم موقع اومدن به اورژانس هنوز نفس می کشید و بدنش گرم بود!»
✅ دکتر (آرام و محکم): «میفهمم چقدر این خبر سخته. ما همه تلاشمون را کردیم، اما متاسفانه بیمارتون فوت کردن.»
6️⃣ دکتر سکوت میکند. فقط صدای گریه شنیده میشود.
✅ پزشک لحظاتی در سکوت کنار خانواده میماند.
✅ نه توجیه میکند، نه نصیحت. فقط حضور دارد.
7️⃣ پزشک پس از آرام تر شدن خانواده می گوید:
✅ «سوال دیگری ندارید؟ می خواهید متوفی رو ببنید؟»
✅ خانم حسنی: «بله لطفا»
✅ اجازه حضور بر بالین پیکر بیمار داده میشود.
8️⃣ پس از اتمام رویت پیکر بیمار، همراهان مضطرب و نگران پیش پزشک می آیند و درمورد ادامه مراحل می پرسند. دکتر سعیدی پاسخ می دهد:
✅ «پیکر متوفی به سرخونه بیمارستان منتقل میشه و فردا صبح همکاران پزشکی قانونی در مورد صدور جواز دفن باهاتون صحبت می کنن. منشی بخش مراحل کامل رو براتون توضیح میده.»
9️⃣ دکتر سعیدی سپس ادامه میدهد:
✅ «من و تیمم اینجا هستیم. اگر سوال دیگه ای داشتید در خدمتتون هستیم. هر زمان که خواستید تشریف بیاورید»
✅ پزشک در پرونده مینویسد: «خبر فوت به همسر و فرزند بیمار در محیط خصوصی اطلاع داده شد، حمایت اولیه انجام شد.»
👈 این سناریو بر اساس مدل GRIEV_ING نوشته شده است. اجرای آن راحت است و در صورت اجرای درست نقش موثری در آرام کردن اعضای خانواده خواهد داشت.
امیدواریم این مطلب نیز مورد توجه شما قرار گرفته باشد. لطفا فراموش نکنید که کانال را به بقیه معرفی کنید:
@emedupdates
❤10👍5
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#بریتانیا
در بریتانیا بخش های اورژانس، قبلا بخشهای سوانح (Casualty) و اخیرا سوانح و اورژانس (Accident & Emergency- A&E) نامیده میشدند. این بخشها پرسنل مستقلی نداشتند و بصورت چرخشی توسط پزشکان داخلی یا جراحی پوشش داده میشدند. در 1993 سازمانی به نام دانشکده سوانح و طب اورژانس (Faculty of Accident & Emergency Medicine - FAEM) تشکیل شد که به پزشکان مختلف که در این دوره ها شرکت می کردند مدرک فلوشیپ به نام سوانح و اورژانس اعطا می کرد. و البته بیشتر جراحان در این دوره ها شرکت می کردند. این سازمان در آن موقع زیر مجموعه کالج جراحان فعالیت می کرد. در سال 2006 طب اورژانس و حوادت به یک رشته تخصصی مستقل تبدیل شد و سازمان مذکور به کالج طب اورژانس (College of Emergency Medicine - CEM) تغییر نام داد. در سال 2015 این کالج با موافقت و اعطای 1 میلیون پوند توسط ملکه به کالج سلطنتی طب اورژانس تبدیل شد (Royal College of Emergency Medicine - RCEM) و از آن زمان تحت همین نام فعالیت می کند. RCEM از اعضای مؤسس (International Federation for Emergency Medicine - IFEM) بوده است که در توسعه بینالمللی تخصص اورژانس مشارکت دارد. مجله Emergency Medicine Journal (EMJ) که در سال 1983 تاسیس شده است زیرمجموعه این سازمان می باشد. وظایف RCEM شامل مدیریت اعضا، تعیین استانداردهای آموزش و ارزیابی، اعطای مدرک به متخصصان، سیاستگذاری برای مراقبتهای اورژانس می باشد. طبق گزارش سازمان سلامت ملی بریتانیا (NHS) نسبت درخواست به ظرفیت پذیرش در این رشته تخصصی در سال 2025 عدد 7.57 بوده است که این رشته را در بریتانیا به یک رشته رقابتی تبدیل کرده است.
ادامه دارد....
@emedupdates
#بریتانیا
در بریتانیا بخش های اورژانس، قبلا بخشهای سوانح (Casualty) و اخیرا سوانح و اورژانس (Accident & Emergency- A&E) نامیده میشدند. این بخشها پرسنل مستقلی نداشتند و بصورت چرخشی توسط پزشکان داخلی یا جراحی پوشش داده میشدند. در 1993 سازمانی به نام دانشکده سوانح و طب اورژانس (Faculty of Accident & Emergency Medicine - FAEM) تشکیل شد که به پزشکان مختلف که در این دوره ها شرکت می کردند مدرک فلوشیپ به نام سوانح و اورژانس اعطا می کرد. و البته بیشتر جراحان در این دوره ها شرکت می کردند. این سازمان در آن موقع زیر مجموعه کالج جراحان فعالیت می کرد. در سال 2006 طب اورژانس و حوادت به یک رشته تخصصی مستقل تبدیل شد و سازمان مذکور به کالج طب اورژانس (College of Emergency Medicine - CEM) تغییر نام داد. در سال 2015 این کالج با موافقت و اعطای 1 میلیون پوند توسط ملکه به کالج سلطنتی طب اورژانس تبدیل شد (Royal College of Emergency Medicine - RCEM) و از آن زمان تحت همین نام فعالیت می کند. RCEM از اعضای مؤسس (International Federation for Emergency Medicine - IFEM) بوده است که در توسعه بینالمللی تخصص اورژانس مشارکت دارد. مجله Emergency Medicine Journal (EMJ) که در سال 1983 تاسیس شده است زیرمجموعه این سازمان می باشد. وظایف RCEM شامل مدیریت اعضا، تعیین استانداردهای آموزش و ارزیابی، اعطای مدرک به متخصصان، سیاستگذاری برای مراقبتهای اورژانس می باشد. طبق گزارش سازمان سلامت ملی بریتانیا (NHS) نسبت درخواست به ظرفیت پذیرش در این رشته تخصصی در سال 2025 عدد 7.57 بوده است که این رشته را در بریتانیا به یک رشته رقابتی تبدیل کرده است.
ادامه دارد....
@emedupdates
RCEM
Front Page - RCEM
Royal College of Emergency Medicine represents the Emergency Medicine Community.
👏7❤4
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#استرالیا #نیوزلند
در استرالیا نیز همانند بریتانیا بخش های سوانح (Casualty) از دهه 1960 بوجود آمدند ولی توسط پزشکان بخش های دیگر بصورت پاره وقت اداره می شدند. در 1981 جامعه طب اورژانس استرالیا (Australasian Society for Emergency Medicine - ASEM) تاسیس گردید. این سازمان نطفه های فکری تشکیل تخصص جدید طب اورژانس را پایه نهاد. سه سال بعد در سال 1984 با 73 نفر عضو موسس نهاد آموزشی کالج طب اورژانس استرالیا (Australian College for Emergency Medicine - ACEM) تاسیس شد. مجله Emergency Medicine Australasiaتوسط همین کالج در سال 1989 پایه گذاری شد. جامعه طب اورژانس استرالیا پس از تشکیل کالج کمرنگ شد و سپس در طول زمان منحل گردید. سال 1993 تخصص طب اورژانس در استرالیا به رسمیت شناخته شد و همین اتفاق در سال 1995 در نیوزیلند افتاد. کالج در هر دو کشور فعال است و تا زمان به رسمیت شناخته شدن طب اورژانس به افرادی که دوره طب اورژانس را می گذراندند مدرک فلوشیپ اعطا می کرد. در حال حاضر سالیانه نزدیک به 350 دستیار در استرالیا و 50 دستیار در نیوزیلند در رشته طب اورژانس پذیرفته میشوند و بزرگترین چالش این کشور تامین پزشک برای مناطق روستایی و دوردست و کم جمعیت است. پزشکان اورژانس استرالیا / نیوزیلند نقش کلیدی در توسعه طب اورژانس در سطح جهانی داشتهاند.
ادامه دارد ...
@emedupdates
#استرالیا #نیوزلند
در استرالیا نیز همانند بریتانیا بخش های سوانح (Casualty) از دهه 1960 بوجود آمدند ولی توسط پزشکان بخش های دیگر بصورت پاره وقت اداره می شدند. در 1981 جامعه طب اورژانس استرالیا (Australasian Society for Emergency Medicine - ASEM) تاسیس گردید. این سازمان نطفه های فکری تشکیل تخصص جدید طب اورژانس را پایه نهاد. سه سال بعد در سال 1984 با 73 نفر عضو موسس نهاد آموزشی کالج طب اورژانس استرالیا (Australian College for Emergency Medicine - ACEM) تاسیس شد. مجله Emergency Medicine Australasiaتوسط همین کالج در سال 1989 پایه گذاری شد. جامعه طب اورژانس استرالیا پس از تشکیل کالج کمرنگ شد و سپس در طول زمان منحل گردید. سال 1993 تخصص طب اورژانس در استرالیا به رسمیت شناخته شد و همین اتفاق در سال 1995 در نیوزیلند افتاد. کالج در هر دو کشور فعال است و تا زمان به رسمیت شناخته شدن طب اورژانس به افرادی که دوره طب اورژانس را می گذراندند مدرک فلوشیپ اعطا می کرد. در حال حاضر سالیانه نزدیک به 350 دستیار در استرالیا و 50 دستیار در نیوزیلند در رشته طب اورژانس پذیرفته میشوند و بزرگترین چالش این کشور تامین پزشک برای مناطق روستایی و دوردست و کم جمعیت است. پزشکان اورژانس استرالیا / نیوزیلند نقش کلیدی در توسعه طب اورژانس در سطح جهانی داشتهاند.
ادامه دارد ...
@emedupdates
❤6
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#کانادا
پس از آمریکا توسعه یافته ترین سیستم طب اورژانس در کانادا بوجود امده است. در کانادا تا پیش از دهه۱۹۷۰ چیزی به نام پزشک اورژانس وجود نداشت. بخشهای اورژانس معمولاً توسط پزشکان عمومی، جراحان در چرخش، یا پزشکان داخلی بصورت پاره وقت پوشش داده میشدند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، چند بیمارستان آموزشی در تورنتو، مونترال و وینیپگ شروع کردند به راهاندازی بخشهای مستقل اورژانس با مدیران تماموقت. در همین دوره، بحث بر سر این بود که آیا «اورژانس» باید زیرمجموعهای از جراحی باشد، یا تخصصی مستقل. در 1977 دانشگاه کوینز اولین برنامه رزیدنتی ساختارمند طب اورژانس را تاسیس کرد. در همان سال، تیمی به رهبری دکتر یان استیل (که بعدها سیستم Canadian CT Head Rule را طراحی کرد) از نخستین پیشگامان آموزش آکادمیک اورژانس بود. در اواخر دهه ۷۰، دیگر تقریباً تمام بیمارستانهای بزرگ شهری کانادا بخش اورژانس ۲۴ساعته داشتند؛ اما هنوز رشتهای رسمی نبود. در 1983 گروهی از پزشکان کانادایی انجمن حرفهای خود را تشکیل دادند که بعدها به نام انجمن پزشکان اورژانس کانادا (Canadian Association of Emergency Physicians - CAEP) شناخته شد. هدفشان، همگرایی برنامههای آموزشی و تدوین استانداردها بود. در 1988 کالج سلطنتی پزشکان و جراحان کانادا (RCPSC) طب اورژانس را به عنوان یک تخصص مستقل و رسمی به رسمیت شناخت. دوره طب اورژانس در کانادا 5 ساله است و در صورتیکه که رزیدنت قبلا تخصص پزشکی خانواده را اخذ کرده باشد می تواند با گذراندن یک دوره 3 ساله مدرک تخصصی طب اورژانس را بگیرد. در 1991 کالج پزشکان اورژانس کانادا از اعضای موسس فدراسیون بین المللی طب اورژانس (IFEM) شد. مجله Canadian Journal of Emergency Medicine در سال 2003 تاسیس شده است. پزشکان اورژانس کانادا مثل یان استیل در شکلگیری پزشکی مبتنی بر شواهد (EBM) در اورژانس نقش عمده ای داشتند و الگوریتم های تصمیم گیری زیادی مثل Ottawa Ankle Rule حاصل فعالیت آنهاست. حدود 35 برنامه رزیدنتی در سرتاسر کانادا فعال است و بیش از 1000 رزیدنت مشغول تحصیل اند.
ادامه دارد ...
