امکان نداره گالریم رو نگاه کنم، متن‌های قبلی رو بخونم. تمام خاطرات زندگی عادی توهم بود، من هیچ وقت هیچ جایی جز اینجا نبودم و جایی جز اینجا قرار نیست برم. شیش سال disassociate من رو برای همین روزا آماده کرده، نه ناامیدم نه خوش‌بین، نه شجاعم نه ترسو، نه کم آوردم نه می‌تونم ادامه بدم. این بازی twisterـی از مراحل سوگواریه و من همزمان یه دست و پا توی هر مرحله دارم. همزمان انکار می‌کنم، خشمگینم، آماده معامله‌ام و قبولش کردم.

ایوانف-چخوف

عجیب‌ترین شبی بود که پشت سر گذاشتم. (خایه کردم.)

عذر می‌خوام ولی چیشد که کتاب‌های کودکان انقدر غم‌انگیز شدن؟

واقعا. یکی از کتاب‌ها رو باز کردم و انقدر تصویرسازیش غمگین و ناراحت‌کننده بود که می‌خواستم چهارزانو بشینم رو زمین غصه بخورم.

به تمام‌ کسایی که می‌تونن بخوابن حسادت می‌کنم.

گربه‌های آدم‌خوار-موراکامی

از وجودیتم در تابستان بیشتر از هروقت دیگری پشیمانم.

نیاز دارم کاری رو برای پلات انجام بدم.

عاشق شخصیت مکس تو سریال جینی و جورجیا هستم. خیلی لزبین، سیمپ و نازه.

از قرص‌های مسکن شاکی‌ام. عذرمی‌خوام عزیزان مگه شما قرار نبود درد و مرض‌های من رو تسکین بدید؟ چرا یار و یاور همیشگی ما که سردرد باشه، هنوز بار و بندیل سفر نبسته؟ چرا هنوز هست؟ کم کاری می‌کنید‌ها.

ساعت خوابم به حدی در سطل زباله به سر می‌بره که دیگه کوچک‌ترین ایده‌ای نسبت به خواب مفید و سالم ندارم. چی هست اصلا؟

به یک جورجیا میلر در زندگیم نیاز دارم.