حقیقتا بعضی وقت‌ها دوست دارم راجع به روزی که گذروندم و تک تک اتفاقاتی که افتاد حرف بزنم ولی درآخر می‌بینم که نه تنها لزومی نداره بلکه برای کسی مهم نیست.

نه توان حرف زدن دارم، نه به‌نظرم چیزی مهم میاد و نه نیازی می‌بینم برای گفتن.

قراره این لباس مثبت نگری رو دربیارم بذارم کنار ، قواره‌اش به تن من زار میزنه. آب دادن به این گل خشک شده هم کار من نیست ، میذارم پنجره باز بمونه. میخواد باد بیاد بارون بیاد سیل بیاد. به جهنم.

حرف نمیزنم ، سکوت میکنم ، حرف نمیزنم ، سکوت میکنم ، سربالا جواب میدم ، درآخر همه احساساتمو یه جا بالا میارم.

چقدر انجام کوچک‌ترین کارها برام سخت و دشواره ، فقط توانایی این رو دارم که دراز بکشم و هیچ‌کاری نکنم.جز این بقیه کارا سخت و دشواره.

Too lazy for a suicide, I just watch the days pass
Hoping to die

گاهی وقتا آدما رو نمیفهمم
راحت میشه متوجه شد چی توی فکرشون میگذره ولی قابل درک نیست.

دلم می‌خواد دستم رو محکم و سفت دور گلوی یکی بپیچم، داغ شدن گلوش رو حس کنم، زورم رو انقدر بزنم که خودمم خسته‌ شم، سیب گلوش زیر دستام حس بشه، انقدر بال بال بزنه و توی چشم‌های هم زل بزنیم که به گریه بیوفتیم اما اون از فشار خفگی و من از لذت.

مهربونی؟حوصله سربره. انسان دوستی؟مضحکه. حیوانات؟دوست داشتنین آره ، اما پرسروصدا و نیازمند. انسان‌ها؟ دردسرساز. مبارزه برای چیزی؟ عمر آدم کوتاهه، نمی‌ارزه. ارزش و اعتقادات؟ بیهوده. جامعه؟ انتظاری نمیره ، آدمیزدان دیگه.

هرکی از سر راه می‌رسه برداشت خودشو داره. نمیفهمم کجای عبارت "من خسته شدم." براتون غیرقابل درکه. یعنی تا به حال نشده یک‌بار از خواب بیدار بشین ، زندگی حالت نرمالش رو داشته باشه ولی فقط خسته باشین از همه چیز. با خودتون بگین خب دیگه تلاشم رو کردم ، لیاقتش رو دارم استراحت کنم و گورمو گم کنم.
کجاش رو نمی‌فهمین‌ دقیقا؟

-See. This is all I ever wanted for you, will.
For both of us.
+It's beautiful.

میخواید از نظر روحی روانی، جسمی فیزیکی تحت فشارم بذارید؟
من رو یک روز آفتابی از خونه بکشید بیرون
به مرگ هم راضی میشم.

ميشه از انسان بودن انصراف داد؟

از جوری که اسممو میگی بدم میاد. از جوری که حالمو میپرسی بدم میاد. از طور نگاه کردنت حالم بهم میخوره. ولی هیچکی تو این دنیا نیست که بیشتر از تو صدای آرومی داشته باشه و آدم بخواد فقط پیشش سیگار بکشه و گردنشو ببوسه.

‏هر یک روز در دبیرستان/هنرستان برابر با ۱۰۰ روز تو جهنم

متاسفانه یک احساسی همیشه درونم هست که حتی وقتی غمگین نیستم ، دلش میخواد در همین حینی که پا روی پا انداخته ، جنازه‌م یا جنازه‌ت رو درحال تاب خوردن ببینه.