من در زندگیم به ارواحی که در ووداستون زندگی می‌کنن برای ادامه بقا نیاز دارم. آدم‌های واقعی و روابط آدمیزادی تا حد زیادی از توان من خارجه.

لعنت بر پریود و هورمون‌ها و کوفت و زهرمار.

جدی نیاز دارم یکی بزنه پس کلم بگه بس کن انقدر تصمیمات احمقانه نگیر تو زندگیت تروخدا اه

واقعا هم جمعه جعمگی کرد

هادی پاکزاد گوش می‌دیم و امیدواریم که فردا صبح چشم باز نکنیم.

چمی‌دونم والا. به قول تد موزبی، کاش سریع‌تر به دوره بازنشستگی برسم. حوصله سپری کردن زندگی در دوره جوانی رو ندارم. خصوصا در ایران.

باورم نمی‌شه.

آخرین بار که انقدر غمگین بودم رو یادم نمیاد

کاش فقط امروز تموم شه

احتمالا قراره توسط این فکر که "واقعا انقدر آدم مزخرفی‌ام؟" خورده شم.

از من به شما نصیحت که کل روز رو گریه نکنید چون ممکنه به آینه هم چشمتون بخوره و با خودتون می‌گید اوه پس نجات‌دهنده‌ای که راجع بهش حرف می‌زنیم تویی؟

Is it me or is anyone else having a really hard fucking time?

and my final act of love would be to force myself to never speak to you again

وقتی تصمیماتت رو طبق Do it for the plot گرفتی باید به اینجاشم فکر می‌کردی عزیزم.