نیاز دارم تو این چندروز که کلاس تعطیله خودم رو تو اتاقم حبس کنم تا بلکه شارژ اجتماعیم دوباره پر شه.

چند روز دیگه ۱۸سالم می‌شه و من همچنان منتظر نامه هاگوارتزم که بیاد.

نمی‌دونم واقعا ولی شاید اگر حداقل اندازه یک پای مورچه ذره‌ای احساس بهتری نسبت به خودم داشتم الان همه چیز انقدر سخت نبود

بله من چیزهایی که اذیتم می‌کنن رو به صورت شوخی و جوک بیان می‌کنم چون هضمش واسم راحت‌تره.

fuck you simon cowel.

-so how's life going?
life:

-راستش، سعی نمی‌کنم بمیرم. فقط چشم‌براه آمدن مرگم. مثل اینکه در ایستگاه به انتظار آمدن قطار روی نیمکتی بنشینی.
+و می‌دانید که قطار کی می‌آید؟
«کافکا، از زندگی خودم خیلی فرسوده شده‌ام، خودم را فرسوده‌ام. یک وقتی باید از زندگی دست می‌کشیدم، اما نتوانستم. می‌دانستم زندگی بیهوده‌ است، اما نتوانستم رهایش کنم. پس کارم به جایی رسید که به زمان نقش و نگار بزنم و عمرم را به جست و جوی بیهوده تلف کنم. از صدمه زدن به خودم سرپیچیدم، و همین به دور و بری‌هایم صدمه رساند. به همین دلیل حالا مجازات شده‌ام و گرفتار یک جور نفرینم. زمانی چیزی بیش از حد کامل و بی‌نقص داشتم و بعد از آن فقط از خودم کینه به دل گرفتم. این نفرینی است که هرگز نمی‌توانم از آن بگریزم. بنابراین از مرگ نمی‌ترسم. و برای آنکه به سوالت جواب بدهم- بله برایم روشن است که زمانش کی می‌رسد.»

بوی قطع ارتباط با انسان‌ها به مشامم می‌رسه.

i wonder how it feels to not be tired all the time

واقعا جنازه هستم