@emedupdates
#کانادا
پس از آمریکا توسعه یافته ترین سیستم طب اورژانس در کانادا بوجود امده است. در کانادا تا پیش از دهه۱۹۷۰ چیزی به نام پزشک اورژانس وجود نداشت. بخشهای اورژانس معمولاً توسط پزشکان عمومی، جراحان در چرخش، یا پزشکان داخلی بصورت پاره وقت پوشش داده میشدند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، چند بیمارستان آموزشی در تورنتو، مونترال و وینیپگ شروع کردند به راهاندازی بخشهای مستقل اورژانس با مدیران تماموقت. در همین دوره، بحث بر سر این بود که آیا «اورژانس» باید زیرمجموعهای از جراحی باشد، یا تخصصی مستقل. در 1977 دانشگاه کوینز اولین برنامه رزیدنتی ساختارمند طب اورژانس را تاسیس کرد. در همان سال، تیمی به رهبری دکتر یان استیل (که بعدها سیستم Canadian CT Head Rule را طراحی کرد) از نخستین پیشگامان آموزش آکادمیک اورژانس بود. در اواخر دهه ۷۰، دیگر تقریباً تمام بیمارستانهای بزرگ شهری کانادا بخش اورژانس ۲۴ساعته داشتند؛ اما هنوز رشتهای رسمی نبود. در 1983 گروهی از پزشکان کانادایی انجمن حرفهای خود را تشکیل دادند که بعدها به نام انجمن پزشکان اورژانس کانادا (Canadian Association of Emergency Physicians - CAEP) شناخته شد. هدفشان، همگرایی برنامههای آموزشی و تدوین استانداردها بود. در 1988 کالج سلطنتی پزشکان و جراحان کانادا (RCPSC) طب اورژانس را به عنوان یک تخصص مستقل و رسمی به رسمیت شناخت. دوره طب اورژانس در کانادا 5 ساله است و در صورتیکه که رزیدنت قبلا تخصص پزشکی خانواده را اخذ کرده باشد می تواند با گذراندن یک دوره 3 ساله مدرک تخصصی طب اورژانس را بگیرد. در 1991 کالج پزشکان اورژانس کانادا از اعضای موسس فدراسیون بین المللی طب اورژانس (IFEM) شد. مجله Canadian Journal of Emergency Medicine در سال 2003 تاسیس شده است. پزشکان اورژانس کانادا مثل یان استیل در شکلگیری پزشکی مبتنی بر شواهد (EBM) در اورژانس نقش عمده ای داشتند و الگوریتم های تصمیم گیری زیادی مثل Ottawa Ankle Rule حاصل فعالیت آنهاست. حدود 35 برنامه رزیدنتی در سرتاسر کانادا فعال است و بیش از 1000 رزیدنت مشغول تحصیل اند.
ادامه دارد ...
@emedupdates
❤10
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#فرانسه
داستان این رشته در فرانسه مسیر نسبتا متفاوتی دارد. تا مدتها اورژانس در این کشور فقط به عنوان «وظیفه مشترک بین تخصصها» در نظر گرفته میشد. فرانسه از دهه 1960 سیستم پیش بیمارستانی پیشرفته ای داشت. اما بخش اورژانس توسط تخصص های دیگر اداره میشد. در دهه 1990 بحث جدی در مورد ایجاد رشته مستقل طب اورژانس درگرفت اما سایر تخصص ها با آن مخالفت کردند. انجمن طب اورژانس فرانسه با نام مخفف SMFU (Société Française de Médecine d’Urgence) در سال 1996 با هدف رشد و توسعه رشته طب اورژانس در فرانسه راه اندازی شد. مجله رسمی این انجمن در سال 2011 با نام Annales Françaises de Médecine d’Urgence (AFMU) تاسیس شد. مرکز تماس و تنظیم منابع فوریت با نام مخففSAMU (Service d’Aide Médicale Urgente)سالها قبل (1968 )در فرانسه وجود داشت. انجمن حرفه ای این تشکیلات در سال 1975 تشکیل شده بود. بگذارید قبل از اینکه به ادامه بحث بپردازیم به یک فرق اساسی در سیستم ارایه مراقبتهای اورژانس در فرانسه با کشورهای انگلیسی زبان بپردازیم.
همانطور که قبلا گفتیم در فرانسه از دهه 60 میلادی سیستم پیش بیمارستانی پیشرفته ای شکل گرفته بود. شعار این سیستم این بود که بجای اینکه بیمار به بیمارستان آورده شود، امکانات کامل بیمارستان باید بالای سر بیمار در محل آورده شود. این سیستم که بعدها در آلمان و سایر کشورها مثل بلژیک، سوییس و اتریش هم شکل گرفت به سیستم فرنکو-ژرمن (Franco-German model) معروف شد. در این مدل پس از تماس بیمار با مرکز تماس اورژانس ( همان SAMU) تیم هایی به نام SMUR (Service Mobile d’Urgence et de Réanimation) که شامل پزشک عمومی یا متخصص، پرستار و راننده با تجهیزات کامل بیمارستان شامل مراقبتهای های راه هوایی و تجویز داروهای پیشرفته مثل ترومبولیتیک به محل اعزام میشوند و درمان بیمار شروع میشود. یا بیمار همانجا مرخص میشود و یا به بیمارستان اعزام می گردد. در بیمارستان بخش های اورژانس SAU (Service d’Accueil des Urgences) نامیده میشوند و وظیفه درمان بیماران اعزام شده توسط تیم های SMUR را بعهده دارند. در نتیجه تعداد بسیار کمی بیمار بصورت مراجعه شخصی به اورژانس بیمارستان مراجعه می کنند و اغلب بیماران از طریق تماس با مرکز SAMU وارد زنجیره مراقبتهای اورژانس می شوند. شعار این سیستم: « جان بیمار را با درمان درست در دقیقههای اول نجات بده، نه فقط با رساندن سریعش به بیمارستان» و در مقابل، مدل انگلو-امریکن فرض میکند که ثبات نسبی و انتقال سریع کارآمدتر است.
مزایای سیستم فرنکوژرمن: کیفیت مراقبت بالاتر در مرحله اولیه، کاهش آسیب ثانویه ناشی از تأخیر در درمان (مثلاً در شوک یا تروما) و اعتماد اجتماعی بالا به سیستم بیمارستانی است و اما معایبش هم جدیاند: هزینه سنگین (پزشک در هر تیم)، نیاز به آموزش طولانی و نیروی انسانی زیاد و دشواری پوشش مناطق روستایی وسیع، گاهی تأخیر در انتقال بیمار به دلیل ماندن طولانی در صحنه، محدودیت برای پیادهسازی در کشورهای پرجمعیت یا فقیر.
در دهه اخیر، بعضی از کشورها (مثل بریتانیا و استرالیا) مدل هیبریدی ساختهاند: در موارد بحرانی (تروما یا قلبی) پزشک همراه آمبولانس میفرستند، ولی در اکثر تماسها تیم پارامدیک عمل میکند.
حال برگردیم به بحث اصلی مان: سرانجام در سال 2016 بالاخره تخصص طب اورژانس (DES Médecine d’Urgence) در فرانسه به رسمیت شناخته میشود. و اولین دوره های رزیدنتی 5 ساله طب اورژانس از سال 2017 در فرانسه آغاز می گردد. این تخصص هم در بیمارستان ها ( در بخش SAU) و هم در تیم های SMUR کار خواهند کرد. در حال حاضر در حدود 35 برنامه رزیدنتی فعال طب اورژانس در فرانسه وجود دارد.
فرانسه نسبتاً دیر تخصص اورژانس را رسمی کرد ، اما مدل آموزشی آن بسیار دقیق و متمرکز بر پیشبیمارستان است. سامانه SAMU/SMUR که از دهه ۶۰ وجود داشت، ستون عملی این آموزش است و بسیاری از کشورها (ازجمله بلژیک، تونس، مراکش و حتی برزیل) از آن الگوبرداری کردهاند. امروزه فرانسه یکی از کشورهایی است که طب اورژانس را یکپارچه بین بیمارستان و میدان آموزش میدهد، چیزی که در آمریکا یا کانادا کمتر دیده میشود.
ادامه دارد ....
@emedupdates
#فرانسه
داستان این رشته در فرانسه مسیر نسبتا متفاوتی دارد. تا مدتها اورژانس در این کشور فقط به عنوان «وظیفه مشترک بین تخصصها» در نظر گرفته میشد. فرانسه از دهه 1960 سیستم پیش بیمارستانی پیشرفته ای داشت. اما بخش اورژانس توسط تخصص های دیگر اداره میشد. در دهه 1990 بحث جدی در مورد ایجاد رشته مستقل طب اورژانس درگرفت اما سایر تخصص ها با آن مخالفت کردند. انجمن طب اورژانس فرانسه با نام مخفف SMFU (Société Française de Médecine d’Urgence) در سال 1996 با هدف رشد و توسعه رشته طب اورژانس در فرانسه راه اندازی شد. مجله رسمی این انجمن در سال 2011 با نام Annales Françaises de Médecine d’Urgence (AFMU) تاسیس شد. مرکز تماس و تنظیم منابع فوریت با نام مخففSAMU (Service d’Aide Médicale Urgente)سالها قبل (1968 )در فرانسه وجود داشت. انجمن حرفه ای این تشکیلات در سال 1975 تشکیل شده بود. بگذارید قبل از اینکه به ادامه بحث بپردازیم به یک فرق اساسی در سیستم ارایه مراقبتهای اورژانس در فرانسه با کشورهای انگلیسی زبان بپردازیم.
همانطور که قبلا گفتیم در فرانسه از دهه 60 میلادی سیستم پیش بیمارستانی پیشرفته ای شکل گرفته بود. شعار این سیستم این بود که بجای اینکه بیمار به بیمارستان آورده شود، امکانات کامل بیمارستان باید بالای سر بیمار در محل آورده شود. این سیستم که بعدها در آلمان و سایر کشورها مثل بلژیک، سوییس و اتریش هم شکل گرفت به سیستم فرنکو-ژرمن (Franco-German model) معروف شد. در این مدل پس از تماس بیمار با مرکز تماس اورژانس ( همان SAMU) تیم هایی به نام SMUR (Service Mobile d’Urgence et de Réanimation) که شامل پزشک عمومی یا متخصص، پرستار و راننده با تجهیزات کامل بیمارستان شامل مراقبتهای های راه هوایی و تجویز داروهای پیشرفته مثل ترومبولیتیک به محل اعزام میشوند و درمان بیمار شروع میشود. یا بیمار همانجا مرخص میشود و یا به بیمارستان اعزام می گردد. در بیمارستان بخش های اورژانس SAU (Service d’Accueil des Urgences) نامیده میشوند و وظیفه درمان بیماران اعزام شده توسط تیم های SMUR را بعهده دارند. در نتیجه تعداد بسیار کمی بیمار بصورت مراجعه شخصی به اورژانس بیمارستان مراجعه می کنند و اغلب بیماران از طریق تماس با مرکز SAMU وارد زنجیره مراقبتهای اورژانس می شوند. شعار این سیستم: « جان بیمار را با درمان درست در دقیقههای اول نجات بده، نه فقط با رساندن سریعش به بیمارستان» و در مقابل، مدل انگلو-امریکن فرض میکند که ثبات نسبی و انتقال سریع کارآمدتر است.
مزایای سیستم فرنکوژرمن: کیفیت مراقبت بالاتر در مرحله اولیه، کاهش آسیب ثانویه ناشی از تأخیر در درمان (مثلاً در شوک یا تروما) و اعتماد اجتماعی بالا به سیستم بیمارستانی است و اما معایبش هم جدیاند: هزینه سنگین (پزشک در هر تیم)، نیاز به آموزش طولانی و نیروی انسانی زیاد و دشواری پوشش مناطق روستایی وسیع، گاهی تأخیر در انتقال بیمار به دلیل ماندن طولانی در صحنه، محدودیت برای پیادهسازی در کشورهای پرجمعیت یا فقیر.
در دهه اخیر، بعضی از کشورها (مثل بریتانیا و استرالیا) مدل هیبریدی ساختهاند: در موارد بحرانی (تروما یا قلبی) پزشک همراه آمبولانس میفرستند، ولی در اکثر تماسها تیم پارامدیک عمل میکند.
حال برگردیم به بحث اصلی مان: سرانجام در سال 2016 بالاخره تخصص طب اورژانس (DES Médecine d’Urgence) در فرانسه به رسمیت شناخته میشود. و اولین دوره های رزیدنتی 5 ساله طب اورژانس از سال 2017 در فرانسه آغاز می گردد. این تخصص هم در بیمارستان ها ( در بخش SAU) و هم در تیم های SMUR کار خواهند کرد. در حال حاضر در حدود 35 برنامه رزیدنتی فعال طب اورژانس در فرانسه وجود دارد.
