#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ایتالیا

در ایتالیا هم مثل خیلی کشورهای دیگر، در ابتدا پزشکان بخش اورژانس عمدتاً از سایر تخصص‌ها بودند (جراحی، داخلی) و اورژانس به‌صورت مستقل اداره نمی‌شد. انجمن علمی اورژانس ایتالیا (Società Italiana di Medicina di Emergenza Urgenza- SIMEU) در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده است. تخصص طب اورژانس در ایتالیا رسماً از حدود سال ۲۰۰۹ آغاز شده است. دوره طب اورژانس تعریف شده در ایتالیا 5 ساله است. مدل مراقبتهای اورژانس در ایتالیا از نظر سیستم پیش بیمارستانی در مکتب فرنکوژرمن است یعنی پزشک در آمبولانس ها وجود دارد، اما از نظر آموزش تخصصی و ساختار بیمارستانی به سمت انگلوآمریکن در حرکت است. بنابراین هر دو ساختار در سیستم اورژانس ایتالیا تعریف شده است (سیستم ترکیبی). با توجه به جدید بودن رشته طب اورژانس در ایتالیا رشد این رشته در این کشور به کندی پیش می رود. در تعدادی از بیمارستان ها هنوز هم سیستم قبلی یعنی اداره اورژانس ها با تخصص های دیگر وجود دارد. سیستم EMS در ایتالیا SSN نامیده میشود (Servizio Sanitario Nazionale). تفاوت‌های منطقه‌ای بین شمال و جنوب ایتالیا در دسترسی به خدمات اورژانس و آموزش وجود دارد. فشار کاری، کمبود نیروی انسانی و بحران‌های کیفیت در اورژانس یکی از موضوعات مهم مورد بحث در ایتالیا است.

ادامه دارد ...

@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#اسپانیا

انجمن علمی اورژانس اسپانیا (Sociedad Española de Medicina de Urgencias y Emergencias - SEMES ) ، در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. مجله رسمی این انجمن با نام EMERGENCIAS در سال 1988 تاسیس شده است. با این حال، تا سال‌های اخیر، طب اورژانس در اسپانیا به عنوان یک تخصص مستقل به رسمیت شناخته نشده بود و بیشتر پزشکان اورژانس از تخصص‌های دیگر آمده بودند. بالاخره در سال 2024 بود که رشته طب اورژانس در اسپانیا به عنوان تخصص مستقل شناخته شد. بنابراین، اسپانیا تا همین چند سال پیش یکی از معدود کشورهای اتحادیه اروپا بود که تخصص طب اورژانس را به شکل رسمی نداشت.
طبق مصوبه سال 2024 قرار است دوره تخصصی طب اورژانس «Medicina de Urgencias y Emergencias» در سیستم آموزش پزشکان «MIR (Médico Interno Residente)» ادغام شود، یعنی پذیرش رزیدنتی از طریق آزمون ملی و آموزش تخصصی در بیمارستان. با این حال، بسیاری از برنامه‌ها هنوز کامل تحول نیافته‌اند و مراحل تطبیق در حال انجام است. وضعیت فعلی بخش اورژانس بیمارستان‌ها (Urgencias y Emergencias) در اسپانیا نشان می‌دهد که خیلی از پزشکان اورژانس از تخصص‌های داخلی، بیهوشی یا پزشکی خانواده آمده‌اند. از لحاظ مدل اورژانس پیش بیمارستانی و بخش اورژانس، اسپانیا وضعیت ترکیبی ولی نزدیک به مدل انگلو آمریکن را دارد یعنی ساختار پزشک در صحنه کمتر به شکل مدل فرانسوی دیده می‌شود و بیش‌تر تمرکز بر تیم اورژانس بیمارستانی است.
در سال‌های آینده، انتظار می‌رود که تعداد رزیدنت‌هایی که وارد دوره تخصصی طب اورژانس می شوند افزایش پیدا کند، برنامه‌های آموزشی تکمیل شوند، و کیفیت مراقبت اورژانس ارتقا یابد.

ادامه دارد ...

@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#چین

اولین بخش اورژانس مستقل در بیمارستان‌های بزرگ در پکن در حوالی ۱۹۸۳ تأسیس شده است . انجمن ملی طب اورژانس یعنی Chinese Society for Emergency Medicine (CSEM) در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. مجله این انجمن یعنی Chinese Journal of Emergency Medicine (CJEM) در سال 1994 تاسیس شده است.
تخصص طب اورژانس در چین به شکل کاملاً منظم و استاندارد هنوز به آن شکلی که در غرب هست، شکل نگرفته است. در مقاله ای آمده است که چین یک مسیر منحصر به‌فرد در توسعه اورژانس طی کرده است، تلفیقی از مدل‌های غربی با شرایط بومی خودش.
بخش اورژانس در بیمارستان‌های بزرگ بخش مهمی از سیستم درمانی است، در مراکز توسعه یافته روی مراقبتهای بحرانی بسیار تاکید می گردد. اما چون تمامی پزشکان اورژانس دوره تخصص اورژانس را طی نکرده اند در حوزه دانش و مهارت هنوز چالش دارند. خدمات پیش بیمارستانی هم در چین در حال ارتقا است، اما ضعیف‌تر از خدمات بیمارستانی توصیف شده است. سال 2018 را اغلب منابع دانشگاهی چین به عنوان سال به رسمیت شناخته شدن نهایی طب اورژانس به عنوان تخصص مستقل در سطح ملی ذکر می‌کنند. دوره رزیدنتی سه ساله است و دوره فلوشیپ نیز برای سایر رشته های تخصصی که در اورژانس کار میکنند تعریف شده است. با توجه به جمعیت میلیاردی کشور چین فرصت های شغلی بسیاری برای متخصصان این حوزه وجود دارد.

ادامه دارد...

@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#کره_جنوبی

کره جنوبی سیستم مراقبتهای اورژانس خود را از کشور آمریکا الگوبرداری کرده است. انجمن علمی آن به نام Korean Society of Emergency Medicine (KSEM) در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد. مجله رسمی این انجمن به نام Journal of the Korean Society of Emergency Medicine (JKSEM) در سال 1990 تاسیس شد. طب اورژانس به عنوان تخصصی پزشکی در سال 1996 در این کشور به رسمیت شناخته شده است.
سیستم خدمات اورژانس پیش بیمارستانی پزشکی به‌صورت عمومی از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، و قانون “Emergency Medical Service Act” در سال ۱۹۹۴ تصویب گردید.
در بازه ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۱، تعداد پزشکان متخصص طب اورژانس (board-certified emergency physicians) از ۵۱ به ۹۵۸ رسیده است. همچنین گزارش شده است که حدود 28.8٪ مناطق محلی دارای هیچ پزشک متخصص اورژانسی نیستند.
چالش‌ها و مسائل پیش رو در رشته طب اورژانس در کره جنوبی عبارتند از: توزیع نابرابر نیروی متخصص (مناطق شهری بزرگ در برابر مناطق روستایی و دورافتاده)، فشار کاری بالا، ساعات زیاد کاری، و مشکلات آموزش و رفاه رزیدنت‌ها

ادامه دارد ...
@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ژاپن

خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در ژاپن از دهه 1960 آغاز شده است. در سال ۱۹۷۳، Japanese Association for Acute Medicine (JAAM) به عنوان انجمن علمی در حوزه مراقبت‌های حاد و اورژانس تأسیس شد.
کار جالبی که در نظام اموزش پزشکی ژاپن انجام شده است این است که از سال 2004 همه پزشکان فارغ التحصیل باید یک دوره 2 ساله بالینی را در بیمارستان ها بگذرانند که 3 ماه آن باید در بخش اورژانس باشد.
در نهایت، در سال 2015 ، طب اورژانس رسماً به عنوان یکی از تخصص‌های مستقل بالینی (Board-Certified Specialty) در ژاپن به رسمیت شناخته شد که شامل دوره4 ساله رزیدنتی است. در سال 2022، بیش از 1500 پزشک دارای بورد رسمی طب اورژانس در ژاپن وجود داشته است. بیش از ۸۰ بیمارستان دانشگاهی و آموزشی مجوز اجرای برنامه رزیدنتی طب اورژانس دارند. میانگین ظرفیت پذیرش سالانه: حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ رزیدنت جدید در سطح ملی است.

