حتی یک چوب جاروی ساده هم برای رفت و آمد ندارم، چه برسه نیمبوس دو هزار.

الکی الکی آخر ترم شد و باز هم به فلاکت و بدبختی دچار شدیم.

احتمالا قهرمانی در کار نیست.

درد بیش از حد پریود و سرماخوردگی در برنامه من نبود، خدایا ببین کارهات رو.

بعضی روزها می‌خوام از دوستان، اجتماع، خانواده، آشنا و غریبه و هرچیز و هرکسی فرار کنم، سر به بیابون و کوه و دشت بذارم و برای مدتی ناپدید بشم بلکه دوباره توانایی برقراری ارتباط در من زنده شه.

به تصمیماتی که در گذشته گرفتم فکر می‌کنم و با خودم می‌گم "تو چی دیدی تو من، که من ندیدم خودم"

خدایا شکرت بابت این ساعت خواب.

اگر چهره کلارا بو رو داشتم خدا رو بنده نبودم.