فرانسه نسبتاً دیر تخصص اورژانس را رسمی کرد ، اما مدل آموزشی آن بسیار دقیق و متمرکز بر پیشبیمارستان است. سامانه SAMU/SMUR که از دهه ۶۰ وجود داشت، ستون عملی این آموزش است و بسیاری از کشورها (ازجمله بلژیک، تونس، مراکش و حتی برزیل) از آن الگوبرداری کردهاند. امروزه فرانسه یکی از کشورهایی است که طب اورژانس را یکپارچه بین بیمارستان و میدان آموزش میدهد، چیزی که در آمریکا یا کانادا کمتر دیده میشود.
ادامه دارد ....
@emedupdates
❤7
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#آلمان
در آلمان هنوز طب اورژانس به عنوان تخصص مستقل به رسمیت شناخته نشده است. پزشکان سایر تخصص ها با گذراندن دوره های فلوشیپ مدرک طب اورژانس را دریافت می کنند. در آلمان مدل ارایه مراقبت های اورژانس شبیه فرانسه است. معادل سیستم SAMU در فرانسه سیستم Leitstelle و معادل سیستم فعال در میدان یا SMUR در فرانسه سیستم NEF/NAW است. پزشک اعزام شونده با امبولانس Notarzt نامیده میشود که معمولا متخصصان بیهوشی (اغلب موارد)، جراحی، داخلی و ... هستند که دوره طب اورژانس را گذرانده اند. بخش های اورژانس در آلمان ZNA نامیده میشوند که ساختار کاملا مستقلی از سیستم پیش بیمارستانی آلمان است. سیستم پیش بیمارستانی آلمان زیرمجموعه سامانه های امدادی مثل آتش نشانی است و زیرمجموعه سیستم سلامت نیست. این اساسی ترین فرق با سیستم فرانسه هست که هر دو مجموعه زیر نظر سیستم سلامت است. جدا بودن این دو سیستم در آلمان باعث میشود مثل کشور فرانسه منسجم عمل نکند. بحث های زیادی اخیرا در مجامع علمی آلمان شکل گرفته که تخصص مستقل طب اورژانس ایجاد گردد و هنوز امید ان وجود دارد که مثل فرانسه این تخصص مستقل از رشته های دیگر به رسمیت شناخته شود.
انجمن بینرشتهای و طب حاد در آلمان با نام مخفف DGINA (Deutsche Gesellschaft interdisziplinäre Notfall- und Akutmedizin) وجود دارد که اصلی ترین انجمن مرتبط با رشته طب اورژانس در این کشور است. این انجمن در سال 2003 تاسیس شده و مجله ای با نام Notfall + Rettungsmedizin را منتشر می کند.
ادامه دارد ....
@emedupdates
#آلمان
در آلمان هنوز طب اورژانس به عنوان تخصص مستقل به رسمیت شناخته نشده است. پزشکان سایر تخصص ها با گذراندن دوره های فلوشیپ مدرک طب اورژانس را دریافت می کنند. در آلمان مدل ارایه مراقبت های اورژانس شبیه فرانسه است. معادل سیستم SAMU در فرانسه سیستم Leitstelle و معادل سیستم فعال در میدان یا SMUR در فرانسه سیستم NEF/NAW است. پزشک اعزام شونده با امبولانس Notarzt نامیده میشود که معمولا متخصصان بیهوشی (اغلب موارد)، جراحی، داخلی و ... هستند که دوره طب اورژانس را گذرانده اند. بخش های اورژانس در آلمان ZNA نامیده میشوند که ساختار کاملا مستقلی از سیستم پیش بیمارستانی آلمان است. سیستم پیش بیمارستانی آلمان زیرمجموعه سامانه های امدادی مثل آتش نشانی است و زیرمجموعه سیستم سلامت نیست. این اساسی ترین فرق با سیستم فرانسه هست که هر دو مجموعه زیر نظر سیستم سلامت است. جدا بودن این دو سیستم در آلمان باعث میشود مثل کشور فرانسه منسجم عمل نکند. بحث های زیادی اخیرا در مجامع علمی آلمان شکل گرفته که تخصص مستقل طب اورژانس ایجاد گردد و هنوز امید ان وجود دارد که مثل فرانسه این تخصص مستقل از رشته های دیگر به رسمیت شناخته شود.
انجمن بینرشتهای و طب حاد در آلمان با نام مخفف DGINA (Deutsche Gesellschaft interdisziplinäre Notfall- und Akutmedizin) وجود دارد که اصلی ترین انجمن مرتبط با رشته طب اورژانس در این کشور است. این انجمن در سال 2003 تاسیس شده و مجله ای با نام Notfall + Rettungsmedizin را منتشر می کند.
ادامه دارد ....
@emedupdates
❤7
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ترکیه
طب اورژانس از سال 1993 به عنوان تخصص مستقل در ترکیه به رسمیت شناخته شده است. انجمن طب اورژانس ترکیه (Emergency Medicine Association of Türkiye - EMAT) نهاد حرفهای و علمی پزشکان، رزیدنتها، پژوهشگران و سایر فعالین حوزه اورژانس در کشور ترکیه است. این انجمن از ۲۵ مه ۱۹۹۵ در شهر ازمیر ترکیه تأسیس شده است و هدفش ارتقای کیفیت و استانداردهای آموزش، پژوهش و خدمات اورژانس در ترکیه بوده است. مجله علمی Turkish Journal of Emergency Medicine توسط این انجمن تاسیس شده است.
بر اساس مقاله ای در همین مجله در سال 2023 تعداد فارغ التحصیلان این رشته 3500 نفر و تعداد برنامه های فعال رزیدنتی 105 برنامه اعلام شده است.
مطالعهای نشان میدهد که در سال 2015/2014 حدود 33 درصد جایگاه های رزیدنتی طب اورژانس در ترکیه خالی مانده است. در میان رزیدنتهای طب اورژانس ترکیه، «ترک برنامه» به دلیل مشکلاتی مانند فشار کاری، خشونت در محیط اورژانس و منابع محدود رخ داده است.
ادامه دارد ....
@emedupdates
#ترکیه
طب اورژانس از سال 1993 به عنوان تخصص مستقل در ترکیه به رسمیت شناخته شده است. انجمن طب اورژانس ترکیه (Emergency Medicine Association of Türkiye - EMAT) نهاد حرفهای و علمی پزشکان، رزیدنتها، پژوهشگران و سایر فعالین حوزه اورژانس در کشور ترکیه است. این انجمن از ۲۵ مه ۱۹۹۵ در شهر ازمیر ترکیه تأسیس شده است و هدفش ارتقای کیفیت و استانداردهای آموزش، پژوهش و خدمات اورژانس در ترکیه بوده است. مجله علمی Turkish Journal of Emergency Medicine توسط این انجمن تاسیس شده است.
بر اساس مقاله ای در همین مجله در سال 2023 تعداد فارغ التحصیلان این رشته 3500 نفر و تعداد برنامه های فعال رزیدنتی 105 برنامه اعلام شده است.
مطالعهای نشان میدهد که در سال 2015/2014 حدود 33 درصد جایگاه های رزیدنتی طب اورژانس در ترکیه خالی مانده است. در میان رزیدنتهای طب اورژانس ترکیه، «ترک برنامه» به دلیل مشکلاتی مانند فشار کاری، خشونت در محیط اورژانس و منابع محدود رخ داده است.
ادامه دارد ....
@emedupdates
❤7
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#هند
اگرچه بخشهای سوانح بیمارستانی (casualty departments) از دهه 1970 در بیمارستانهای هند وجود داشتند ولی فکر ایجاد یک تخصص مستقل از دهه 1990 در هند شکل گرفت. بخش خصوصی نیز در تحول کمک کرد؛ برای نمونه، نخستین بخش اورژانس خصوصی هند به سبک آمریکایی در بیمارستان Sundaram Medical Foundation در چنای در اواخر دهه ۱۹۹۰ راهاندازی شد . در سالهای اخیر، با توجه به جمعیت بالا، تصادفات زیاد، نیاز به مراقبت فوری حاد و سیاستهای بهداشت عمومی، توجه به اورژانس بسیار افزایش یافته است. تخصص طب اورژانس در هند در تاریخ ۲۱ جولای ۲۰۰۹ بهعنوان صد و سیامین رشته تحصیلات تکمیلی پزشکی توسط سازمان نظام پزشکی هند به رسمیت شناخته شد. در سیستم آموزشی هند معمولا مدارک تخصصی به دو شکل MD و DNB داده میشود. MD مربوط به مراکز دانشگاهی و DNB مربوط به مراکز غیر دانشگاهی و خصوصی که تحت پوشش سازمانی ملی هستند. طب اورژانس توسط هر دو مسیر قابل ارایه می باشد. مدت دوره در هند سه ساله است و طبق امار سال 2025 بیش از 500 جایگاه رزیدنتی در سرتاسر هند وجود دارد. با توجه به جمعیت میلیاردی هند نیاز به افزایش تعداد متخصصان طب اورژانس به شدت احساس می شود. مثل کشور انگلستان بخش های اورژانس بخش سوانح و اورژانس نامیده میشوند (Accident & Emergency). خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در بسیاری از نقاط هند هنوز بهصورت کامل پوشش داده نشدهاند؛ مشکلات زیرساخت، انتقال سریع، استانداردهای مراقبت و نیروی متخصص وجود دارد. با توجه به جمعیت زیاد و مناطق روستایی و دوردست، سیستم مراقبت اورژانس در هند هنوز در ابتدای راه توسعه خود قرار دارد. انجمن طب اورژانس هند (Society for Emergency Medicine, India - SEMI) در سال 1999 و مجله آن (Journal of Emergencies, Trauma, and Shock - JETS) در سال 2008 تاسیس شده است.
ادامه دارد ....
@emedupdates
#هند
اگرچه بخشهای سوانح بیمارستانی (casualty departments) از دهه 1970 در بیمارستانهای هند وجود داشتند ولی فکر ایجاد یک تخصص مستقل از دهه 1990 در هند شکل گرفت. بخش خصوصی نیز در تحول کمک کرد؛ برای نمونه، نخستین بخش اورژانس خصوصی هند به سبک آمریکایی در بیمارستان Sundaram Medical Foundation در چنای در اواخر دهه ۱۹۹۰ راهاندازی شد . در سالهای اخیر، با توجه به جمعیت بالا، تصادفات زیاد، نیاز به مراقبت فوری حاد و سیاستهای بهداشت عمومی، توجه به اورژانس بسیار افزایش یافته است. تخصص طب اورژانس در هند در تاریخ ۲۱ جولای ۲۰۰۹ بهعنوان صد و سیامین رشته تحصیلات تکمیلی پزشکی توسط سازمان نظام پزشکی هند به رسمیت شناخته شد. در سیستم آموزشی هند معمولا مدارک تخصصی به دو شکل MD و DNB داده میشود. MD مربوط به مراکز دانشگاهی و DNB مربوط به مراکز غیر دانشگاهی و خصوصی که تحت پوشش سازمانی ملی هستند. طب اورژانس توسط هر دو مسیر قابل ارایه می باشد. مدت دوره در هند سه ساله است و طبق امار سال 2025 بیش از 500 جایگاه رزیدنتی در سرتاسر هند وجود دارد. با توجه به جمعیت میلیاردی هند نیاز به افزایش تعداد متخصصان طب اورژانس به شدت احساس می شود. مثل کشور انگلستان بخش های اورژانس بخش سوانح و اورژانس نامیده میشوند (Accident & Emergency). خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در بسیاری از نقاط هند هنوز بهصورت کامل پوشش داده نشدهاند؛ مشکلات زیرساخت، انتقال سریع، استانداردهای مراقبت و نیروی متخصص وجود دارد. با توجه به جمعیت زیاد و مناطق روستایی و دوردست، سیستم مراقبت اورژانس در هند هنوز در ابتدای راه توسعه خود قرار دارد. انجمن طب اورژانس هند (Society for Emergency Medicine, India - SEMI) در سال 1999 و مجله آن (Journal of Emergencies, Trauma, and Shock - JETS) در سال 2008 تاسیس شده است.
ادامه دارد ....
