لطفا اگر دفعه بعد خواستم دوباره موهام رو رنگ کنم بزنید تو سرم.

ده روزه دارم تلاش می‌کنم یه چیزی بنویسم برای امروز امّا نتونستم چون کلمه ندارم؛ به «بترسید، بترسید، ما همه باهم هستیم»ای که نصفه موند فکر می‌کنم و به جان‌هایی که به وحشیانه‌ترین حالت ممکن گرفته شدند، به ژیناها، نیکاها، ساریناها. به کیان‌ها، مهدی‌ها، مجیدرضاها. امّا به لحظات اولیه‌ی قیام هم فکر می‌کنم، به این‌که چقدر شگفت‌زده بودم. به جمله‌ی سارة حجازی که گفته بود «من هرگز به اندازهٔ زمان انقلاب احساس زندگی نکردم» فکر می‌کنم. به بوسه‌ی کوئیر در اراک. به این‌که فریاد «زن، زندگی، آزادی» از قلب خاورمیانه تا کجاها رفت.

انقلاب‌ها یک شبه اتفاق نمیفتند، انقلاب‌ها وقتی ما انتظارش رو داریم هم اتفاق نمیفتند. چیزی که قیام ژینا شروع کرد، تموم نشده و نمی‌شه. «ژینا گیان، تو نامری، ناوت ئه‌بیته ره‌مز».

ژن، ژیان، ئازادی.
کوئیر، ترنس، رهایی.

منم همینطور چندلر، منم همینطور.

پارسال از امروز به بعد بود که هر روز کمتر شدیم.

-I decided when I heard his voice.
+You told him we knew.
-I told him to leave, cause I wanted him to run
+why?
-because he was my friend. and because I wanted to run away with him.

Gender is meaningless.

درسته دارم در انواع اقسام بگایی‌ها غرق می‌شم اما حداقل دیگه یک انسان مدرسه‌ای محسوب نمی‌شم.

No one can be fully aware of another human being unless we love them.

مثل اینه که ببینی خونه‌ت داره آتیش می‌گیره ولی کاری از دست تو برنمیاد، فقط داری نگاه می‌کنی. نگاه می‌کنی و صبر می‌کنی و سوختن خونه‌ت رو می‌بینی و امیدواری که یک روز دوباره بتونی "خونه" خودت رو پیدا کنی.

۱۴۰۱/۰۶/۲۵

خیلی مواظب خودتون باشید.

It's like that I've stopped breathing, but completely aware
'Cause you're giving me a million reasons

You're giving me a million reasons to let you go

we're just alike. you're as alone as I am. and we're both alone without each other.

what did I do?

یک چیزی راجع به مایکل لنگدن هست که من رو وادار به فریاد زدن می‌کنه.