ادامه دارد ...
@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#برزیل

نخستین برنامه رزیدنتی طب اورژانس (Residência em Medicina de Emergência) در برزیل در سال ۱۹۹۶ در شهر پورتو آلگره، بیمارستان Hospital de Pronto Socorro de Porto Alegre راه‌اندازی شد. این برنامه در ابتدا تحت عنوان «Urgency Medicine» و به‌عنوان زیرشاخه‌ای از پزشکی داخلی (Internal Medicine) شناخته شده بود و به به‌عنوان یک تخصص مستقل راه‌اندازی نشده بود.
انجمن رسمی رشته طب اورژانس در برزیل (Associação Brasileira de Medicina de Emergência (ABRAMEDE) است که در سال 2013 تاسیس شده است. در سال ۲۰۱۵ (یا به طور دقیق‌تر بین ۲۰۱5–۲۰۱6) رشته«Medicina de Emergência» توسط Associação Brasileira de Medicina de Emergência (ABRAMEDE) و سایر نهادهای پزشکی برزیل به‌عنوان تخصص مستقل به رسمیت شناخته شد.
در سال 2018 مجله انجمن طب اورژانس برزیل با عنوان Brazilian Journal of Emergency Medicine تاسیس گردید.
طبق مقاله ای در سال 2020 54 برنامه تربیت رزیدنت و 192 متخصص طب اورژانس در برزیل وجود داشته است().
رشته طب اورژانس در برزیل به‌سرعت در حال رشد است و اکنون هویت رسمی دارد. اما برای رسیدن به شرایط مطلوب نیاز به: افزایش ظرفیت آموزشی، استانداردسازی برنامه‌ها، ارتقای کیفی آموزش، و ارتقای سهم پزشکان رزیدنتی دارد.

ادامه دارد ...

@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#مکزیک

فاجعه زلزله ۱۹۸۵ باعث شد نظام سلامت کشور به ضعف شدید در پاسخ به حوادث بحرانی پی ببرد. همان سال وزارت بهداشت و نهادهای آموزش پزشکی شروع به ایجاد نخستین دوره‌های تخصصی کردند. در ۱۹۸۶ بیمارستان General de Balbuena در مکزیکوسیتی نخستین برنامه تخصصی “Urgencias Médico-Quirúrgicas” را برای پزشکان عمومی راه‌اندازی کرد.
از سال 1991 شبکه درمانی اورژانس گسترده تر شد و در چند بیمارستان دیگر هم تحت نام طب اورژانس دوره هایی برگزار میشد. علیرغم آنکه در سال 2003 گواهینامه های تخصصی طب اورژانس به گذرانندگان این رشته داده میشد اما ماهیت مستقلی نداشت و همچنان زیرمجموعه رشته های داخلی و جراحی محسوب میشد.
در سال ۲۰۱۶، شورای بین‌وزارتی آموزش پزشکی (CIFRHS) و وزارت بهداشت (Secretaría de Salud) رسماً “Medicina de Urgencias” را به‌عنوان تخصص مستقل پزشکی در مکزیک تصویب و در فهرست تخصص‌های رسمی کشور درج کردند.
رشته طب اورژانس در مکزیک سه ساله است و انجمن علمی آن، یعنی Sociedad Mexicana de Medicina de Emergencia (SMME)، نیز در همان سال‌ها بازسازی شد و امروز نماینده مکزیک در فدراسیون جهانی IFEM است.

ادامه دارد ...

@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#حوزه_خلیج_فارس

در کشورهای حاشیه خلیج فارس تخصص طب اورژانس به خوبی شناخته شده و تثبیت شده است. در امارات متحده عربی برنامه رزیدنتی 4 ساله طب اورژانس از سال 2010 در دانشگاه محمد بن راشد راه اندازی شده است. در بحرین از اوایل دهه 2000 طب اورژانس یک تخصص به رسمیت شناخته شده است. در کویت طب اورژانس در سال ۲۰۱۱ به رسمیت شناخته شده و برنامه رزیدنتی ۵ ساله وجود دارد.
در عربستان سعودی در 2001 به عنوان تخصص به رسمیت شناخته شد و دوره های 4 ساله رزیدنتی از 2005 راه اندازی شده اند. در قطر هم طب اورژانس در دهه 2010 به رسمیت شناخته شده و برنامه رزیدنتی 4 ساله تعریف شده است.
در عمان طب اورژانس سابقه قدیمی تری دارد و برنامه های آموزشی طب اورژانس از سال 1997 آغاز شده است. برنامه رزیدنتی فعلی در عمان 5 ساله است.

ادامه دارد...

@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ایالات_متحده_آمریکا

قبلا تاریخچه کامل شکل گیری طب اورژانس در آمریکا را در مستند 24.7.365 دیده ایم. اگر آن را تابحال ندیده اید لطفا حتما ببینید. لذا در این پست به تاریخ ها و آمار کلیدی اشاره می کنیم:

👈 تاریخ های کلیدی:
✅ تاسیس برنامه الکساندریا در سال 1961 توسط دکتر جیمزمیلز
✅ گزارش تاریخی در مورد مرگ و میر ناشی تصادفات و بحران مراقبت های اورژانس در سال 1966
✅ تاسیس کالج پزشکان اورژانس آمریکا توسط دکتر جان ویگنشتاین در 1968
✅ شروع به کار اولین رزیدنت طب اورژانس دکتر بروس جانیاک در دانشگاه سین سیناتی (اولین دوره رزیدنتی طب اورژانس در آمریکا) در 1968
✅ تصویب قانون خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در کنگره در سال 1973
✅ تاسیس جامعه طب اورژانس آکادمیک (SAEM) در سال 1978
✅ به رسمیت شناخته شدن طب اورژانس به عنوان 23 امین رشته تخصصی در ایالات متحده امریکا در 1979
✅ تاسیس هیات بورد تخصصی طب اورژانس در 1980
✅ تصویب قانون EMTALA (الزام بیمارستانها به پذیرش بی قید و شرط بیماران اورژانس در 1986
✅ تصویب کوریکولوم ضروری رزیدنتی برای طبابت بالینی طب اورژانس در 1999
✅ پیدایش اولین دوره های فلوشیپ در طب اورژانس در 2001
✅ بازنگری جامع کوریکولوم رزیدنتی در 2016
✅ بیش از 280 برنامه رزیدنتی فعال در 2024

👈 سازمان های اصلی و کلیدی رشته طب اورژانس در آمریکا:

✅ کالج پزشکان اورژانس آمریکا (ACEP)، تاسیس در 1968 ، سیاست‌گذاری، آموزش مداوم، و نمایندگی صنفی
✅ هیات بورد تخصصی طب اورژانس آمریکا (ABEM)، تاسیس در 1980، صدور گواهی بورد تخصصی طب اورژانس
✅ جامعه طب اورژانس آکادمیک (SAEM)، تاسیس در 1975، توسعه آموزش و پژوهش دانشگاهی
✅ آکادمی طب اورژانس آمریکا (AAEM)، تاسیس در 1993، تمرکز بر استقلال حرفه‌ای و عدالت در قراردادهای کاری
✅ انجمن رزیدنتهای طب اورژانس (EMRA)، تاسیس در 1974، سازمان رزیدنت‌ها، بزرگ‌ترین انجمن رزیدنتی تخصصی در آمریکا

👈 آموزش:
✅ طول دوره رزیدنتی: بسته به دانشگاه ۳ یا ۴ سال (اخیرا ACGME که سازمان مسئول اعتباربخشی به دوره های رزیدنتی است کلیه دانشگاه ها را ملزم کرده است که دوره های رزیدنتی را 4 ساله کنند).
✅ ساختار کوریکولوم: 36–48 ماه شامل ED، ICU، Peds EM، Toxicology، OB/GYN، Anesthesia، EMS
✅ ارزیابی: بر اساس نظام Milestones و ارزیابی سالانه داخلی (In-Training Examination).
✅ آزمون بورد: امتحان کتبی و شفاهی

👈 مجلات و منابع مرجع اصلی:
✅ مجله Annals of Emergency Medicine، مجله رسمی ACEP؛ از ۱۹۸۲
✅ مجله Academic Emergency Medicine، مجله رسمی SAEM؛ از 1994
✅ مجله The Western Journal of Emergency Medicine
✅ مجله The American Journal of Emergency Medicine

👈 وضعیت کنونی (تا ۲۰۲۵)
✅ تعداد برنامه‌های رزیدنتی: 289
✅ میانگین ظرفیت پذیرش سالانه: 2900 رزیدنت
✅ تعداد رزیدنت‌های فعال: حدود ۱۱,۵۰۰ نفر
✅ تعداد پزشکان متخصص دارای بورد: بیش از ۴۰,۰۰۰. با احتساب پزشکان اورژانس فاقد بورد حدود 60000 نفر
✅ تعداد دوره های فلوشیپ فعال: بیش از ۱۲۰


ادامه دارد ....