@emedupdates
❤6
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ایتالیا
در ایتالیا هم مثل خیلی کشورهای دیگر، در ابتدا پزشکان بخش اورژانس عمدتاً از سایر تخصصها بودند (جراحی، داخلی) و اورژانس بهصورت مستقل اداره نمیشد. انجمن علمی اورژانس ایتالیا (Società Italiana di Medicina di Emergenza Urgenza- SIMEU) در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده است. تخصص طب اورژانس در ایتالیا رسماً از حدود سال ۲۰۰۹ آغاز شده است. دوره طب اورژانس تعریف شده در ایتالیا 5 ساله است. مدل مراقبتهای اورژانس در ایتالیا از نظر سیستم پیش بیمارستانی در مکتب فرنکوژرمن است یعنی پزشک در آمبولانس ها وجود دارد، اما از نظر آموزش تخصصی و ساختار بیمارستانی به سمت انگلوآمریکن در حرکت است. بنابراین هر دو ساختار در سیستم اورژانس ایتالیا تعریف شده است (سیستم ترکیبی). با توجه به جدید بودن رشته طب اورژانس در ایتالیا رشد این رشته در این کشور به کندی پیش می رود. در تعدادی از بیمارستان ها هنوز هم سیستم قبلی یعنی اداره اورژانس ها با تخصص های دیگر وجود دارد. سیستم EMS در ایتالیا SSN نامیده میشود (Servizio Sanitario Nazionale). تفاوتهای منطقهای بین شمال و جنوب ایتالیا در دسترسی به خدمات اورژانس و آموزش وجود دارد. فشار کاری، کمبود نیروی انسانی و بحرانهای کیفیت در اورژانس یکی از موضوعات مهم مورد بحث در ایتالیا است.
ادامه دارد ...
@emedupdates
#ایتالیا
در ایتالیا هم مثل خیلی کشورهای دیگر، در ابتدا پزشکان بخش اورژانس عمدتاً از سایر تخصصها بودند (جراحی، داخلی) و اورژانس بهصورت مستقل اداره نمیشد. انجمن علمی اورژانس ایتالیا (Società Italiana di Medicina di Emergenza Urgenza- SIMEU) در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده است. تخصص طب اورژانس در ایتالیا رسماً از حدود سال ۲۰۰۹ آغاز شده است. دوره طب اورژانس تعریف شده در ایتالیا 5 ساله است. مدل مراقبتهای اورژانس در ایتالیا از نظر سیستم پیش بیمارستانی در مکتب فرنکوژرمن است یعنی پزشک در آمبولانس ها وجود دارد، اما از نظر آموزش تخصصی و ساختار بیمارستانی به سمت انگلوآمریکن در حرکت است. بنابراین هر دو ساختار در سیستم اورژانس ایتالیا تعریف شده است (سیستم ترکیبی). با توجه به جدید بودن رشته طب اورژانس در ایتالیا رشد این رشته در این کشور به کندی پیش می رود. در تعدادی از بیمارستان ها هنوز هم سیستم قبلی یعنی اداره اورژانس ها با تخصص های دیگر وجود دارد. سیستم EMS در ایتالیا SSN نامیده میشود (Servizio Sanitario Nazionale). تفاوتهای منطقهای بین شمال و جنوب ایتالیا در دسترسی به خدمات اورژانس و آموزش وجود دارد. فشار کاری، کمبود نیروی انسانی و بحرانهای کیفیت در اورژانس یکی از موضوعات مهم مورد بحث در ایتالیا است.
ادامه دارد ...
@emedupdates
❤5
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#اسپانیا
انجمن علمی اورژانس اسپانیا (Sociedad Española de Medicina de Urgencias y Emergencias - SEMES ) ، در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. مجله رسمی این انجمن با نام EMERGENCIAS در سال 1988 تاسیس شده است. با این حال، تا سالهای اخیر، طب اورژانس در اسپانیا به عنوان یک تخصص مستقل به رسمیت شناخته نشده بود و بیشتر پزشکان اورژانس از تخصصهای دیگر آمده بودند. بالاخره در سال 2024 بود که رشته طب اورژانس در اسپانیا به عنوان تخصص مستقل شناخته شد. بنابراین، اسپانیا تا همین چند سال پیش یکی از معدود کشورهای اتحادیه اروپا بود که تخصص طب اورژانس را به شکل رسمی نداشت.
طبق مصوبه سال 2024 قرار است دوره تخصصی طب اورژانس «Medicina de Urgencias y Emergencias» در سیستم آموزش پزشکان «MIR (Médico Interno Residente)» ادغام شود، یعنی پذیرش رزیدنتی از طریق آزمون ملی و آموزش تخصصی در بیمارستان. با این حال، بسیاری از برنامهها هنوز کامل تحول نیافتهاند و مراحل تطبیق در حال انجام است. وضعیت فعلی بخش اورژانس بیمارستانها (Urgencias y Emergencias) در اسپانیا نشان میدهد که خیلی از پزشکان اورژانس از تخصصهای داخلی، بیهوشی یا پزشکی خانواده آمدهاند. از لحاظ مدل اورژانس پیش بیمارستانی و بخش اورژانس، اسپانیا وضعیت ترکیبی ولی نزدیک به مدل انگلو آمریکن را دارد یعنی ساختار پزشک در صحنه کمتر به شکل مدل فرانسوی دیده میشود و بیشتر تمرکز بر تیم اورژانس بیمارستانی است.
در سالهای آینده، انتظار میرود که تعداد رزیدنتهایی که وارد دوره تخصصی طب اورژانس می شوند افزایش پیدا کند، برنامههای آموزشی تکمیل شوند، و کیفیت مراقبت اورژانس ارتقا یابد.
ادامه دارد ...
@emedupdates
#اسپانیا
انجمن علمی اورژانس اسپانیا (Sociedad Española de Medicina de Urgencias y Emergencias - SEMES ) ، در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. مجله رسمی این انجمن با نام EMERGENCIAS در سال 1988 تاسیس شده است. با این حال، تا سالهای اخیر، طب اورژانس در اسپانیا به عنوان یک تخصص مستقل به رسمیت شناخته نشده بود و بیشتر پزشکان اورژانس از تخصصهای دیگر آمده بودند. بالاخره در سال 2024 بود که رشته طب اورژانس در اسپانیا به عنوان تخصص مستقل شناخته شد. بنابراین، اسپانیا تا همین چند سال پیش یکی از معدود کشورهای اتحادیه اروپا بود که تخصص طب اورژانس را به شکل رسمی نداشت.
طبق مصوبه سال 2024 قرار است دوره تخصصی طب اورژانس «Medicina de Urgencias y Emergencias» در سیستم آموزش پزشکان «MIR (Médico Interno Residente)» ادغام شود، یعنی پذیرش رزیدنتی از طریق آزمون ملی و آموزش تخصصی در بیمارستان. با این حال، بسیاری از برنامهها هنوز کامل تحول نیافتهاند و مراحل تطبیق در حال انجام است. وضعیت فعلی بخش اورژانس بیمارستانها (Urgencias y Emergencias) در اسپانیا نشان میدهد که خیلی از پزشکان اورژانس از تخصصهای داخلی، بیهوشی یا پزشکی خانواده آمدهاند. از لحاظ مدل اورژانس پیش بیمارستانی و بخش اورژانس، اسپانیا وضعیت ترکیبی ولی نزدیک به مدل انگلو آمریکن را دارد یعنی ساختار پزشک در صحنه کمتر به شکل مدل فرانسوی دیده میشود و بیشتر تمرکز بر تیم اورژانس بیمارستانی است.
در سالهای آینده، انتظار میرود که تعداد رزیدنتهایی که وارد دوره تخصصی طب اورژانس می شوند افزایش پیدا کند، برنامههای آموزشی تکمیل شوند، و کیفیت مراقبت اورژانس ارتقا یابد.
ادامه دارد ...
@emedupdates
❤4
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#چین
اولین بخش اورژانس مستقل در بیمارستانهای بزرگ در پکن در حوالی ۱۹۸۳ تأسیس شده است . انجمن ملی طب اورژانس یعنی Chinese Society for Emergency Medicine (CSEM) در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. مجله این انجمن یعنی Chinese Journal of Emergency Medicine (CJEM) در سال 1994 تاسیس شده است.
تخصص طب اورژانس در چین به شکل کاملاً منظم و استاندارد هنوز به آن شکلی که در غرب هست، شکل نگرفته است. در مقاله ای آمده است که چین یک مسیر منحصر بهفرد در توسعه اورژانس طی کرده است، تلفیقی از مدلهای غربی با شرایط بومی خودش.
بخش اورژانس در بیمارستانهای بزرگ بخش مهمی از سیستم درمانی است، در مراکز توسعه یافته روی مراقبتهای بحرانی بسیار تاکید می گردد. اما چون تمامی پزشکان اورژانس دوره تخصص اورژانس را طی نکرده اند در حوزه دانش و مهارت هنوز چالش دارند. خدمات پیش بیمارستانی هم در چین در حال ارتقا است، اما ضعیفتر از خدمات بیمارستانی توصیف شده است. سال 2018 را اغلب منابع دانشگاهی چین به عنوان سال به رسمیت شناخته شدن نهایی طب اورژانس به عنوان تخصص مستقل در سطح ملی ذکر میکنند. دوره رزیدنتی سه ساله است و دوره فلوشیپ نیز برای سایر رشته های تخصصی که در اورژانس کار میکنند تعریف شده است. با توجه به جمعیت میلیاردی کشور چین فرصت های شغلی بسیاری برای متخصصان این حوزه وجود دارد.
ادامه دارد...
@emedupdates
#چین
اولین بخش اورژانس مستقل در بیمارستانهای بزرگ در پکن در حوالی ۱۹۸۳ تأسیس شده است . انجمن ملی طب اورژانس یعنی Chinese Society for Emergency Medicine (CSEM) در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. مجله این انجمن یعنی Chinese Journal of Emergency Medicine (CJEM) در سال 1994 تاسیس شده است.
تخصص طب اورژانس در چین به شکل کاملاً منظم و استاندارد هنوز به آن شکلی که در غرب هست، شکل نگرفته است. در مقاله ای آمده است که چین یک مسیر منحصر بهفرد در توسعه اورژانس طی کرده است، تلفیقی از مدلهای غربی با شرایط بومی خودش.
بخش اورژانس در بیمارستانهای بزرگ بخش مهمی از سیستم درمانی است، در مراکز توسعه یافته روی مراقبتهای بحرانی بسیار تاکید می گردد. اما چون تمامی پزشکان اورژانس دوره تخصص اورژانس را طی نکرده اند در حوزه دانش و مهارت هنوز چالش دارند. خدمات پیش بیمارستانی هم در چین در حال ارتقا است، اما ضعیفتر از خدمات بیمارستانی توصیف شده است. سال 2018 را اغلب منابع دانشگاهی چین به عنوان سال به رسمیت شناخته شدن نهایی طب اورژانس به عنوان تخصص مستقل در سطح ملی ذکر میکنند. دوره رزیدنتی سه ساله است و دوره فلوشیپ نیز برای سایر رشته های تخصصی که در اورژانس کار میکنند تعریف شده است. با توجه به جمعیت میلیاردی کشور چین فرصت های شغلی بسیاری برای متخصصان این حوزه وجود دارد.
ادامه دارد...
@emedupdates
❤6
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#کره_جنوبی
کره جنوبی سیستم مراقبتهای اورژانس خود را از کشور آمریکا الگوبرداری کرده است. انجمن علمی آن به نام Korean Society of Emergency Medicine (KSEM) در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد. مجله رسمی این انجمن به نام Journal of the Korean Society of Emergency Medicine (JKSEM) در سال 1990 تاسیس شد. طب اورژانس به عنوان تخصصی پزشکی در سال 1996 در این کشور به رسمیت شناخته شده است.
سیستم خدمات اورژانس پیش بیمارستانی پزشکی بهصورت عمومی از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، و قانون “Emergency Medical Service Act” در سال ۱۹۹۴ تصویب گردید.
در بازه ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۱، تعداد پزشکان متخصص طب اورژانس (board-certified emergency physicians) از ۵۱ به ۹۵۸ رسیده است. همچنین گزارش شده است که حدود 28.8٪ مناطق محلی دارای هیچ پزشک متخصص اورژانسی نیستند.
چالشها و مسائل پیش رو در رشته طب اورژانس در کره جنوبی عبارتند از: توزیع نابرابر نیروی متخصص (مناطق شهری بزرگ در برابر مناطق روستایی و دورافتاده)، فشار کاری بالا، ساعات زیاد کاری، و مشکلات آموزش و رفاه رزیدنتها
ادامه دارد ...
@emedupdates
#کره_جنوبی
کره جنوبی سیستم مراقبتهای اورژانس خود را از کشور آمریکا الگوبرداری کرده است. انجمن علمی آن به نام Korean Society of Emergency Medicine (KSEM) در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد. مجله رسمی این انجمن به نام Journal of the Korean Society of Emergency Medicine (JKSEM) در سال 1990 تاسیس شد. طب اورژانس به عنوان تخصصی پزشکی در سال 1996 در این کشور به رسمیت شناخته شده است.
