قدرت مووان کردنم از حرف های دردناک رو از دست دادم.

واقعا هم که Don't go there cause you'll never return

دانشگاه:

هر روز بعد تموم شدن دانشگاه نیاز به ماساژ دارم. اینطوری که من بخوابم کف خیابون، اتوبوسای دانشگاه از روم رد شن.

به قول آیدا، می‌خوام بشینم رو زمین و اینجوری باشم که بس.

یک‌چیزی راجع به سوفیا وجود داره.

عزیزم امیدوارم هرچقدر لایقشی درد بکشی.

از خواندن فلسفه ارسطو و هرچه به ماده و صورت ربط دارد به ستوه آمده‌ام. می‌خواهم به خیابانی بروم و بر زیر اولین ماشین پرتاب شوم تا به این زندگیِ کذایی و نکبت‌بار پایان دهم. شب خوش.

خدایاشکرت حداقل آدم‌های اطرافم وجود دارن که بهم حس ناکافی بودن بدن و کم‌کاری‌های خودم رو جبران کنن

اگر یک شخصیت کارتونی بودم از اون‌هایی می‌شدم که دائما از گوش‌هاشون دود بیرون میاد و کله‌شون آتیش می‌گیره. از فرط حرص خوردن و عصبی شدن.

نمی‌دونم چطور بگم ولی اگر گردنبند گوشم گم شده باشه به همراهش بخشی از وجود و شخصیتم هم گم شده.

گریه می‌کنم فریاد می‌کشم خودم رو به در و دیوار می‌کوبم شیون سر می‌دم داد می‌کشم موهام رو دونه به دونه از سرم جدا می‌کنم

محض رضای خدا این آدمیزاد کِی می‌خواد بفهمه که نباید راجع به هر چیزی که تو زندگیش می‌بینه حرف بزنه و نظرش رو اعلام کنه. عزیز من باور کن اگر قبل از باز کردن دهنت و بیان کردن افکارت فقط برای یک صدم ثانیه این جمله "به من چه." رو با خودت مرور کنی هیچ اتفاق ناگواری قرار نیست برات بیوفته.

غول‌ بوس‌کُن حرفه‌ای.