@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ایران
بخش_اول

و بالاخره از هر چه بگذری، سخن دوست خوشتر است. برسیم به ایران. تا کنون مدل راه اندازی و توسعه طب اورژانس را در اکثر کشورهای مهم دنیا بررسی کرده ایم و در بخش پایانی به ایران خواهیم پرداخت.

در سال 1974/1353 بخشی از سقف سالن انتظار فرودگاه مهرآباد فرو ریخت. این فاجعه خلأ سیستماتیک در پاسخ اورژانسی را نمایان کرد و عملاً جرقه شکل‌گیری اورژانس پیش بیمارستانی شهری شد. در سال 1354/1975 پس از مطالعه الگوی EMS آمریکا، مرکز اورژانس و اطلاع‌رسانی تهران در تاریخ چهارشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۵۴ (۱۷ سپتامبر ۱۹۷۵) افتتاح شد. در 1358/1978 سامانه اورژانس 115 (در ابتدا 123) شکل گرفت و به تدریج به شهرهای دیگر گسترس پیدا کرد.

بخش های اورژانس در بیمارستان های ایران قبل از راه اندازی رشته تخصصی طب اورژانس توسط پزشکان عمومی و یا در بیمارستان های آموزشی توسط گروه های تخصصی دیگر اداره می‌شد. در اورژانس های آموزشی معمولا هر گروه تخصصی برای خودش یک واحد مستقل داشت و بیماران پس از یک غربالگری اولیه (که به آن اسکرین می گفتند) به آن واحدها ارجاع می‌شدند. در نتیجه بین گروه های مختلف همیشه بحث بود که بیمار ارجاع شده بیمار کدام سرویس است. بیماران اگر از مطب های پزشکان متخصص بیمارستان ارجاع می شدند به راحتی پذیرش می شدند و اگر بیماری خودش مراجعه می کرد تعیین تکلیف وی بسیار مشکل بود. بطور مثال ( بر پایه مشاهدات شخصی ) اگر بیماری با تب و سردرد مراجعه می کرد ابتدا به دستیار نورولوژی ارجاع میشد. او اگر شک به مننژیت داشت بیمار را بدون تشکیل پرونده لومبار پانکچر می کرد و در صورت نرمال بودن دوباره به واحد اسکرین می فرستاد. حال آن پزشک عمومی نگون بخت باید دوباره بیمار را به یکی از سرویس ها ارجاع می‌داد تا بلکه یک چیزی پیدا شود و بیمار صاحبی پیدا کند. یا بارها اتفاق می افتاد بیمار با ایست قلبی مراجعه می کرد و پس از احیای موفقیت آمیز هیچ سرویسی حاضر به بستری بیمار نمی شد. به طور خاص بیماران متولی نداشتند و بخش اورژانس همیشه وبال گردن بیمارستان بود و یک بخش پر شکایت و پر هزینه و زیان ده و خلاصه همه از آن فراری بودند (آنهایی که سن و سالی دارند کاملا می دانند که درباره چه چیزی صحبت می کنیم).

مراجعات به اورژانس ها در حال افزایش بود و تجارب جنگ ایران و عراق نشان می داد که نیاز به بازنگری در چگونگی مراقبتهای اورژانس وجود دارد. در 1375/1996 شورای آموزش پزشکی و تخصصی با بررسی مطالعات انجام شده و تجارب در کشورهای مختلف ، ضرورت راه‌اندازی طب اورژانس به‌عنوان رشته تخصصی را تصویب کرد.

پس از اخذ مصوبه در مورد اینکه چگونه باید این رشته راه اندازی شود اختلاف نظر بود. ابتدا قرار شده بود تعدادی از پزشکان عمومی با اعطای بورس تحصیلی برای تحصیل در این رشته اعزام شوند. این روش جواب نداد. در نهایت در سال 1379 دانشگاه ایران مجوز شروع دوره رزیدنتی را گرفت. 6 نفر از اساتید این دانشگاه از رشته های مختلف یک دوره کوتاه مدت فلوشیپ را با سرپرستی دکتر علی بیداری در دانشگاه جرج واشنگتن گذراندند و پس از بازگشت، اولین دوره رزیدنتی طب اورژانس با حضور 8 دستیار در بیمارستان رسول اکرم دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال 2001/1380 راه اندازی شد.

فارغ‌التحصیلان آن دوره در سال 1383 در دو دانشگاه علوم پزشکی تهران و شهیدبهشتی دوره های رزیدنتی طب اورژانس را راه اندازی کردند و سپس در سایر دانشگاه ها مثل تبریز، مشهد، شیراز، اصفهان و اهواز و به تدریج در سایر دانشگاه ها دوره های رزیدنتی راه افتاد. داستان راه اندازی طب اورژانس در هر دانشگاه خود حدیث پر درد و رنجی دارد که نوشتن همه آن در این مقال نمی گنجد و شاید در آینده ای نزدیک به بازگویی خاطرات ان دوران بپردازیم.

راه اندازی رشته طب اورژانس در ایران تحول بزرگی در مراقبتهای اورژانس ایجاد کرده است، مهمتر از همه آن بخش بدون متولی حال صاحبانی قوی و دلسوز دارد. مردم دیگر از این سرویس به آن سرویس پاس داده نمی‌شوند. رضایت مندی خدمات افزایش پیدا کرده است و البته مشکل شلوغی بخش اورژانس گریبانگیر اکثر بیمارستان های بزرگ است و این یک مساله پیچیده در کل دنیا است. اصلاح فرایند گردش بیمار در داخل بیمارستان تنها بخش کوچکی از راه حل است.

@emedupdates

#طب_اورژانس در کشورهای مختلف
#ایران
بخش_دوم

در حال حاضر تعداد 1875 نفر به عنوان متخصص طب اورژانس در سایت سازمان نظام پزشکی ایران ثبت شده اند. تعداد واقعی متخصصان احتمالا از این مقدار بیشتر است. طول دوره دستیاری در ایران 3 سال است و تلاش ها برای افزایش دوره دستیاری به 4 سال تاکنون ناموفق بوده است. دو رشته فلوشیپ مسمومیتها و طب اورژانس اطفال راه اندازی شده است و راه اندازی رشته مراقبتهای ویژه بزرگسالان نیز در حال پیگیری است. سیستم اورژانس پیش بیمارستانی در شهرها به خوبی توسعه یافته است و الگوی انگلوامریکن در حال حاضر در ایران اجرا میشود. انجمن علمی طب اورژانس در سال 1383 تاسیس شده است و بطور سالانه یک کنگره در سطح ملی برگزار می‌کند و همچنین در برگزاری سمینارها و کارگاه های دوره ای زیادی نقش دارد.

مجله های Journal of Practical Emergency Medicine و Frontiers in Emergency Medicine و Journal of Emergency Practice and Trauma از معتبرترین مجله های داخلی طب اورژانس در ایران هستند.

ظرفیت کل رزیدنتی طب اورژانس در ایران در حدود 420 نفر است. چندسالی است که اقبال به این رشته در ایران کم شده است و دریافتی پایین و شرایط کاری نامناسب جزو علل اصلی این کاهش اقبال ذکر میشود. در طی 3 سال اخیر بیش از 90 درصد ظرفیتهای رزیدنتی در ایران خالی مانده است. در مطالعه ای ذکر شده است که اقبال به تحصیل در دوره رزیدنتی بطور کلی در پزشکان عمومی کاهش یافته است که از علل آن می توان به نارضایتی از دوره دستیاری و نگرانی نسبت به آینده ذکر کرد که این مورد در رشته هایی مثل بیهوشی و طب اورژانس شدیدتر است.

حال که چگونگی راه اندازی طب اورژانس در کشورهای مختلف را بررسی کردیم، تا حدود زیادی متوجه شدیم که راه اندازی طب اورژانس در ایران چه تفاوتی با بقیه دنیا دارد. آنچه رشته طب اورژانس را بین کشورهای مختلف یکتا می کند این است که در پاسخ به یک نیاز فزاینده مردمی ایجاد شده است و نباید پایه های ایجاد رشته طب اورژانس هیچ وقت نادیده گرفته شود.

