چمی‌دونم والا. به قول تد موزبی، کاش سریع‌تر به دوره بازنشستگی برسم. حوصله سپری کردن زندگی در دوره جوانی رو ندارم. خصوصا در ایران.

باورم نمی‌شه.

آخرین بار که انقدر غمگین بودم رو یادم نمیاد

کاش فقط امروز تموم شه

احتمالا قراره توسط این فکر که "واقعا انقدر آدم مزخرفی‌ام؟" خورده شم.

از من به شما نصیحت که کل روز رو گریه نکنید چون ممکنه به آینه هم چشمتون بخوره و با خودتون می‌گید اوه پس نجات‌دهنده‌ای که راجع بهش حرف می‌زنیم تویی؟

Is it me or is anyone else having a really hard fucking time?

and my final act of love would be to force myself to never speak to you again

وقتی تصمیماتت رو طبق Do it for the plot گرفتی باید به اینجاشم فکر می‌کردی عزیزم.

بدون اغراق، کیری‌ترین روز زندگیم تا به اینجا.

من و تصمیمات احمقانه‌ام.

خدایاشکرت بابت خانومی‌های خوشگل.

محض رضای خدا، قبل از اینکه راجع به ظاهر و زندگی دیگران گوه بخورید با خودتون یادآوری کنید "به من ربطی نداره" چون اونقدرها هم سخت نیست اگر سرتون تو کار و زندگی خودتون باشه.