be my: "save yourself, kill them all."
I'll be your: "I don't know if I can save myself, maybe thats just fine."

نمی‌دونم ولی یک‌چیزی راجع به سیلکو و جای خالیش در زندگیم وجود داره.

بنظرم نه‌تنها باید از دانشگاه انصراف بدم بلکه از زندگی هم باید-

خداروشکر الان بزرگ شدم و دیگه از شنبه‌ها متنفر نیستم. از کل هفته متنفرم.

آدما می‌گن حالشون خوبه بعدش family line گوش می‌دن.

توانایی برقراری ارتباط با انسان‌ها در من مرده. پودر شده و از بین رفته.

می‌خوام درباره‌ش برم و پشت سرم رو هم نگاه نکنم.

تنها چیزی که می‌تونه از هر نظر من رو فیکس کنه(و یا هزاران برابر بدتر کنه):

نمی‌دونم راستش هرچند وقت یک‌بار یک‌عکس از هنیبال لکتری که در حال به آغوش کشیدن ابیگیل هابز هست می‌‌ذارم و می‌نویسم: "تنها چیزی که نیاز دارم: " و نمی‌دونم این روند تا کِی قراره ادامه پیدا کنه.

I'm fine. totally fine.

"Why are you always so angry with everyone?"