انجمن طب اورژانس ایران مثل سایر انجمن های پزشکی تخصصی ایران و بر خلاف انجمن های علمی معتبر در دنیا نه در بحث اعتباربخشی مدارک و تعیین اعضای هیات بورد؛ و نه در تعیین مدل طبابت و نه در تعیین تعرفه ها نقشی ندارد و صرفا نقش مشورتی را دارد. آنچه وظیفه ماست این است که به این انجمن کمک کنیم نقش مشورتی و چانه زنی خود را به خوبی ادا نماید که در برهه های مختلف همین چانه زنی ها کمک فراوانی به ما کرده است.

این رشته و سایر رشته های بیمارستانی که بر پایه مطب نیستند، به شدت به تصمیمات دولت و وزارتخانه وابسته هستند و مسئولین ما باید بدانند که هر تصمیم آنها چه خطراتی می توانند برای رشته هایی مثل طب اورژانس و در نتیجه برای سلامتی مردم ایجاد کنند.

این مجموعه مطلب در اینجا به پایان می رسد، اما کار ما در مورد نحوه طبابت طب اورژانس تمام نشده است و بزودی مطالب جالب و مقایسه ای در مورد نحوه طبابت، درآمد، ساعات کاری در کشورهای مختلف منتشر خواهیم کرد تا درنهایت بتوانیم به آسیب شناسی وضعیت رشته طب اورژانس در ایران و ارایه راه حل های قابل اجرا و منطقی برای بهبود آن بپردازیم.

در پایان سخنی با همکاران عزیز طب اورژانس حاضر در این کانال داریم:

«شما نه تنها پزشکانی در خط مقدم درمانید، بلکه گوهرهایی ناب از انسانیت، ایثار و شجاعت‌اید؛ نگهبانان بیدار شب‌هایی که شهر در خواب است و جان‌های ناتوان در دستان شما آرام می‌گیرند. در میان هیاهوی آژیرها، اضطراب بیماران و خستگی بی‌پایان، شما روشنایی خاموش‌نشدنی امید هستید.
در جست‌وجوی قهرمان نباشید که برای رشته شما کاری کند، چرا که قهرمانان واقعی، خود شما هستید. سیمرغ در درون خود شماست؛ کافی است به آینه بنگرید تا ببینید آن پرنده‌ی افسانه‌ای از دیرباز بر شانه‌ی شما نشسته است. معجزه، خود شما هستید.»

به قول لسان‌الغیب شیراز:
«میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز»

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس
ایران به چه تعداد متخصص طب اورژانس نیاز دارد؟

در این پست قرار است به این سوال پاسخ دهیم که ایران به چه تعداد متخصص طب اورژانس نیاز دارد. فارغ از اظهار نظر های غیر کارشناسی بعضی از همکاران که معتقدند تعداد نه تنها کافی است بلکه زیاد هم هست بیایید بدون سوگیری به مطالعه شواهد و قراین بپردازیم.

تعداد متخصصان طب اورژانس موردنیاز در هر کشور تابع سه عامل است:
1️⃣ تعداد و حجم مراجعان اورژانس (تعداد ویزیت های اورژانس بازای هر 1000 نفر جمعیت)
2️⃣ مدت حضور پزشک اورژانس در هر شیفت و الگوی پوشش بخش اورژانس
3️⃣ نقش اورژانس پیش بیمارستانی و نظام ارجاع(مبتنی بر بیمارستان یا سیستم پیش بیمارستانی)

در کشورهایی با سیستم انگلو-امریکن (مثل آمریکا، کانادا، استرالیا و ایران) معمولاً از شاخص‌های مبتنی بر جمعیت استفاده می‌کنند؛ درحالی‌که مدل فرنکو ـ ژرمن (فرانسه، آلمان) مبتنی بر تعداد آمبولانس و مراکز مراقبت حاد است.

داده های موجود نشان میدهد در کشورهای مختلف نسبت متخصص طب اورژانس به جمعیت به شکل زیر است:
✅ آمریکا: 1 به 7500 نفر جمعیت
✅ کانادا: 1 به 16000 نفر جمعیت
✅ بریتانیا: 1 به 17000 نفر جمعیت
✅ استرالیا و نیوزیلند: 1 به 14000 نفر جمعیت
✅ فرانسه: 1 به 10800 نفر
✅ آلمان: 1 به 15000 نفر
✅ عربستان سعودی: 1 به 30000 نفر
✅ هند: 1 به 280000 نفر
✅ ایران: 1 به 45000 نفر

در دنیا استاندارد خاصی در این زمینه وجود ندارد، از طرف دیگر تعداد متخصصان اورژانس فعال در کشور مشخص نیست ( تعداد نامعلومی مهاجرت و تعدادی به شغل دیگری روی آورده اند). اگر به فرض، 2000 متخصص طب اورژانس فعال داشته باشیم (که به نظر می رسد عدد واقعی کمتر از این باشد) و حد مطلوب 1 به 20000 نفر در شرایط محافظه کارانه در نظر بگیریم، همین الان 2500 متخصص طب اورژانس کم داریم. با توجه به افزایش جمعیت به میزان تقریبی 1 میلیون نفر در سال و خروج تعداد دیگری از متخصصین فعال از گردونه کاری با بازنشستگی، ترک شغل و مهاجرت، سالی 50 متخصص اورژانس هم بیشتر مورد نیاز خواهد بود.

با احتساب تمام این اعداد در طی 10 سال آینده سالی حداقل 300 متخصص اورژانس باید تربیت شود تا نیاز کشور برطرف شود و با توجه به شرایط فعلی که سالیانه فقط 40 دستیار در این رشته ثبت نام می کنند، به زودی با کمبود شدید متخصص طب اورژانس و بحران در پوشش بخشهای اورژانس مواجه خواهیم بود. این موضوع حتما باید توسط مسئولین امر مورد توجه و کاوش قرار گیرد. البته این بدان معنی نیست که باید بدون حساب و کتاب و امکانات مناسب، اقدام به تربیت دستیار کرد. اتفاقی که در رشد سریع و فوری تعداد برنامه های تربیت دستیار در سال های اول توسعه این رشته در ایران اتفاق افتاد.

راه حل های ارایه شده تا کنون از سمت معاونت آموزشی وزارتخانه مثل تسهیل پذیرش در این رشته با حذف آزمون ورودی و یا پذیرش مستقیم از دوره کارورزی بنابر تجربه موجود کارآمد نبوده است؛ چرا که صرفا عده بسیار کمی از کارورزان و پزشکان عمومی تشویق به ثبت نام در این رشته شده اند. راهکار اصلی را باید به سمت بهبود رضایتمندی شغلی فارغ‌التحصیلان این رشته برد؛ چرا که اگر متخصصان این رشته از رضایتمندی کافی برخوردار نباشند پزشکان عمومی تشویق به تحصیل در این رشته نخواهند شد.

ادامه دارد ....

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس
محاسبه #بار_کاری پزشک اورژانس
بخش اول

چه تعداد پزشک اورژانس برای پوشش بخش نیاز هست و در هر شیفت چه تعداد باید حضور داشته باشند؟
در این پست قصد داریم تا بر اساس اسناد سازمان های معتبر دنیا یعنی کالج پزشکان اورژانس آمریکا، کالج پزشکان اورژانس استرالیا و کالج سلطنتی پزشکان اورژانس (بریتانیا) به این سوال ها پاسخ دهیم.

معمولا ساعت کاری پزشک تمام وقت اورژانس 40 ساعت در هفته در نظر گرفته میشود که در صورت حضور در شیفت عصر و شب با ضریب محاسبه میشود. بطور مثال شیفت های عصر ضریب 1.1 و شیفتهای شب ضریب 1.3 می خورد. با توجه به اینکه معمولا مراجعه در شب ها کمتر است با کاهش چینش پرسنل در شب ها هم کیفیت زندگی آنها افزایش می یابد و هم کل ساعات کار متعادل می گردد.

معمولا محاسبات انجام شده برای مدلی است که بیماران بستری شده سریع (ظرف 2 تا 4 ساعت) به بخش منتقل میشوند و لذا چنانچه مثل تعداد عمده ای از بخش های اورژانس ما بیماران زمان بوردینگ طولانی در بخش اورژانس دارند برای پرستاری محاسبات اضافه تر و در صورتی که پزشک اورژانس هم دخیل در مراقبت آنهاست بصورت جداگانه این موارد را حساب میکنند. بنابراین محاسبات ذکر شده در این پست صرفا پوشش بیماران جدید تا زمان تعیین تکلیف را شامل میشود. تعداد پرستاران مورد نیاز معمولا 3 تا 4 برابر پزشکان محاسبه شده است. در خصوص پزشکان اورژانس چنانچه در بخش اورژانس انتقال به سرویس وجود دارد و پزشک اورژانس صرفا در صورت بدحال شدن این بیماران در درمان آنها مداخله می کند همین محاسبات کفایت خواهد کرد.