سیستم خدمات اورژانس پیش بیمارستانی پزشکی بهصورت عمومی از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، و قانون “Emergency Medical Service Act” در سال ۱۹۹۴ تصویب گردید.
در بازه ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۱، تعداد پزشکان متخصص طب اورژانس (board-certified emergency physicians) از ۵۱ به ۹۵۸ رسیده است. همچنین گزارش شده است که حدود 28.8٪ مناطق محلی دارای هیچ پزشک متخصص اورژانسی نیستند.
چالشها و مسائل پیش رو در رشته طب اورژانس در کره جنوبی عبارتند از: توزیع نابرابر نیروی متخصص (مناطق شهری بزرگ در برابر مناطق روستایی و دورافتاده)، فشار کاری بالا، ساعات زیاد کاری، و مشکلات آموزش و رفاه رزیدنتها
ادامه دارد ...
@emedupdates
❤6
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ژاپن
خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در ژاپن از دهه 1960 آغاز شده است. در سال ۱۹۷۳، Japanese Association for Acute Medicine (JAAM) به عنوان انجمن علمی در حوزه مراقبتهای حاد و اورژانس تأسیس شد.
کار جالبی که در نظام اموزش پزشکی ژاپن انجام شده است این است که از سال 2004 همه پزشکان فارغ التحصیل باید یک دوره 2 ساله بالینی را در بیمارستان ها بگذرانند که 3 ماه آن باید در بخش اورژانس باشد.
در نهایت، در سال 2015 ، طب اورژانس رسماً به عنوان یکی از تخصصهای مستقل بالینی (Board-Certified Specialty) در ژاپن به رسمیت شناخته شد که شامل دوره4 ساله رزیدنتی است. در سال 2022، بیش از 1500 پزشک دارای بورد رسمی طب اورژانس در ژاپن وجود داشته است. بیش از ۸۰ بیمارستان دانشگاهی و آموزشی مجوز اجرای برنامه رزیدنتی طب اورژانس دارند. میانگین ظرفیت پذیرش سالانه: حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ رزیدنت جدید در سطح ملی است.
ادامه دارد ...
@emedupdates
#ژاپن
خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در ژاپن از دهه 1960 آغاز شده است. در سال ۱۹۷۳، Japanese Association for Acute Medicine (JAAM) به عنوان انجمن علمی در حوزه مراقبتهای حاد و اورژانس تأسیس شد.
کار جالبی که در نظام اموزش پزشکی ژاپن انجام شده است این است که از سال 2004 همه پزشکان فارغ التحصیل باید یک دوره 2 ساله بالینی را در بیمارستان ها بگذرانند که 3 ماه آن باید در بخش اورژانس باشد.
در نهایت، در سال 2015 ، طب اورژانس رسماً به عنوان یکی از تخصصهای مستقل بالینی (Board-Certified Specialty) در ژاپن به رسمیت شناخته شد که شامل دوره4 ساله رزیدنتی است. در سال 2022، بیش از 1500 پزشک دارای بورد رسمی طب اورژانس در ژاپن وجود داشته است. بیش از ۸۰ بیمارستان دانشگاهی و آموزشی مجوز اجرای برنامه رزیدنتی طب اورژانس دارند. میانگین ظرفیت پذیرش سالانه: حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ رزیدنت جدید در سطح ملی است.
ادامه دارد ...
@emedupdates
❤4👍3
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#برزیل
نخستین برنامه رزیدنتی طب اورژانس (Residência em Medicina de Emergência) در برزیل در سال ۱۹۹۶ در شهر پورتو آلگره، بیمارستان Hospital de Pronto Socorro de Porto Alegre راهاندازی شد. این برنامه در ابتدا تحت عنوان «Urgency Medicine» و بهعنوان زیرشاخهای از پزشکی داخلی (Internal Medicine) شناخته شده بود و به بهعنوان یک تخصص مستقل راهاندازی نشده بود.
انجمن رسمی رشته طب اورژانس در برزیل (Associação Brasileira de Medicina de Emergência (ABRAMEDE) است که در سال 2013 تاسیس شده است. در سال ۲۰۱۵ (یا به طور دقیقتر بین ۲۰۱5–۲۰۱6) رشته«Medicina de Emergência» توسط Associação Brasileira de Medicina de Emergência (ABRAMEDE) و سایر نهادهای پزشکی برزیل بهعنوان تخصص مستقل به رسمیت شناخته شد.
در سال 2018 مجله انجمن طب اورژانس برزیل با عنوان Brazilian Journal of Emergency Medicine تاسیس گردید.
طبق مقاله ای در سال 2020 54 برنامه تربیت رزیدنت و 192 متخصص طب اورژانس در برزیل وجود داشته است().
رشته طب اورژانس در برزیل بهسرعت در حال رشد است و اکنون هویت رسمی دارد. اما برای رسیدن به شرایط مطلوب نیاز به: افزایش ظرفیت آموزشی، استانداردسازی برنامهها، ارتقای کیفی آموزش، و ارتقای سهم پزشکان رزیدنتی دارد.
ادامه دارد ...
@emedupdates
#برزیل
نخستین برنامه رزیدنتی طب اورژانس (Residência em Medicina de Emergência) در برزیل در سال ۱۹۹۶ در شهر پورتو آلگره، بیمارستان Hospital de Pronto Socorro de Porto Alegre راهاندازی شد. این برنامه در ابتدا تحت عنوان «Urgency Medicine» و بهعنوان زیرشاخهای از پزشکی داخلی (Internal Medicine) شناخته شده بود و به بهعنوان یک تخصص مستقل راهاندازی نشده بود.
انجمن رسمی رشته طب اورژانس در برزیل (Associação Brasileira de Medicina de Emergência (ABRAMEDE) است که در سال 2013 تاسیس شده است. در سال ۲۰۱۵ (یا به طور دقیقتر بین ۲۰۱5–۲۰۱6) رشته«Medicina de Emergência» توسط Associação Brasileira de Medicina de Emergência (ABRAMEDE) و سایر نهادهای پزشکی برزیل بهعنوان تخصص مستقل به رسمیت شناخته شد.
در سال 2018 مجله انجمن طب اورژانس برزیل با عنوان Brazilian Journal of Emergency Medicine تاسیس گردید.
طبق مقاله ای در سال 2020 54 برنامه تربیت رزیدنت و 192 متخصص طب اورژانس در برزیل وجود داشته است().
رشته طب اورژانس در برزیل بهسرعت در حال رشد است و اکنون هویت رسمی دارد. اما برای رسیدن به شرایط مطلوب نیاز به: افزایش ظرفیت آموزشی، استانداردسازی برنامهها، ارتقای کیفی آموزش، و ارتقای سهم پزشکان رزیدنتی دارد.
ادامه دارد ...
@emedupdates
❤5
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#مکزیک
فاجعه زلزله ۱۹۸۵ باعث شد نظام سلامت کشور به ضعف شدید در پاسخ به حوادث بحرانی پی ببرد. همان سال وزارت بهداشت و نهادهای آموزش پزشکی شروع به ایجاد نخستین دورههای تخصصی کردند. در ۱۹۸۶ بیمارستان General de Balbuena در مکزیکوسیتی نخستین برنامه تخصصی “Urgencias Médico-Quirúrgicas” را برای پزشکان عمومی راهاندازی کرد.
از سال 1991 شبکه درمانی اورژانس گسترده تر شد و در چند بیمارستان دیگر هم تحت نام طب اورژانس دوره هایی برگزار میشد. علیرغم آنکه در سال 2003 گواهینامه های تخصصی طب اورژانس به گذرانندگان این رشته داده میشد اما ماهیت مستقلی نداشت و همچنان زیرمجموعه رشته های داخلی و جراحی محسوب میشد.
در سال ۲۰۱۶، شورای بینوزارتی آموزش پزشکی (CIFRHS) و وزارت بهداشت (Secretaría de Salud) رسماً “Medicina de Urgencias” را بهعنوان تخصص مستقل پزشکی در مکزیک تصویب و در فهرست تخصصهای رسمی کشور درج کردند.
رشته طب اورژانس در مکزیک سه ساله است و انجمن علمی آن، یعنی Sociedad Mexicana de Medicina de Emergencia (SMME)، نیز در همان سالها بازسازی شد و امروز نماینده مکزیک در فدراسیون جهانی IFEM است.
ادامه دارد ...
@emedupdates
#مکزیک
فاجعه زلزله ۱۹۸۵ باعث شد نظام سلامت کشور به ضعف شدید در پاسخ به حوادث بحرانی پی ببرد. همان سال وزارت بهداشت و نهادهای آموزش پزشکی شروع به ایجاد نخستین دورههای تخصصی کردند. در ۱۹۸۶ بیمارستان General de Balbuena در مکزیکوسیتی نخستین برنامه تخصصی “Urgencias Médico-Quirúrgicas” را برای پزشکان عمومی راهاندازی کرد.
از سال 1991 شبکه درمانی اورژانس گسترده تر شد و در چند بیمارستان دیگر هم تحت نام طب اورژانس دوره هایی برگزار میشد. علیرغم آنکه در سال 2003 گواهینامه های تخصصی طب اورژانس به گذرانندگان این رشته داده میشد اما ماهیت مستقلی نداشت و همچنان زیرمجموعه رشته های داخلی و جراحی محسوب میشد.
در سال ۲۰۱۶، شورای بینوزارتی آموزش پزشکی (CIFRHS) و وزارت بهداشت (Secretaría de Salud) رسماً “Medicina de Urgencias” را بهعنوان تخصص مستقل پزشکی در مکزیک تصویب و در فهرست تخصصهای رسمی کشور درج کردند.
رشته طب اورژانس در مکزیک سه ساله است و انجمن علمی آن، یعنی Sociedad Mexicana de Medicina de Emergencia (SMME)، نیز در همان سالها بازسازی شد و امروز نماینده مکزیک در فدراسیون جهانی IFEM است.
ادامه دارد ...
@emedupdates
❤5
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#حوزه_خلیج_فارس
در کشورهای حاشیه خلیج فارس تخصص طب اورژانس به خوبی شناخته شده و تثبیت شده است. در امارات متحده عربی برنامه رزیدنتی 4 ساله طب اورژانس از سال 2010 در دانشگاه محمد بن راشد راه اندازی شده است. در بحرین از اوایل دهه 2000 طب اورژانس یک تخصص به رسمیت شناخته شده است. در کویت طب اورژانس در سال ۲۰۱۱ به رسمیت شناخته شده و برنامه رزیدنتی ۵ ساله وجود دارد.
در عربستان سعودی در 2001 به عنوان تخصص به رسمیت شناخته شد و دوره های 4 ساله رزیدنتی از 2005 راه اندازی شده اند. در قطر هم طب اورژانس در دهه 2010 به رسمیت شناخته شده و برنامه رزیدنتی 4 ساله تعریف شده است.
در عمان طب اورژانس سابقه قدیمی تری دارد و برنامه های آموزشی طب اورژانس از سال 1997 آغاز شده است. برنامه رزیدنتی فعلی در عمان 5 ساله است.
ادامه دارد...
@emedupdates
#حوزه_خلیج_فارس
در کشورهای حاشیه خلیج فارس تخصص طب اورژانس به خوبی شناخته شده و تثبیت شده است. در امارات متحده عربی برنامه رزیدنتی 4 ساله طب اورژانس از سال 2010 در دانشگاه محمد بن راشد راه اندازی شده است. در بحرین از اوایل دهه 2000 طب اورژانس یک تخصص به رسمیت شناخته شده است. در کویت طب اورژانس در سال ۲۰۱۱ به رسمیت شناخته شده و برنامه رزیدنتی ۵ ساله وجود دارد.
در عربستان سعودی در 2001 به عنوان تخصص به رسمیت شناخته شد و دوره های 4 ساله رزیدنتی از 2005 راه اندازی شده اند. در قطر هم طب اورژانس در دهه 2010 به رسمیت شناخته شده و برنامه رزیدنتی 4 ساله تعریف شده است.
در عمان طب اورژانس سابقه قدیمی تری دارد و برنامه های آموزشی طب اورژانس از سال 1997 آغاز شده است. برنامه رزیدنتی فعلی در عمان 5 ساله است.
ادامه دارد...
