این زور زدن برای آدم بهتری بودن هم درنهایت به بن‌بست می‌خوره و دوباره وضعیت می‌شه همون آش و همون کاسه.

هیچ‌کس خودش متوجه نمی‌شه.

«والا من هم نمی‌دونم باید با زندگی‌م چه‌کار کنم. اصلا فکر نکنم کسی بدونه. آخه با زندگی‌ت چه‌کار بکنی خوبه؟»

:جایی که ما تئاتر بازی می‌کنیم

دلم می‌خواست گریه کنم اما نمی‌توانستم. دو سه باری ادایش را درآوردم اما نشد. لابد واقعا غمگین نبودم و فقط دلم می‌خواست غمگین باشم. هیچ از حال خودم سر درنمی‌آوردم. وقتی خودم نمی‌دانم چه مرگم است، چه‌‌طور از بقیه انتظار دارم درکم کنند؟ شاید هم درستش این است که بقیه به آدم بگویند چه مرگش است وقتی خودش نمی‌داند. آدم دوره بیفتد و هرکی را دید بگوید: «من نمی‌دونم با زندگیم چه‌کار کنم!»

ببخشید ولی نیاز به صحبت کردن با ایشون رو دارم

به مناسبت امروز قصد دارم انقدر fourth of july گوش کنم تا گوش‌هام خون‌ریزی کنن و تو اشک‌های خودم غرق بشم. خدایاشکرت❤️

کتاب تموم شد ولی امتحانات؟ خیر.
من تموم شدم ولی امتحانات؟ باز هم خیر.

Your anger is valid, but your yelling is not

در تیک‌تاک محتوایی دیدم با مضمون اینکه اگر فکر می‌کنید مجبور به انجام چیزی هستید یعنی آن چیز اشتباه هست و شما نباید مجبور به انجامش باشید. خب حالا رابطه خشنی که بین درس و بنده که مجبور به خواندنش هستم شکل گرفته چه می‌شود؟

بلایی که جامعه میاره:

This is the sound of me, moving on

نجات دهنده امروز: how I met your mother