👈 محاسبه بار کاری بیماران:
اولین مرحله، محاسبه شاخص باری کاری بر اساس سطح تریاژ است. در ایران از سیستم تریاژ ESI برای سطح بندی استفاده می شود. میزان توصیه شده صرف وقت پزشک برای هر سطح تریاژ به شرح زیر است:

1️⃣ سطح تریاژ 1: 60 تا 90 دقیقه با وزن 3
2️⃣ سطح تریاژ 2: 30 تا 45 دقیقه با وزن 2
3️⃣ سطح تریاژ 3: 20 تا 30 دقیقه با وزن 1
4️⃣ سطح تریاژ 4: 10 تا 15 دقیقه با وزن 0.5
5️⃣ سطح تریاژ 5: 5 تا 10 دقیقه با وزن 0.25

✅ مثال: چنانچه ترکیب تریاژ بیماران یک بخش اورژانس به شرح زیر باشد، شاخص بار کاری آن را محاسبه کنید: سطح 1: 5% ، سطح 2: 30%، سطح 3، 30%، سطح 4: 20% و سطح 5: 15%

(0.05×3) + (0.30×2) + (0.30×1) + (0.20×0.5) + (0.15×0.25) = 0.15 + 0.6 + 0.3 + 0.1 + 0.0375 = 1.1875

بار کاری این اورژانس حدود 19 درصد بیش از سطح متوسط است.

👈 فرمول نهایی برآورد تعداد پزشک تمام وقت مورد نیاز کل و در هر شیفت :
✅ S = H × 24
✅ FTE = (A × TWI × I × NC) / S
✅ N= A / 17520

🔖 در این فرمول :
▫️تعداد پزشک تمام وقت= FTE
▫️تعداد مراجعه سالیانه به بخش اورژانس = A
▫️شاخص بار کاری تریاژ = TWI
▫️ضریب مرخصی و بیماری (بین 1.1 تا 1.25) = I
▫️ضریب امور غیر درمانی شیفت (بین 1.1 تا 1.5 - هر زمانی از شیفت که صرف امور غیردرمانی مثل صرف غذا، آموزش، انجام امور بیماران بستری شده و یا هر اتلاف وقتی میشود) = NC
▫️سهم متوسط هر پزشک از بیمار سالیانه = S
▫️ساعات متوسط کاری شیفت هر پزشک در ماه = H
▫️تعداد پزشک در هر شیفت = N

ضریب مرخصی و بیماری را بین 1.1 تا 1.25 محاسبه می کنند.
ضریب اتلاف وقت را بین 1.1 تا 1.3 درنظر می گیرند (تایم هایی صرف غذا، وظایف تعریف شده دیگر و امور آموزشی، طول کشیدن آماده شدن پاسخ پاراکلینیک و ...). هر رزیدنت حدود 0.5 تا 0.6 پزشک تمام وقت حساب میشود.

✅ مثال: بخش اورژانسی که در بالا شاخص بار کاری اش را محاسبه کردیم (1.1875) دارای مراجعات 50000 بیمار در سال است و هر پزشک اورژانس تمام وقت بطور متوسط 150 ساعت شیفت می‌دهد. اگر ضریب غیر درمانی 1.1 و ضریب مرخصی 1.1 در نظر گرفته شود، پزشک موردنیاز در کل و در هر شیفت را محاسبه نمایید:
✅ S = 150 × 24 = 3600
✅ FTE = (50000 × 1.1875 × 1.1 × 1.1) / 3600 = 19.96 ≈ 20
✅ N= 50000 / 17520 = 2.85 ≈ 3

پس در هر شیفت حدود 3 پزشک باید حضور داشته باشد ( دو متخصص و دو رزیدنت معادل همین می باشد) . میتوان بین شیفتهای صبح و شب تقسیم بار کرد ( در ساعات شلوغ تعداد بیشتر). همچنین 20 پزشک تمام وقت لازم خواهد بود که در صورت حضور 6 رزیدنت در ماه حدود 16 یا 17 پزشک متخصص کافی خواهد بود.
عدد محاسبه شده شرایط مطلوب را نشان می دهد و چنانچه محاسبات بر اساس حداقل صورت بگیرد یعنی برای بیمار سطح 3 ، 20 دقیقه زمان صرف شود، به جای عدد 24 از عدد 36 و بجای عدد 17520 از 26280 استفاده می شود. در این حالت فرسودگی پزشکان به شدت افزایش خواهد یافت. در مورد پرستاران مورد نیاز با توجه به رهنمودهای بین المللی حدود 3 تا 4 برابر پزشکان اورژانس پرستار برای پوشش بیماران جدید نیاز خواهد بود که در این مثال عدد 9 تا 12 بدست می آید ( بدون لحاظ بیماران بوردینگ که محاسبه جداگانه می طلبد).

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس
محاسبه #بار_کاری پزشک اورژانس
بخش دوم

در پست قبلی در مورد طرز محاسبه استاندارد بار کاری متخصص طب اورژانس بطور کامل توضیح دادیم. در این پست جدول بار کاری موجود برای کشورهای مختلف را قرار داده ایم. مخاطبان محترم کانال می توانند با شرایط کاری بخش خود مقایسه کنند و احتمالا میزان تنوع بالا خواهد بود.

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس
محاسبه #بار_کاری پزشک اورژانس
بخش سوم

فایل اکسل جهت محاسبه بار کاری اورژانس و تعداد مورد نیاز متخصص در کل و در هر شیفت

ادامه دارد ...

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس
پرداخت به متخصصان طب اورژانس
بخش اول

در این مطلب می‌کوشیم مدل‌های پرداخت به پزشکان اورژانس را در کشورهای مختلف جهان بررسی کنیم و در پایان، ضمن تحلیل وضعیت ایران، به چگونگی بهره‌گیری از تجربه‌ی سایر نظام‌های سلامت در جهت بهبود و افزایش دریافتی متخصصان طب اورژانس کشور بپردازیم. بی‌تردید نمی‌توان رشته‌ای با چنین سطحی از فشار، استرس، فرسودگی و مسئولیت را انتظار داشت که در شرایطی ادامه یابد که شأن و دریافتی شاغلان آن متناسب با بار کاری‌شان نباشد. پاسداشت این جایگاه، پیش‌شرط تداوم کیفیت خدمات اورژانس و حفظ سرمایه‌ی انسانی آن است.

👈 ایالات متحده:
بیشتر اورژانس های آمریکا با گروه های خصوصی مثل Teamhealth یا USACS قرار داد می بندند و پرداخت آنها بر اساس حداقل ساعتی (مثلا 180 تا 250 دلار در ساعت ) + کارانه به ازای هر ویزیت یا پروسیجر هست که بیشترین ساعات کاری و بهره وری در ازای فرسودگی بیشتر دارد.
اورژانس های دانشگاهی که معمولا توسط اساتید دانشگاه اداره میشوند به پزشکان خود حقوق ثابت می دهند و سالیانه پاداشی به عنوان کارانه می دهند که خیلی قابل توجه نیست. در اینجا مدل امنیت شغلی بالاتر، ساعات کاری کمتر و درآمد سالانه کمتر از بخش خصوصی است.
یک مدل هم بصورت پزشک اورژانس آزادکار است (Freelance Worker or Locum Tenens) که معمولا جاهایی که بصورت موقت خالی شده است بصورت آنلاین اعلام می گردد و این پزشکان میتوانند بصورت موقت در آن بخش ها شیفت دهند و پرداخت ساعتی گاها تا 3 برابر پزشکان تمام وقت است. در این حالت امنیت شغلی پایین و البته درصورت پر شدن ساعات کاری درآمد بسیار بالاست.
متوسط درآمد یک پزشک اورژانس تمام وقت در آمریکا معمولا بین 350 تا 450 هزار دلار آمریکا برای حدودا 150 ساعت کار در ماه می باشد. بین 30 تا 40 درصد هم مالیات برای این درآمد وجود دارد. در مراکز خصوصی معمولا بیمه و بازنشستگی را خود فرد باید پرداخت کند و در مراکز دانشگاهی بصورت کسر از حقوق انجام می شود.

