هفت روز دیگه کنکور عملی دارم و نه تنها آمادگی کافی ندارم بلکه کوچک‌ترین امیدی هم ندارم.

ذره‌ای توان و انرژی برای بلند شدن و انجام کارهام رو ندارم. می‌خوام انقدر تو تخت بمونم تا بپوسم.

خیلی بیمار هستم که می‌خوام برم ببینم چه گندی زدم و بابتش خودم رو از پنجره به بیرون پرتاب کنم

نتایج خیلی بامزه.

از وقتی یادم می‌آد همیشه وضع همین بوده، هیچ وقت هیچ کدوم از کارهایی که می‌کردم کافی به حساب نمیومدن و من تمام تلاشم رو می‌کردم که کافی باشه، که کافی باشم، که به اندازه کافی خوب باشم اما نمی‌تونستم. اون موقع ۸ ۷ سالم بود و نمی‌تونستم اما الان ۱۸ سالمه و هنوز هم نمی‌تونم.

چایی واقعاً هرچی غم و خستگی و بدبختی هست رو می‌شوره می‌بره.

نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم، نمی‌دونم قراره در آینده با زندگیم چیکار کنم و حتی نمی‌دونم دوست دارم با زندگیم چیکار کنم.