@emedupdates
❤5
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ایالات_متحده_آمریکا
قبلا تاریخچه کامل شکل گیری طب اورژانس در آمریکا را در مستند 24.7.365 دیده ایم. اگر آن را تابحال ندیده اید لطفا حتما ببینید. لذا در این پست به تاریخ ها و آمار کلیدی اشاره می کنیم:
👈 تاریخ های کلیدی:
✅ تاسیس برنامه الکساندریا در سال 1961 توسط دکتر جیمزمیلز
✅ گزارش تاریخی در مورد مرگ و میر ناشی تصادفات و بحران مراقبت های اورژانس در سال 1966
✅ تاسیس کالج پزشکان اورژانس آمریکا توسط دکتر جان ویگنشتاین در 1968
✅ شروع به کار اولین رزیدنت طب اورژانس دکتر بروس جانیاک در دانشگاه سین سیناتی (اولین دوره رزیدنتی طب اورژانس در آمریکا) در 1968
✅ تصویب قانون خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در کنگره در سال 1973
✅ تاسیس جامعه طب اورژانس آکادمیک (SAEM) در سال 1978
✅ به رسمیت شناخته شدن طب اورژانس به عنوان 23 امین رشته تخصصی در ایالات متحده امریکا در 1979
✅ تاسیس هیات بورد تخصصی طب اورژانس در 1980
✅ تصویب قانون EMTALA (الزام بیمارستانها به پذیرش بی قید و شرط بیماران اورژانس در 1986
✅ تصویب کوریکولوم ضروری رزیدنتی برای طبابت بالینی طب اورژانس در 1999
✅ پیدایش اولین دوره های فلوشیپ در طب اورژانس در 2001
✅ بازنگری جامع کوریکولوم رزیدنتی در 2016
✅ بیش از 280 برنامه رزیدنتی فعال در 2024
👈 سازمان های اصلی و کلیدی رشته طب اورژانس در آمریکا:
✅ کالج پزشکان اورژانس آمریکا (ACEP)، تاسیس در 1968 ، سیاستگذاری، آموزش مداوم، و نمایندگی صنفی
✅ هیات بورد تخصصی طب اورژانس آمریکا (ABEM)، تاسیس در 1980، صدور گواهی بورد تخصصی طب اورژانس
✅ جامعه طب اورژانس آکادمیک (SAEM)، تاسیس در 1975، توسعه آموزش و پژوهش دانشگاهی
✅ آکادمی طب اورژانس آمریکا (AAEM)، تاسیس در 1993، تمرکز بر استقلال حرفهای و عدالت در قراردادهای کاری
✅ انجمن رزیدنتهای طب اورژانس (EMRA)، تاسیس در 1974، سازمان رزیدنتها، بزرگترین انجمن رزیدنتی تخصصی در آمریکا
👈 آموزش:
✅ طول دوره رزیدنتی: بسته به دانشگاه ۳ یا ۴ سال (اخیرا ACGME که سازمان مسئول اعتباربخشی به دوره های رزیدنتی است کلیه دانشگاه ها را ملزم کرده است که دوره های رزیدنتی را 4 ساله کنند).
✅ ساختار کوریکولوم: 36–48 ماه شامل ED، ICU، Peds EM، Toxicology، OB/GYN، Anesthesia، EMS
✅ ارزیابی: بر اساس نظام Milestones و ارزیابی سالانه داخلی (In-Training Examination).
✅ آزمون بورد: امتحان کتبی و شفاهی
👈 مجلات و منابع مرجع اصلی:
✅ مجله Annals of Emergency Medicine، مجله رسمی ACEP؛ از ۱۹۸۲
✅ مجله Academic Emergency Medicine، مجله رسمی SAEM؛ از 1994
✅ مجله The Western Journal of Emergency Medicine
✅ مجله The American Journal of Emergency Medicine
👈 وضعیت کنونی (تا ۲۰۲۵)
✅ تعداد برنامههای رزیدنتی: 289
✅ میانگین ظرفیت پذیرش سالانه: 2900 رزیدنت
✅ تعداد رزیدنتهای فعال: حدود ۱۱,۵۰۰ نفر
✅ تعداد پزشکان متخصص دارای بورد: بیش از ۴۰,۰۰۰. با احتساب پزشکان اورژانس فاقد بورد حدود 60000 نفر
✅ تعداد دوره های فلوشیپ فعال: بیش از ۱۲۰
ادامه دارد ....
@emedupdates
#ایالات_متحده_آمریکا
قبلا تاریخچه کامل شکل گیری طب اورژانس در آمریکا را در مستند 24.7.365 دیده ایم. اگر آن را تابحال ندیده اید لطفا حتما ببینید. لذا در این پست به تاریخ ها و آمار کلیدی اشاره می کنیم:
👈 تاریخ های کلیدی:
✅ تاسیس برنامه الکساندریا در سال 1961 توسط دکتر جیمزمیلز
✅ گزارش تاریخی در مورد مرگ و میر ناشی تصادفات و بحران مراقبت های اورژانس در سال 1966
✅ تاسیس کالج پزشکان اورژانس آمریکا توسط دکتر جان ویگنشتاین در 1968
✅ شروع به کار اولین رزیدنت طب اورژانس دکتر بروس جانیاک در دانشگاه سین سیناتی (اولین دوره رزیدنتی طب اورژانس در آمریکا) در 1968
✅ تصویب قانون خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در کنگره در سال 1973
✅ تاسیس جامعه طب اورژانس آکادمیک (SAEM) در سال 1978
✅ به رسمیت شناخته شدن طب اورژانس به عنوان 23 امین رشته تخصصی در ایالات متحده امریکا در 1979
✅ تاسیس هیات بورد تخصصی طب اورژانس در 1980
✅ تصویب قانون EMTALA (الزام بیمارستانها به پذیرش بی قید و شرط بیماران اورژانس در 1986
✅ تصویب کوریکولوم ضروری رزیدنتی برای طبابت بالینی طب اورژانس در 1999
✅ پیدایش اولین دوره های فلوشیپ در طب اورژانس در 2001
✅ بازنگری جامع کوریکولوم رزیدنتی در 2016
✅ بیش از 280 برنامه رزیدنتی فعال در 2024
👈 سازمان های اصلی و کلیدی رشته طب اورژانس در آمریکا:
✅ کالج پزشکان اورژانس آمریکا (ACEP)، تاسیس در 1968 ، سیاستگذاری، آموزش مداوم، و نمایندگی صنفی
✅ هیات بورد تخصصی طب اورژانس آمریکا (ABEM)، تاسیس در 1980، صدور گواهی بورد تخصصی طب اورژانس
✅ جامعه طب اورژانس آکادمیک (SAEM)، تاسیس در 1975، توسعه آموزش و پژوهش دانشگاهی
✅ آکادمی طب اورژانس آمریکا (AAEM)، تاسیس در 1993، تمرکز بر استقلال حرفهای و عدالت در قراردادهای کاری
✅ انجمن رزیدنتهای طب اورژانس (EMRA)، تاسیس در 1974، سازمان رزیدنتها، بزرگترین انجمن رزیدنتی تخصصی در آمریکا
👈 آموزش:
✅ طول دوره رزیدنتی: بسته به دانشگاه ۳ یا ۴ سال (اخیرا ACGME که سازمان مسئول اعتباربخشی به دوره های رزیدنتی است کلیه دانشگاه ها را ملزم کرده است که دوره های رزیدنتی را 4 ساله کنند).
✅ ساختار کوریکولوم: 36–48 ماه شامل ED، ICU، Peds EM، Toxicology، OB/GYN، Anesthesia، EMS
✅ ارزیابی: بر اساس نظام Milestones و ارزیابی سالانه داخلی (In-Training Examination).
✅ آزمون بورد: امتحان کتبی و شفاهی
👈 مجلات و منابع مرجع اصلی:
✅ مجله Annals of Emergency Medicine، مجله رسمی ACEP؛ از ۱۹۸۲
✅ مجله Academic Emergency Medicine، مجله رسمی SAEM؛ از 1994
✅ مجله The Western Journal of Emergency Medicine
✅ مجله The American Journal of Emergency Medicine
👈 وضعیت کنونی (تا ۲۰۲۵)
✅ تعداد برنامههای رزیدنتی: 289
✅ میانگین ظرفیت پذیرش سالانه: 2900 رزیدنت
✅ تعداد رزیدنتهای فعال: حدود ۱۱,۵۰۰ نفر
✅ تعداد پزشکان متخصص دارای بورد: بیش از ۴۰,۰۰۰. با احتساب پزشکان اورژانس فاقد بورد حدود 60000 نفر
✅ تعداد دوره های فلوشیپ فعال: بیش از ۱۲۰
ادامه دارد ....
@emedupdates
❤3💯3
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ایران
بخش_اول
و بالاخره از هر چه بگذری، سخن دوست خوشتر است. برسیم به ایران. تا کنون مدل راه اندازی و توسعه طب اورژانس را در اکثر کشورهای مهم دنیا بررسی کرده ایم و در بخش پایانی به ایران خواهیم پرداخت.
در سال 1974/1353 بخشی از سقف سالن انتظار فرودگاه مهرآباد فرو ریخت. این فاجعه خلأ سیستماتیک در پاسخ اورژانسی را نمایان کرد و عملاً جرقه شکلگیری اورژانس پیش بیمارستانی شهری شد. در سال 1354/1975 پس از مطالعه الگوی EMS آمریکا، مرکز اورژانس و اطلاعرسانی تهران در تاریخ چهارشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۵۴ (۱۷ سپتامبر ۱۹۷۵) افتتاح شد. در 1358/1978 سامانه اورژانس 115 (در ابتدا 123) شکل گرفت و به تدریج به شهرهای دیگر گسترس پیدا کرد.
بخش های اورژانس در بیمارستان های ایران قبل از راه اندازی رشته تخصصی طب اورژانس توسط پزشکان عمومی و یا در بیمارستان های آموزشی توسط گروه های تخصصی دیگر اداره میشد. در اورژانس های آموزشی معمولا هر گروه تخصصی برای خودش یک واحد مستقل داشت و بیماران پس از یک غربالگری اولیه (که به آن اسکرین می گفتند) به آن واحدها ارجاع میشدند. در نتیجه بین گروه های مختلف همیشه بحث بود که بیمار ارجاع شده بیمار کدام سرویس است. بیماران اگر از مطب های پزشکان متخصص بیمارستان ارجاع می شدند به راحتی پذیرش می شدند و اگر بیماری خودش مراجعه می کرد تعیین تکلیف وی بسیار مشکل بود. بطور مثال ( بر پایه مشاهدات شخصی ) اگر بیماری با تب و سردرد مراجعه می کرد ابتدا به دستیار نورولوژی ارجاع میشد. او اگر شک به مننژیت داشت بیمار را بدون تشکیل پرونده لومبار پانکچر می کرد و در صورت نرمال بودن دوباره به واحد اسکرین می فرستاد. حال آن پزشک عمومی نگون بخت باید دوباره بیمار را به یکی از سرویس ها ارجاع میداد تا بلکه یک چیزی پیدا شود و بیمار صاحبی پیدا کند. یا بارها اتفاق می افتاد بیمار با ایست قلبی مراجعه می کرد و پس از احیای موفقیت آمیز هیچ سرویسی حاضر به بستری بیمار نمی شد. به طور خاص بیماران متولی نداشتند و بخش اورژانس همیشه وبال گردن بیمارستان بود و یک بخش پر شکایت و پر هزینه و زیان ده و خلاصه همه از آن فراری بودند (آنهایی که سن و سالی دارند کاملا می دانند که درباره چه چیزی صحبت می کنیم).
مراجعات به اورژانس ها در حال افزایش بود و تجارب جنگ ایران و عراق نشان می داد که نیاز به بازنگری در چگونگی مراقبتهای اورژانس وجود دارد. در 1375/1996 شورای آموزش پزشکی و تخصصی با بررسی مطالعات انجام شده و تجارب در کشورهای مختلف ، ضرورت راهاندازی طب اورژانس بهعنوان رشته تخصصی را تصویب کرد.
پس از اخذ مصوبه در مورد اینکه چگونه باید این رشته راه اندازی شود اختلاف نظر بود. ابتدا قرار شده بود تعدادی از پزشکان عمومی با اعطای بورس تحصیلی برای تحصیل در این رشته اعزام شوند. این روش جواب نداد. در نهایت در سال 1379 دانشگاه ایران مجوز شروع دوره رزیدنتی را گرفت. 6 نفر از اساتید این دانشگاه از رشته های مختلف یک دوره کوتاه مدت فلوشیپ را با سرپرستی دکتر علی بیداری در دانشگاه جرج واشنگتن گذراندند و پس از بازگشت، اولین دوره رزیدنتی طب اورژانس با حضور 8 دستیار در بیمارستان رسول اکرم دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال 2001/1380 راه اندازی شد.