👈 استرالیا و نیوزیلند:
در استرالیا و نیوزیلند مدل غالب پرداخت بصورت حقوق ثابت سالانه است (بر اساس سطوح رزیدنت و پزشک متخصص). پزشکان معمولا کارمند سیستم سلامت هستند. به ازای کار شبانه و آخر هفته معمولا 25 تا 50 درصد اضافه پرداخت میشود. در نتیجه امنیت شغلی بالا، عدالت در پرداخت وجود دارد و تمرکز روی کیفیت مراقبت است. ولی بدلیل عدم پرداخت کارانه انگیزه‌ی اقتصادی کمتر برای افزایش بهره‌وری وجود دارد. درآمد متوسط معادل 250 هزار دلار آمریکا است. شرایط خوبی برای پزشکان لوکوم کار وجود دارد.

👈 کانادا:
معمولا مدل بصورت حقوق ثابت و کارانه هست . انعطاف پذیری بالا و عدالت در پرداخت ها وجود دارد. پزشکان در مناطق شلوغ درآمد بالاتر دارند، اما در مناطق خلوت تر هم ضرر نمی‌کنند چون پایه‌ی حقوقی ثابت دارند. درامد سالانه متوسط یک پزشک اورژانس در کانادا حدودا معادل 235000 دلار آمریکاست.

👈 بریتانیا:
پزشک اورژانس در سیستم سلامت بریتانیا کارمند تمام‌وقت دولت است، با حقوق سالانه ثابت + اضافه‌کاری و پاداش شیفت شب یا تعطیل. کارانه عملکردی معمولا وجود ندارد. همه چیز بر اساس رتبه، تجربه، و ساعات کار محاسبه می‌شود. شیفت شب و آخر هفته ضریب بالاتری دارد. سیستم پرداخت در بریتانیا شفاف، عادلانه، و قابل پیش‌بینی است اما انگیزه‌ی مالی برای افزایش بهره‌وری وجود ندارد ( به علت عدم پرداخت کارانه عملکردی). لذا در بریتانیا کمبود شدید نیرو به دلیل فشار کاری بالا و دستمزد ثابت وجود دارد. درامد متوسط سالانه پزشک اورژانس معادل 150 هزار دلار امریکا است.

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس
پرداخت به متخصصان طب اورژانس
بخش دوم

👈 کشورهای #حوزه_خلیج_فارس:
پرداخت در این کشورها بصورت حقوق ثابت ماهانه و پرداخت اضافه در شب ها است. در این کشورها معمولا دو رده پزشک مشاور (Consultant) و متخصص (Specialist) تعریف شده است و دو رده درامدی متفاوت وجود دارد. برای کار در سمت متخصص مشاور مدرک بورد آمریکایی، بریتانیایی یا استرالیایی، حداقل ۵–۱۰ سال سابقه‌ی خارجی در سیستم معتبر نیاز هست و معمولاً وظیفه مدیریت یا آموزش هم بر عهده دارند. درآمد این رده معمولا بطور متوسط سالانه 250 هزار دلار است. متخصصین دیگر که تحصیلات یا سابقه کار در غرب را ندارند مثل اکثر متخصصین ایرانی که حال در آن کشورها مشغول کارند حدود نصف این مبلغ را در بهترین شرایط دریافت می کنند و به عنوان رده متخصص پذیرفته میشوند. معمولا برای هر دو رده مالیات صفر و هزینه مسکن، بیمه و رفت و آمد ان ها نیز به عهده دولت است. بنابراین شرایط کاری بسیار خوبی را برای متخصصان غربی فراهم کرده اند تا در کشورشان به کار بپردازند. بدیهی است وظیفه آموزش رزیدنتهای خود را هم به همین پزشکان مشاور می سپارند و در میان مدت جمع خوبی از فارغ التحصیلان را در کشور خود خواهند داشت.

👈 #آفریقای_جنوبی، #برزیل
در برزیل و آفریقای جنوبی معمولا در مراکز دولتی پرداخت بصورت حقوق ثابت و در مراکز خصوصی بصورت کارانه عملکردی است. متوسط درآمد سالانه یک پزشک اورژانس در برزیل حدود 70000 دلار امریکا و در آفریقای جنوبی حدود 100000 دلار آمریکا است. میزان مالیات پرداختی در هر دو کشور حدود 30% است.

👈 #ترکیه :
در ترکیه مدل پرداخت به شکل حقوق ثابت به همراه کارانه عملکردی و پرداخت های اضافه در ساعات شب است. درآمد متوسط سالانه یک متخصص اورژانس حدود حدود 35000 دلار است که 30 درصد هم مالیات پرداخت میشود. مزایا معمولا اندک است. افت ارزش لیر در سالهای اخیر نارضایتی زیادی برای پزشکان فراهم کرده است.

👈 #کره_جنوبی و #ژاپن
در این دو کشور که سیستم پرداخت مشابهی دارند پزشکان اورژانس حقوق ثابت ماهانه دارند و مزایای نسبتا خوبی به ایشان پرداخت میشود. ساعات شب و آخر هفته ها اضافه پرداختی دارند. مالیات حدود 30% است و معمولا کارانه عملکردی وجود ندارد. در بخش خصوصی پرداخت بالاتر است. میانگین سالانه حقوق در کره جنوبی 150 هزار دلار امریکا و در ژاپن 130 هزار دلار امریکا است. ساعات کاری معمولا در کره جنوبی بیشتر است.

👈 #فرانسه و #آلمان:
این دو کشور سیستم پرداخت مشابهی دارند. یادمان نرفته که الگوی اورژانس در این دو کشور بیشتر مبتنی بر اورژانس پیش بیمارستانی است. سیستم پرداخت در این کشور بصورت حقوق ثابت و اضافه پرداخت در شبها و آخر هفته است. میزان مالیات بین 45 تا 50 درصد است که عدد بسیار بالایی است. در عوض خدمات آموزشی برای فرزندان و بیمه درمانی برای اعضای خانواده رایگان است. ساعات کاری در فرانسه بیشتر است. پرداختی معمولا در سه رده رزیدنت، متخصص و مشاور ارشد است. در فرانسه حقوق پایه سالانه رزیدنت حدود 40 هزار ، متخصص 100 هزار و مشاور ارشد 120 هزار دلار آمریکاست. در آلمان حقوق کمی بالاتر است. رزیدنت حدود 70 هزار ، متخصص 110 هزار و مشاور ارشد 130 هزار دلار آمریکا دریافت می کند .

👈 #اسپانیا و #ایتالیا:
دو کشور مدیترانه‌ای با فرهنگ مشترک، سیستم سلامت عمومی قوی، احترام اجتماعی بالا به پزشک ، ولی پرداخت نه‌چندان درخشان دارند. در اسپانیا مدل پرداخت بر اساس حقوق ثابت است و در شیفتهای شب و آخر هفته اضافه پرداخت وجود دارد. سیستم ایتالیا بازتر است و پرداخت به شکل حقوق ثابت و کارانه عملکردی است. درآمد در ایتالیا کمی بیشتر است و در عوض فشار کاری بالاتر است. میانگین پرداختی سالانه ناخالص به پزشکان اورژانس به دلار امریکا در اسپانیا 60 هزار دلار و در ایتالیا 80 هزار دلار است. میزان مالیات در حدود 40 درصد است. لذا در بین کشورهای اروپای غربی این دو کشور میزان حقوق پایین تری به پزشکان می دهند. در ایتالیا بخش خصوصی نیز فعال است و معمولا حقوق بالاتری به پزشکان می دهند.

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس
پرداخت به متخصصان طب اورژانس
بخش سوم

👈 #ایران
در کشور ما پرداخت به پزشکان در بخش دولتی بصورت حقوق ثابت و کارانه عملکردی و در بخش خصوصی کارانه عملکردی است. میزان دریافتی متخصصان طب اورژانس در ایران کاملا به تنوع و تعداد بیماران بستگی دارد؛ بطوریکه در بخشهایی که بیماران داخلی بیشتر هستند، دریافتی کمتر و در بخشهایی که بیماران تروما بیشتر هستند دریافتی بیشتر و گاهی چند برابر است. از طرف دیگر تاخیر در پرداخت ها معضل دیگری است که گریبانگیر نظام سلامت ماست. بطوری که در بعضی شهرها گاهی پرداخت با تاخیر بیش از یکسال صورت می گیرد. بدهی بیمه ها به دانشگاه ها در اکثر موارد به عنوان علت این تاخیر ذکر می‌شود. این میزان نابرابری در پرداخت ها چه به تنوع بیماران مربوط باشد و چه به شهر محل کار، اصلا مناسب نیست.

