جدی بعضی وقتا به انسان‌هایی که اوقات خوبی رو تو مدرسه سپری کردن حسودیم می‌شه.

تصور اینکه هنیبال و ویل همراه با ابیگل می‌تونستن فرار کنن و باهمدیگه زندگی کنن، استید و اد اگر باهم فرار می‌کردن و جان اگر تصمیم می‌گرفت شرلوک رو انتخاب کنه، تمام اینا باعث می‌شه بیشتر به عقل گی باور پیدا کنم.

گریه حضار

وضعیت روانم بعد از هر اپیزود لست آو آس: 📈

ددی ایشوز بعد از هر اپیزود لست آو آس: 📈

کاش دارو بودم و در جای خشک و خنک نگهداری می‌شدم

جدی وجود داشتنم چیزی جز اذیت کننده بودن به همراه نداره.

این حقیقت که سعی می‌کنم و سعی می‌کنم و باز هم سعی می‌کنم و در آخر خودم با کارای خودم گند می‌زنم به همه این تلاش‌هایی که کردم واقعا اذیتم می‌کنه.

آره عزیزم فمیلی لاین و ماتیلدا رو پشت هم گوش کن تا سلامت روان مفهومش رو برات از دست بده