God can’t save any of us because it’s inelegant. Elegance is more important than suffering. That’s His design.

Right, okay, yes, so…we’ve known each other a long time. We’ve been on this planet for a long time. I mean, you and me. I could always rely on you. You could always rely on me. We’re a team, a group. Group of the two of us. And we’ve spent our existence pretending that we aren’t. I mean, the last few years, not really. And I would like to spend…I mean if Gabriel and Beelzebub can do it, go off together, then we can. Just the two of us. We don’t need heaven, we don’t need hell, they’re toxic. We need to get away from them, just be an us. You and me, what do you say?

یک‌جوری غمگین و در عین حال عصبی‌ام که انگار کشتی‌هام غرق شده خودم خبر نداشتم.

دانشگاه حتی هنوز شروع هم نشده و از الان داره اعصابم رو خورد می‌کنه.

another day of existing

باید روزی صد و بیست و هشت هزار بار به خودم یادآوری کنم که هیچ چیز از هیچ کس بعید نیست و نباید انتظار بیخود از کسی داشت تا بلکه بفهمم

همین مونده بود آقای دکتر بگه چند سالته و بعد از شنیدن جواب بگه پس چرا انقدر کوچولویی😳

this time I'm not leaving without you.

می‌خوام با زمین و زمان قهر کنم و برم یک جای دور دور دور دور دور دور. خیلی دور.

جیغ زدم