همان‌گونه که در مرور مدل‌های پرداخت در جهان دیدیم، شاید مناسب‌ترین الگو برای پزشکان اورژانس، ترکیب حقوق ثابت با کارانه‌ی مبتنی بر عملکرد باشد؛ مدلی که در کشور ما نیز به‌صورت نسبی اجرا می‌شود.اما پرسش اصلی این‌جاست:
حلقه‌ی مفقوده کجاست؟ چرا با وجود این ساختار، همچنان نابرابری در پرداخت‌ها دیده می‌شود؟ چه باید کرد تا شیفت‌های شب، ایام تعطیل و شرایط کاری سخت‌تر با ضریب بالاتری محاسبه شوند و انگیزه‌ی خدمت در این ساعات تقویت شود؟

با توجه به این‌که یکی از عوامل اصلی نارضایتی متخصصان طب اورژانس، میزان دریافتی و بی‌تناسبی آن با حجم کار و استرس شغلی است، در این بخش می‌کوشیم راهکارهای اجرایی و واقع‌گرایانه‌ای برای افزایش منصفانه‌ی پرداختی‌ها ارائه کنیم؛ راهکارهایی که ضمن حفظ عدالت، انگیزه و پایداری نیروهای این رشته‌ی حیاتی را تضمین کند.

👈 راهکارهای پیشنهادی:
1️⃣ راه کاری که به منظور ترمیم دریافتی در سالهای اخیر درنظر گرفته شد پرداخت مقیمی به ازای هر شیفت بود، یکی از حسن های این پرداختی داشتن ضریب برای شبها و روزهای تعطیل، محاسبه به نسبت ضریب کا (یعنی افزایش نسبتا مناسب سالانه) و مهمتر اینکه نسبت به همه شیفت ها اعمال میشد. گرچه عدد پرداختی خیلی قابل توجه نبود، اما اولین بار در کشور ما کسی در وزارتخانه به درستی متوجه شده بود که مدل کاری طب اورژانس بصورت شیفتی است و تعیین چیزی خارج از ساعات موظفی ( آنچنان که برای رشته های دیگر با ساعات کار روتین روزانه معمول است) برای رشته ای که بالاترین میزان فرسودگی شغلی را دارد اقدامی اشتباه و البته بی نتیجه است. متاسفانه صداهایی شنیده میشود که قرار است دوباره سیستم پرداخت مقیمی به مانند قبل برگردد ( یعنی فقط به ساعات خارج از موظفی پرداخت گردد که عملا یعنی چیزی پرداخت نشود). اگر این کار باعث شده بود به قدر اندکی رضایتمندی در پزشکان اورژانس ایران ایجاد شود، حذف این پرداختی عملا باعث نارضایتی شدید این عزیزان خواهد شد. بنابراین نه تنها توصیه میشود مقیمی بر اساس کل ساعات شیفت ادامه یابد بلکه به منظور ماندگاری و افزایش سطح رضایت شغلی این مبلغ افزایش یابد.

2️⃣ یک پزشک اورژانس نقشی در انتخاب تنوع و تعداد بیماران ندارد، یک شیفت ممکن است کاملا خلوت باشد و برعکس شیفت دیگری بسیار شلوغ، بنابراین میزان تغییر در تعداد و تنوع بیماران (داخلی یا تروما) باید طوری بصورت ضریب در دریافتی پزشکان اورژانس دیده شود که آنها به کار در بیمارستان های حاشیه ای خلوت تر و بیمارستان های با بار بیماران داخلی بیشتر تمایل داشته باشند. بصورت ملموس می بینیم که تمایل به کار در این بیمارستان ها کمتر است و کاملا هم طبیعی است. اضافه کردن ضریب به دریافتی در این بیمارستان ها، برداشتن پلکان کارانه ویا کم کردن مالیات اقدامی است که براحتی قابل انجام است و باعث برقراری عدالت در پرداخت ها می گردد.

3️⃣ همانطور که در کشورهای مختلف دیدید رزیدنت ها هم دریافتی مناسبی دارند ( گاهی تا نصف حقوق یک متخصص). بنابراین افزایش دریافتی آنها به نفع موثری می تواند هم کیفیت درمان و هم رضایتمندی آنها را افزایش دهد. در رشته هایی مثل طب اورژانس که کاهش شدید در ورودی دستیاران دارند، این افزایش ضروری است و البته در سالهای اخیر به میزان بسیار اندک نسبت به سایر رشته ها افزایش یافته است اما این میزان افزایش ( حدود 2 تا 5 میلیون تومان) حقیقتا در جلب نظر دستیاران برای تحصیل در یک رشته کم متقاضی اصلا کافی نیست. لذا پیشنهاد میشود در مبلغ در نظر گرفته شده تجدیدنظر جدی انجام شود.

@emefupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس
پرداخت به متخصصان طب اورژانس
بخش چهارم و پایانی

👈 #ایران
👈 راهکارهای پیشنهادی:
4️⃣ با اینکه کار در بخش اورژانس جزو مشاغل سخت محسوب میشود، اما پرداخت سختی کار به متخصصان طب اورژانس در کشور ما چه از نظر عددی و چه از نظر مشمول شدن اساتید دانشگاه مناسب نیست. یعنی در کشور ما یک متخصص درمانی شاغل در بخش اورژانس مشمول سختی کار میشود اما یک متخصص هیات علمی مشمول آن نیست. در دانشگاه های زیادی اقداماتی از طرف گروه های آموزشی صورت گرفته و این تصمیم گیری در این موضوع به تصمیم هیات امنای دانشگاه موکول شده است و متاسفانه هنوز تصویب نشده است. پیگیری و تسریع در این امر و افزایش مبلغ در نظر گرفته شده به این منظور در حکم حقوقی به افزایش رضایتمندی متخصصان اورژانس کمک شایانی خواهد کرد.

5️⃣ در سیستم های پرداخت کشورهای مختلف دیدیم که سطح تجربه و ساعات انجام ویزیت و پروسیجر در دریافتی نهایی تاثیر زیادی دارد. در ایران تقریبا هیچ تاثیری ندارد. یعنی فرق ندارد که یک استاد تمام یا یک پزشک باتجربه 20 ساله ساعت 3 نیمه شب یک بیمار را ویزیت کند و یا اینکه یک متخصص تازه فارغ التحصیل در صبح همان بیمار را ویزیت نماید، هر دو یک دریافتی دارند. این باز بر می گردد به عدم شناخت ماهیت رشته طب اورژانس. در کد های RVU (Relative Value Unit) معمولا میشود یک تغییر دهنده (Modifier) تعریف کرد. برچسبی که به بیمه می‌فهماند «این خدمت متفاوت از حالت عادی بوده است.» مثلا یک پسوند AF اگر به کد اضافه شود یعنی در ساعات غیر اداری بوده است، یا عدد 22 به معنی اینکه این پروسیجر پیچیده بوده است ( فرض کنید یک بیمار مشکل را انتوبه کرده اید، در مقایسه با یک بیمارساده در سیستم پرداخت ما هر دو یک عدد دریافت می کنند). همین کدهای موجود نیز بعضا اصلا با منطق پروسیجر سازگاری ندارند. بنابراین لزوم بازنگری در کدهای پروسیجری طب اورژانس به شدت احساس می گردد. در دنیا پرداخت بر اساس تجربه کاری و رده علمی محول به سیستم داخلی بیمارستان شده است. در ایران میشود با تغییر در پلکان به پزشکان با تجربه انگیزه بیشتری داد. بنابراین برای تغییر سیستم پرداخت در دنیا راه حل هست، و در ایران هم این راه حل ها قابل پیاده سازی است. فقط پیگیری مستمر لازم دارد.


👈 جمع بندی و سخن پایانی:
بی‌تردید، این راهکارها تمام آنچه برای اصلاح وضعیت رشته طب اورژانس لازم است، نیستند؛ بلکه عملی‌ترین و در دسترس‌ترین گام‌ها در شرایط فعلی‌اند. در مطالب دیگر مدل طبابت طب اورژانس، ناگزیر باید به مسائل ساختاری، آموزشی و مدیریتی نیز پرداخت، اما از آن‌جا که اصلی‌ترین دغدغه‌ی امروز فارغ‌التحصیلان این رشته مسائل مالی و معیشتی است، نخست بر همین محور تمرکز کرده‌ایم تا زمینه‌ی آرامش و پایداری شغلی فراهم شود و سپس بتوان با ذهنی آسوده‌تر به دیگر ابعاد توسعه‌ی این رشته پرداخت.