فارغالتحصیلان آن دوره در سال 1383 در دو دانشگاه علوم پزشکی تهران و شهیدبهشتی دوره های رزیدنتی طب اورژانس را راه اندازی کردند و سپس در سایر دانشگاه ها مثل تبریز، مشهد، شیراز، اصفهان و اهواز و به تدریج در سایر دانشگاه ها دوره های رزیدنتی راه افتاد. داستان راه اندازی طب اورژانس در هر دانشگاه خود حدیث پر درد و رنجی دارد که نوشتن همه آن در این مقال نمی گنجد و شاید در آینده ای نزدیک به بازگویی خاطرات ان دوران بپردازیم.
راه اندازی رشته طب اورژانس در ایران تحول بزرگی در مراقبتهای اورژانس ایجاد کرده است، مهمتر از همه آن بخش بدون متولی حال صاحبانی قوی و دلسوز دارد. مردم دیگر از این سرویس به آن سرویس پاس داده نمیشوند. رضایت مندی خدمات افزایش پیدا کرده است و البته مشکل شلوغی بخش اورژانس گریبانگیر اکثر بیمارستان های بزرگ است و این یک مساله پیچیده در کل دنیا است. اصلاح فرایند گردش بیمار در داخل بیمارستان تنها بخش کوچکی از راه حل است.
@emedupdates
#ایران
بخش_اول
و بالاخره از هر چه بگذری، سخن دوست خوشتر است. برسیم به ایران. تا کنون مدل راه اندازی و توسعه طب اورژانس را در اکثر کشورهای مهم دنیا بررسی کرده ایم و در بخش پایانی به ایران خواهیم پرداخت.
در سال 1974/1353 بخشی از سقف سالن انتظار فرودگاه مهرآباد فرو ریخت. این فاجعه خلأ سیستماتیک در پاسخ اورژانسی را نمایان کرد و عملاً جرقه شکلگیری اورژانس پیش بیمارستانی شهری شد. در سال 1354/1975 پس از مطالعه الگوی EMS آمریکا، مرکز اورژانس و اطلاعرسانی تهران در تاریخ چهارشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۵۴ (۱۷ سپتامبر ۱۹۷۵) افتتاح شد. در 1358/1978 سامانه اورژانس 115 (در ابتدا 123) شکل گرفت و به تدریج به شهرهای دیگر گسترس پیدا کرد.
بخش های اورژانس در بیمارستان های ایران قبل از راه اندازی رشته تخصصی طب اورژانس توسط پزشکان عمومی و یا در بیمارستان های آموزشی توسط گروه های تخصصی دیگر اداره میشد. در اورژانس های آموزشی معمولا هر گروه تخصصی برای خودش یک واحد مستقل داشت و بیماران پس از یک غربالگری اولیه (که به آن اسکرین می گفتند) به آن واحدها ارجاع میشدند. در نتیجه بین گروه های مختلف همیشه بحث بود که بیمار ارجاع شده بیمار کدام سرویس است. بیماران اگر از مطب های پزشکان متخصص بیمارستان ارجاع می شدند به راحتی پذیرش می شدند و اگر بیماری خودش مراجعه می کرد تعیین تکلیف وی بسیار مشکل بود. بطور مثال ( بر پایه مشاهدات شخصی ) اگر بیماری با تب و سردرد مراجعه می کرد ابتدا به دستیار نورولوژی ارجاع میشد. او اگر شک به مننژیت داشت بیمار را بدون تشکیل پرونده لومبار پانکچر می کرد و در صورت نرمال بودن دوباره به واحد اسکرین می فرستاد. حال آن پزشک عمومی نگون بخت باید دوباره بیمار را به یکی از سرویس ها ارجاع میداد تا بلکه یک چیزی پیدا شود و بیمار صاحبی پیدا کند. یا بارها اتفاق می افتاد بیمار با ایست قلبی مراجعه می کرد و پس از احیای موفقیت آمیز هیچ سرویسی حاضر به بستری بیمار نمی شد. به طور خاص بیماران متولی نداشتند و بخش اورژانس همیشه وبال گردن بیمارستان بود و یک بخش پر شکایت و پر هزینه و زیان ده و خلاصه همه از آن فراری بودند (آنهایی که سن و سالی دارند کاملا می دانند که درباره چه چیزی صحبت می کنیم).
مراجعات به اورژانس ها در حال افزایش بود و تجارب جنگ ایران و عراق نشان می داد که نیاز به بازنگری در چگونگی مراقبتهای اورژانس وجود دارد. در 1375/1996 شورای آموزش پزشکی و تخصصی با بررسی مطالعات انجام شده و تجارب در کشورهای مختلف ، ضرورت راهاندازی طب اورژانس بهعنوان رشته تخصصی را تصویب کرد.
پس از اخذ مصوبه در مورد اینکه چگونه باید این رشته راه اندازی شود اختلاف نظر بود. ابتدا قرار شده بود تعدادی از پزشکان عمومی با اعطای بورس تحصیلی برای تحصیل در این رشته اعزام شوند. این روش جواب نداد. در نهایت در سال 1379 دانشگاه ایران مجوز شروع دوره رزیدنتی را گرفت. 6 نفر از اساتید این دانشگاه از رشته های مختلف یک دوره کوتاه مدت فلوشیپ را با سرپرستی دکتر علی بیداری در دانشگاه جرج واشنگتن گذراندند و پس از بازگشت، اولین دوره رزیدنتی طب اورژانس با حضور 8 دستیار در بیمارستان رسول اکرم دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال 2001/1380 راه اندازی شد.
فارغالتحصیلان آن دوره در سال 1383 در دو دانشگاه علوم پزشکی تهران و شهیدبهشتی دوره های رزیدنتی طب اورژانس را راه اندازی کردند و سپس در سایر دانشگاه ها مثل تبریز، مشهد، شیراز، اصفهان و اهواز و به تدریج در سایر دانشگاه ها دوره های رزیدنتی راه افتاد. داستان راه اندازی طب اورژانس در هر دانشگاه خود حدیث پر درد و رنجی دارد که نوشتن همه آن در این مقال نمی گنجد و شاید در آینده ای نزدیک به بازگویی خاطرات ان دوران بپردازیم.
راه اندازی رشته طب اورژانس در ایران تحول بزرگی در مراقبتهای اورژانس ایجاد کرده است، مهمتر از همه آن بخش بدون متولی حال صاحبانی قوی و دلسوز دارد. مردم دیگر از این سرویس به آن سرویس پاس داده نمیشوند. رضایت مندی خدمات افزایش پیدا کرده است و البته مشکل شلوغی بخش اورژانس گریبانگیر اکثر بیمارستان های بزرگ است و این یک مساله پیچیده در کل دنیا است. اصلاح فرایند گردش بیمار در داخل بیمارستان تنها بخش کوچکی از راه حل است.
@emedupdates
❤7
#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ایران
بخش_دوم
در حال حاضر تعداد 1875 نفر به عنوان متخصص طب اورژانس در سایت سازمان نظام پزشکی ایران ثبت شده اند. تعداد واقعی متخصصان احتمالا از این مقدار بیشتر است. طول دوره دستیاری در ایران 3 سال است و تلاش ها برای افزایش دوره دستیاری به 4 سال تاکنون ناموفق بوده است. دو رشته فلوشیپ مسمومیتها و طب اورژانس اطفال راه اندازی شده است و راه اندازی رشته مراقبتهای ویژه بزرگسالان نیز در حال پیگیری است. سیستم اورژانس پیش بیمارستانی در شهرها به خوبی توسعه یافته است و الگوی انگلوامریکن در حال حاضر در ایران اجرا میشود. انجمن علمی طب اورژانس در سال 1383 تاسیس شده است و بطور سالانه یک کنگره در سطح ملی برگزار میکند و همچنین در برگزاری سمینارها و کارگاه های دوره ای زیادی نقش دارد.
مجله های Journal of Practical Emergency Medicine و Frontiers in Emergency Medicine و Journal of Emergency Practice and Trauma از معتبرترین مجله های داخلی طب اورژانس در ایران هستند.
ظرفیت کل رزیدنتی طب اورژانس در ایران در حدود 420 نفر است. چندسالی است که اقبال به این رشته در ایران کم شده است و دریافتی پایین و شرایط کاری نامناسب جزو علل اصلی این کاهش اقبال ذکر میشود. در طی 3 سال اخیر بیش از 90 درصد ظرفیتهای رزیدنتی در ایران خالی مانده است. در مطالعه ای ذکر شده است که اقبال به تحصیل در دوره رزیدنتی بطور کلی در پزشکان عمومی کاهش یافته است که از علل آن می توان به نارضایتی از دوره دستیاری و نگرانی نسبت به آینده ذکر کرد که این مورد در رشته هایی مثل بیهوشی و طب اورژانس شدیدتر است.
حال که چگونگی راه اندازی طب اورژانس در کشورهای مختلف را بررسی کردیم، تا حدود زیادی متوجه شدیم که راه اندازی طب اورژانس در ایران چه تفاوتی با بقیه دنیا دارد. آنچه رشته طب اورژانس را بین کشورهای مختلف یکتا می کند این است که در پاسخ به یک نیاز فزاینده مردمی ایجاد شده است و نباید پایه های ایجاد رشته طب اورژانس هیچ وقت نادیده گرفته شود.
انجمن طب اورژانس ایران مثل سایر انجمن های پزشکی تخصصی ایران و بر خلاف انجمن های علمی معتبر در دنیا نه در بحث اعتباربخشی مدارک و تعیین اعضای هیات بورد؛ و نه در تعیین مدل طبابت و نه در تعیین تعرفه ها نقشی ندارد و صرفا نقش مشورتی را دارد. آنچه وظیفه ماست این است که به این انجمن کمک کنیم نقش مشورتی و چانه زنی خود را به خوبی ادا نماید که در برهه های مختلف همین چانه زنی ها کمک فراوانی به ما کرده است.
این رشته و سایر رشته های بیمارستانی که بر پایه مطب نیستند، به شدت به تصمیمات دولت و وزارتخانه وابسته هستند و مسئولین ما باید بدانند که هر تصمیم آنها چه خطراتی می توانند برای رشته هایی مثل طب اورژانس و در نتیجه برای سلامتی مردم ایجاد کنند.
این مجموعه مطلب در اینجا به پایان می رسد، اما کار ما در مورد نحوه طبابت طب اورژانس تمام نشده است و بزودی مطالب جالب و مقایسه ای در مورد نحوه طبابت، درآمد، ساعات کاری در کشورهای مختلف منتشر خواهیم کرد تا درنهایت بتوانیم به آسیب شناسی وضعیت رشته طب اورژانس در ایران و ارایه راه حل های قابل اجرا و منطقی برای بهبود آن بپردازیم.
در پایان سخنی با همکاران عزیز طب اورژانس حاضر در این کانال داریم:
«شما نه تنها پزشکانی در خط مقدم درمانید، بلکه گوهرهایی ناب از انسانیت، ایثار و شجاعتاید؛ نگهبانان بیدار شبهایی که شهر در خواب است و جانهای ناتوان در دستان شما آرام میگیرند. در میان هیاهوی آژیرها، اضطراب بیماران و خستگی بیپایان، شما روشنایی خاموشنشدنی امید هستید.
در جستوجوی قهرمان نباشید که برای رشته شما کاری کند، چرا که قهرمانان واقعی، خود شما هستید. سیمرغ در درون خود شماست؛ کافی است به آینه بنگرید تا ببینید آن پرندهی افسانهای از دیرباز بر شانهی شما نشسته است. معجزه، خود شما هستید.»
به قول لسانالغیب شیراز:
«میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز»
@emedupdates
#ایران
بخش_دوم
در حال حاضر تعداد 1875 نفر به عنوان متخصص طب اورژانس در سایت سازمان نظام پزشکی ایران ثبت شده اند. تعداد واقعی متخصصان احتمالا از این مقدار بیشتر است. طول دوره دستیاری در ایران 3 سال است و تلاش ها برای افزایش دوره دستیاری به 4 سال تاکنون ناموفق بوده است. دو رشته فلوشیپ مسمومیتها و طب اورژانس اطفال راه اندازی شده است و راه اندازی رشته مراقبتهای ویژه بزرگسالان نیز در حال پیگیری است. سیستم اورژانس پیش بیمارستانی در شهرها به خوبی توسعه یافته است و الگوی انگلوامریکن در حال حاضر در ایران اجرا میشود. انجمن علمی طب اورژانس در سال 1383 تاسیس شده است و بطور سالانه یک کنگره در سطح ملی برگزار میکند و همچنین در برگزاری سمینارها و کارگاه های دوره ای زیادی نقش دارد.