اگر قرار است در آینده، اورژانس‌های کشور از حضور پزشکان توانمند و دلسوز تهی نمانند، راهش جذب بی‌ضابطه‌ی کارورزان یا پذیرش بی‌آزمون نیست؛ راه درست، پاس‌داشت شأن، منزلت و رضایت فارغ‌التحصیلان این رشته و هموار کردن مسیر رشد و عدالت برای آنان است. اورژانس، خط مقدم حیات و مرگ است؛ جایی که باید پدران و مادران ما، و خود ما، به‌دست باهوش‌ترین، داناترین و باانگیزه‌ترین پزشکان ویزیت شوند. اگر شرایط کاری و جایگاه این رشته به‌گونه‌ای فراهم شود که پزشکان آن احساس ارزشمندی، امنیت و افتخار کنند، دیگر نیازی به تشویق نخواهد بود ـ نخبگان خود به‌سوی آن خواهند آمد.

با پیگیری و اجرای راهکارهای اصلاحی، می‌توان سطح دریافتی متخصصان طب اورژانس و به‌تبع آن، رضایت شغلی آنان را به‌طور چشمگیری ارتقا داد و شکاف پرداخت‌ها را به حداقل رساند. تجربه‌ی بسیاری از کشورها نشان داده است که همین اصلاحات هدفمند، چراغ این رشته‌ی حساس را روشن و پایدار نگاه داشته است؛ وگرنه در غیاب چنین تدبیری، فرسودگی، دل‌زدگی و مهاجرت نیروهای متخصص، نتیجه‌ای محتوم خواهد بود.

ادامه دارد ....

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس:
#رضایت_شغلی و #فرسودگی در متخصصان طب اورژانس: وضعیت موجود و راهکارها
بخش اول

طب اورژانس به‌عنوان خط مقدم نظام سلامت، یکی از پرتنش‌ترین و در عین حال حیاتی‌ترین حوزه‌های پزشکی است که پزشکان آن با تصمیم‌گیری‌های سریع، ازدحام بیمار، خشونت کلامی و فیزیکی، شیفت‌های طولانی و فشار کاری مداوم روبه‌رو هستند. چنین شرایطی موجب افزایش خطر فرسودگی شغلی و کاهش رضایت از کار در میان متخصصان این رشته شده است. پژوهش‌های جهانی و داخلی نشان داده‌اند که نرخ فرسودگی در پزشکان اورژانس از دیگر تخصص‌ها بالاتر است و پیامدهایی چون افت کیفیت مراقبت، افزایش خطاهای پزشکی و کاهش انگیزش شغلی را در پی دارد. درک وضعیت موجود رضایت شغلی و فرسودگی در میان متخصصان طب اورژانس و شناسایی عوامل مؤثر بر آن، برای تدوین راهکارهای مؤثر در حفظ سلامت روانی پزشکان، بهبود بهره‌وری و ارتقای کیفیت خدمات اورژانسی امری ضروری است.

👈 بررسی مطالعات موجود:

در بزرگترین مطالعه انجام شده رضایت شغلی در سال 2025، که 1112 پزشک اورژانس از 79 کشور دنیا پرسشنامه را پرکردند، میانگین نمره رضایت شغلی 25.37 از 36 (70% )بوده است. و میانگین رضایت شغلی کل 6.77 از 9 (75%) بوده است. در این مطالعه از پرسشنامه Job Satisfaction Survey (JSS) استفاده شده که یک پرسشنامه معتبر بین المللی است. متغیرهایی که با رضایت پایین‌تر مرتبط بودند: مراکز اورژانس با حجم بالای 100 هزار مراجعه در سال و افراد با ۵-۲۰ سال تجربه شغلی بوده است. حوزه‌هایی که امتیازاتشان پایین بود: «فرصت‌های رشد شغلی» و «سازمان‌دهی/بارکاری» در محیط شغلی بوده است .

نمونه فارسی همین پرسشنامه در سال 2011 (1390) در مطالعه ای مورد استفاده قرار گرفته است و جالب این جاست که میزان رضایت شغلی رزیدنتها و متخصصین در این مطالعه به ترتیب 42 و 50 درصد بوده است .

در بررسی فرسودگی شغلی معمولا پرسشنامه (Maslach Burnout Inventory- Human Services Survey- MBI-HSS) مورد استفاده قرار می گیرد. این پرسشنامه برای پرسنل سیستم سلامت تحت تغییراتی قرار گرفته است که نسخه MBI-HSS (MP) نامیده میشود.
این پرسشنامه سه بعد خستگی هیجانی (Emotional Exhaustion- EE) با 9 سوال، بی تفاوتی (Depersonalization-DP) با 5 سال و حس موفقیت شخصی (Personal Accomplishment-PA) با 8 سوال را در بر می گیرد.

مرور نظام‌مند و بررسی ۲۹ مطالعه (۱۶۶۱۹ نفر) تا ۲۰۲۳ نشان داد شیوع فرسودگی کلی در پرسنل اورژانس 43% ( خستگی هیجانی: 39% ، بی‌تفاوتی 43% و کم بودن حس موفقیت شخصی 36%) است. مقایسه قبل و بعد از شروع پاندمی کووید 19 نشان داد که میزان فرسودگی در دوران کووید افزایش یافته است. همچنین این مرور نظام مند نشان داد مطالعاتی که صرفا فرسودگی پزشکان اورژانس را بررسی کرده اند میزان فرسودگی کلی را بطور متوسط 51% گزارش کرده اند . مطالعات زیادی بر روی فرسودگی تیم درمان انجام شده و جالب است که نتایج گاها متناقضی نیز بدست آمده است. در یک مرور سیستمیک میزان فرسودگی در پزشکان اورژانس 18% تا 71.4% گزارش شده است.

گزارش‌های سبک‌زندگی/فرسودگی مداسکیپ ۲۰۲۴ نیز نشان می‌دهند طب اورژانس در میان بالاترین نرخ‌های فرسودگی بین تخصص‌ها قرار دارد.

@emedupdates

مدل طبابت #طب_اورژانس:
#رضایت_شغلی و #فرسودگی در متخصصان طب اورژانس: وضعیت موجود و راهکارها
بخش دوم

👈 شایعترین علل فرسودگی شغلی در میان پزشکان اورژانس:

1️⃣ بارکاری سنگین و کمبود نیرو: بخش‌های پرتراکم و شلوغ با رضایت کمتر و فرسودگی بیشتر همراه‌اند.
2️⃣ شیفت‌های شب و اختلال ریتم شبانه‌روزی: با خستگی، اختلال خواب و پیامدهای جسمی/روانی مرتبط بوده و از علل اصلی ریزش زودهنگام از رشته طب اورژانس است .
3️⃣ خشونت و پرخاشگری علیه کارکنان اورژانس: شیوع بالای مواجهه با خشونت ارتباط معنادار با فرسودگی دارد. این پدیده در کشورهای خاورمیانه و ترکیه در اوج خود است.
4️⃣ ازدحام اورژانس (ED crowding) و فشار اخلاقی/کیفی: سختی پایبندی به استانداردهای کیفیت مراقبت در وضعیت شلوغی معمولا بابت فرسودگی میشود.
5️⃣ بار اداری/فناوری و کارهای غیربالینی: هر چه کارهای غیر بالینی در شیفت بیشتر باشد میزان فرسودگی بالا و رضایت شغلی پایین است. میزان مستندسازی زیاد خود یک عامل استرس زا در محیط کاری است.
6️⃣ عوامل جمعیتی، مرحله شغلی: معمولا پایین ترین میزان رضایت شغلی در میانه مسیر شغلی است (۵–۲۰ سال بعد از شروع)، در برخی مطالعات، زنان یا تازه‌کارها در معرض خطر بیشترند، هرچند یافته‌ها یکدست نیست.

👈 جمع بندی :
گرچه میزان فرسودگی در بین پزشکان اورژانس بالاست اما وجود تیم قوی و حمایت همکاران، اثرگذاری بالینی و رهبری حمایتی به بهبود رضایتمندی شغلی منتهی میشود.

جمع بندی مطالعات فرسودگی و رضایت شغلی نشان می دهد بیشترین میزان رضایت شغلی و کمترین میزان فرسودگی در کشورهای استرالیا، نیوزیلند، قطر و امارات وجود دارد. همچنین کمترین میزان رضایت شغلی در ترکیه و ایران به همراه فرسودگی شغلی بالاست. بالاترین میزان فرسودگی شغلی در بریتانیاست که به میزان 70% گزارش شده است. با کنترل عوامل مربوط به بخش اورژانس، بهبود نحوه شیفتها، کاهش ساعات کاری، افزایش درآمد، ارایه مشوق های مالیاتی و امنیت شغلی میتوان رضایت شغلی را افزایش داد و فرسودگی را کاهش داد.

@emedupdates