مجله های Journal of Practical Emergency Medicine و Frontiers in Emergency Medicine و Journal of Emergency Practice and Trauma از معتبرترین مجله های داخلی طب اورژانس در ایران هستند.
ظرفیت کل رزیدنتی طب اورژانس در ایران در حدود 420 نفر است. چندسالی است که اقبال به این رشته در ایران کم شده است و دریافتی پایین و شرایط کاری نامناسب جزو علل اصلی این کاهش اقبال ذکر میشود. در طی 3 سال اخیر بیش از 90 درصد ظرفیتهای رزیدنتی در ایران خالی مانده است. در مطالعه ای ذکر شده است که اقبال به تحصیل در دوره رزیدنتی بطور کلی در پزشکان عمومی کاهش یافته است که از علل آن می توان به نارضایتی از دوره دستیاری و نگرانی نسبت به آینده ذکر کرد که این مورد در رشته هایی مثل بیهوشی و طب اورژانس شدیدتر است.
حال که چگونگی راه اندازی طب اورژانس در کشورهای مختلف را بررسی کردیم، تا حدود زیادی متوجه شدیم که راه اندازی طب اورژانس در ایران چه تفاوتی با بقیه دنیا دارد. آنچه رشته طب اورژانس را بین کشورهای مختلف یکتا می کند این است که در پاسخ به یک نیاز فزاینده مردمی ایجاد شده است و نباید پایه های ایجاد رشته طب اورژانس هیچ وقت نادیده گرفته شود.
انجمن طب اورژانس ایران مثل سایر انجمن های پزشکی تخصصی ایران و بر خلاف انجمن های علمی معتبر در دنیا نه در بحث اعتباربخشی مدارک و تعیین اعضای هیات بورد؛ و نه در تعیین مدل طبابت و نه در تعیین تعرفه ها نقشی ندارد و صرفا نقش مشورتی را دارد. آنچه وظیفه ماست این است که به این انجمن کمک کنیم نقش مشورتی و چانه زنی خود را به خوبی ادا نماید که در برهه های مختلف همین چانه زنی ها کمک فراوانی به ما کرده است.
این رشته و سایر رشته های بیمارستانی که بر پایه مطب نیستند، به شدت به تصمیمات دولت و وزارتخانه وابسته هستند و مسئولین ما باید بدانند که هر تصمیم آنها چه خطراتی می توانند برای رشته هایی مثل طب اورژانس و در نتیجه برای سلامتی مردم ایجاد کنند.
این مجموعه مطلب در اینجا به پایان می رسد، اما کار ما در مورد نحوه طبابت طب اورژانس تمام نشده است و بزودی مطالب جالب و مقایسه ای در مورد نحوه طبابت، درآمد، ساعات کاری در کشورهای مختلف منتشر خواهیم کرد تا درنهایت بتوانیم به آسیب شناسی وضعیت رشته طب اورژانس در ایران و ارایه راه حل های قابل اجرا و منطقی برای بهبود آن بپردازیم.
در پایان سخنی با همکاران عزیز طب اورژانس حاضر در این کانال داریم:
«شما نه تنها پزشکانی در خط مقدم درمانید، بلکه گوهرهایی ناب از انسانیت، ایثار و شجاعتاید؛ نگهبانان بیدار شبهایی که شهر در خواب است و جانهای ناتوان در دستان شما آرام میگیرند. در میان هیاهوی آژیرها، اضطراب بیماران و خستگی بیپایان، شما روشنایی خاموشنشدنی امید هستید.
در جستوجوی قهرمان نباشید که برای رشته شما کاری کند، چرا که قهرمانان واقعی، خود شما هستید. سیمرغ در درون خود شماست؛ کافی است به آینه بنگرید تا ببینید آن پرندهی افسانهای از دیرباز بر شانهی شما نشسته است. معجزه، خود شما هستید.»
به قول لسانالغیب شیراز:
«میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز»
@emedupdates
❤14
مدل طبابت #طب_اورژانس
ایران به چه تعداد متخصص طب اورژانس نیاز دارد؟
در این پست قرار است به این سوال پاسخ دهیم که ایران به چه تعداد متخصص طب اورژانس نیاز دارد. فارغ از اظهار نظر های غیر کارشناسی بعضی از همکاران که معتقدند تعداد نه تنها کافی است بلکه زیاد هم هست بیایید بدون سوگیری به مطالعه شواهد و قراین بپردازیم.
تعداد متخصصان طب اورژانس موردنیاز در هر کشور تابع سه عامل است:
1️⃣ تعداد و حجم مراجعان اورژانس (تعداد ویزیت های اورژانس بازای هر 1000 نفر جمعیت)
2️⃣ مدت حضور پزشک اورژانس در هر شیفت و الگوی پوشش بخش اورژانس
3️⃣ نقش اورژانس پیش بیمارستانی و نظام ارجاع(مبتنی بر بیمارستان یا سیستم پیش بیمارستانی)
در کشورهایی با سیستم انگلو-امریکن (مثل آمریکا، کانادا، استرالیا و ایران) معمولاً از شاخصهای مبتنی بر جمعیت استفاده میکنند؛ درحالیکه مدل فرنکو ـ ژرمن (فرانسه، آلمان) مبتنی بر تعداد آمبولانس و مراکز مراقبت حاد است.
داده های موجود نشان میدهد در کشورهای مختلف نسبت متخصص طب اورژانس به جمعیت به شکل زیر است:
✅ آمریکا: 1 به 7500 نفر جمعیت
✅ کانادا: 1 به 16000 نفر جمعیت
✅ بریتانیا: 1 به 17000 نفر جمعیت
✅ استرالیا و نیوزیلند: 1 به 14000 نفر جمعیت
✅ فرانسه: 1 به 10800 نفر
✅ آلمان: 1 به 15000 نفر
✅ عربستان سعودی: 1 به 30000 نفر
✅ هند: 1 به 280000 نفر
✅ ایران: 1 به 45000 نفر
در دنیا استاندارد خاصی در این زمینه وجود ندارد، از طرف دیگر تعداد متخصصان اورژانس فعال در کشور مشخص نیست ( تعداد نامعلومی مهاجرت و تعدادی به شغل دیگری روی آورده اند). اگر به فرض، 2000 متخصص طب اورژانس فعال داشته باشیم (که به نظر می رسد عدد واقعی کمتر از این باشد) و حد مطلوب 1 به 20000 نفر در شرایط محافظه کارانه در نظر بگیریم، همین الان 2500 متخصص طب اورژانس کم داریم. با توجه به افزایش جمعیت به میزان تقریبی 1 میلیون نفر در سال و خروج تعداد دیگری از متخصصین فعال از گردونه کاری با بازنشستگی، ترک شغل و مهاجرت، سالی 50 متخصص اورژانس هم بیشتر مورد نیاز خواهد بود.
با احتساب تمام این اعداد در طی 10 سال آینده سالی حداقل 300 متخصص اورژانس باید تربیت شود تا نیاز کشور برطرف شود و با توجه به شرایط فعلی که سالیانه فقط 40 دستیار در این رشته ثبت نام می کنند، به زودی با کمبود شدید متخصص طب اورژانس و بحران در پوشش بخشهای اورژانس مواجه خواهیم بود. این موضوع حتما باید توسط مسئولین امر مورد توجه و کاوش قرار گیرد. البته این بدان معنی نیست که باید بدون حساب و کتاب و امکانات مناسب، اقدام به تربیت دستیار کرد. اتفاقی که در رشد سریع و فوری تعداد برنامه های تربیت دستیار در سال های اول توسعه این رشته در ایران اتفاق افتاد.
راه حل های ارایه شده تا کنون از سمت معاونت آموزشی وزارتخانه مثل تسهیل پذیرش در این رشته با حذف آزمون ورودی و یا پذیرش مستقیم از دوره کارورزی بنابر تجربه موجود کارآمد نبوده است؛ چرا که صرفا عده بسیار کمی از کارورزان و پزشکان عمومی تشویق به ثبت نام در این رشته شده اند. راهکار اصلی را باید به سمت بهبود رضایتمندی شغلی فارغالتحصیلان این رشته برد؛ چرا که اگر متخصصان این رشته از رضایتمندی کافی برخوردار نباشند پزشکان عمومی تشویق به تحصیل در این رشته نخواهند شد.
ادامه دارد ....
@emedupdates
ایران به چه تعداد متخصص طب اورژانس نیاز دارد؟
در این پست قرار است به این سوال پاسخ دهیم که ایران به چه تعداد متخصص طب اورژانس نیاز دارد. فارغ از اظهار نظر های غیر کارشناسی بعضی از همکاران که معتقدند تعداد نه تنها کافی است بلکه زیاد هم هست بیایید بدون سوگیری به مطالعه شواهد و قراین بپردازیم.
تعداد متخصصان طب اورژانس موردنیاز در هر کشور تابع سه عامل است:
1️⃣ تعداد و حجم مراجعان اورژانس (تعداد ویزیت های اورژانس بازای هر 1000 نفر جمعیت)
2️⃣ مدت حضور پزشک اورژانس در هر شیفت و الگوی پوشش بخش اورژانس
3️⃣ نقش اورژانس پیش بیمارستانی و نظام ارجاع(مبتنی بر بیمارستان یا سیستم پیش بیمارستانی)
در کشورهایی با سیستم انگلو-امریکن (مثل آمریکا، کانادا، استرالیا و ایران) معمولاً از شاخصهای مبتنی بر جمعیت استفاده میکنند؛ درحالیکه مدل فرنکو ـ ژرمن (فرانسه، آلمان) مبتنی بر تعداد آمبولانس و مراکز مراقبت حاد است.
داده های موجود نشان میدهد در کشورهای مختلف نسبت متخصص طب اورژانس به جمعیت به شکل زیر است:
✅ آمریکا: 1 به 7500 نفر جمعیت
✅ کانادا: 1 به 16000 نفر جمعیت
✅ بریتانیا: 1 به 17000 نفر جمعیت
✅ استرالیا و نیوزیلند: 1 به 14000 نفر جمعیت
✅ فرانسه: 1 به 10800 نفر
✅ آلمان: 1 به 15000 نفر
✅ عربستان سعودی: 1 به 30000 نفر
✅ هند: 1 به 280000 نفر
✅ ایران: 1 به 45000 نفر
در دنیا استاندارد خاصی در این زمینه وجود ندارد، از طرف دیگر تعداد متخصصان اورژانس فعال در کشور مشخص نیست ( تعداد نامعلومی مهاجرت و تعدادی به شغل دیگری روی آورده اند). اگر به فرض، 2000 متخصص طب اورژانس فعال داشته باشیم (که به نظر می رسد عدد واقعی کمتر از این باشد) و حد مطلوب 1 به 20000 نفر در شرایط محافظه کارانه در نظر بگیریم، همین الان 2500 متخصص طب اورژانس کم داریم. با توجه به افزایش جمعیت به میزان تقریبی 1 میلیون نفر در سال و خروج تعداد دیگری از متخصصین فعال از گردونه کاری با بازنشستگی، ترک شغل و مهاجرت، سالی 50 متخصص اورژانس هم بیشتر مورد نیاز خواهد بود.
با احتساب تمام این اعداد در طی 10 سال آینده سالی حداقل 300 متخصص اورژانس باید تربیت شود تا نیاز کشور برطرف شود و با توجه به شرایط فعلی که سالیانه فقط 40 دستیار در این رشته ثبت نام می کنند، به زودی با کمبود شدید متخصص طب اورژانس و بحران در پوشش بخشهای اورژانس مواجه خواهیم بود. این موضوع حتما باید توسط مسئولین امر مورد توجه و کاوش قرار گیرد. البته این بدان معنی نیست که باید بدون حساب و کتاب و امکانات مناسب، اقدام به تربیت دستیار کرد. اتفاقی که در رشد سریع و فوری تعداد برنامه های تربیت دستیار در سال های اول توسعه این رشته در ایران اتفاق افتاد.
راه حل های ارایه شده تا کنون از سمت معاونت آموزشی وزارتخانه مثل تسهیل پذیرش در این رشته با حذف آزمون ورودی و یا پذیرش مستقیم از دوره کارورزی بنابر تجربه موجود کارآمد نبوده است؛ چرا که صرفا عده بسیار کمی از کارورزان و پزشکان عمومی تشویق به ثبت نام در این رشته شده اند. راهکار اصلی را باید به سمت بهبود رضایتمندی شغلی فارغالتحصیلان این رشته برد؛ چرا که اگر متخصصان این رشته از رضایتمندی کافی برخوردار نباشند پزشکان عمومی تشویق به تحصیل در این رشته نخواهند شد.
ادامه دارد ....
@emedupdates
❤8👍3